มงกุฎไพร

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

ชะนีมือขาว (Lar Gibbon) อาจจะมีสถานภาพระดับโลก Endangered หรือใกล้สูญพันธุ์ก็จริง แต่ในป่าบ้านเรามันถือเป็นชะนีโหล (จึงมีอีกชื่อว่า ชะนีธรรมดา) แค่คุณตื่นเช้าๆ ในอุทยานฯ เขาใหญ่ ยังไงก็ไม่น่าพลาด ต้องได้ยินเสียงร้องหาผัว เอ๊ย ร้องผัวๆๆ แว่วมาของชะนีมือขาว และบางเวลาคุณก็อาจจ๊ะเอ๋พวกมันเข้าอย่างไม่คาดฝันอีกต่างหาก

แต่ชะนีมงกุฎ (Pileated Gibbon) ซึ่งพบได้เช่นกันในอุทยานฯ เขาใหญ่ กลับมาแบบจัดหนัก สถานภาพระดับโลกใกล้สูญพันธุ์เหมือนกันก็จริง แต่สถานภาพในไทย จัดเป็นสัตว์ที่ลึกลับหายาก สัตว์ประเภทนี้แหละคือสุดยอดปรารถนาที่จะได้เจอของเหล่าคนใจสัตว์ ขอโทษคนที่มีใจรักสัตว์ (พูดรวบไปนิด)

อนึ่ง ยังมีสัตว์ป่าอีกจำพวก คือในไทยหายากรากเลือด แต่พอไปเมืองนอก กลับวิ่งปุเลงๆ ให้เห็นเกลื่อนกลาด สัตว์แบบนี้เวลาเห็นก็จะรู้สึกเป็นบุญตาไม่มากเท่าสัตว์ที่หายากทั้งในและนอกประเทศ

ไม่ว่าชะนีชนิดไหนๆ พวกมันต่างแพ้ทางลูกไทรที่กำลังสุกพราวกลางป่า ถ้าจุดของไทรนั้นอยู่ใจกลางถิ่นของชะนีครอบครัวใดครอบครัวหนึ่ง พวกมันก็มักอดใจไม่ไหวต้องไปปรากฏตัว แค่ไปซุ่มให้ถูกที่ถูกเวลา ก็มีโอกาสเจอพวกมันได้ไม่ยาก และโอกาสที่ว่ากับชะนีมงกุฎ ก็มาถึงผมจนได้

ผมแบกกล้องไปถึงไทรต้นนั้นตั้งแต่ 7 โมงกว่า ถ่ายรูปซ้อมมือไปพลางกับบรรดานกกก (Great Hornbill) ที่ดาหน้าเข้ามากินลูกไทรกันอย่างชุลมุน เป็นความรู้สึกฟินมากๆ ที่ได้ไปยืนใต้ต้นไม้ที่เต็มไปด้วยนกเงือกบินเข้าออกเหนือหัวไม่หยุดหย่อน

และแล้วก็ถึงคิวสำคัญ ชะนีมงกุฎที่มีสมาชิกในครอบครัว 5 ตัว รวมเจ้าตัวเล็กที่ยังเกาะติดอกแม่ ก็ปีนป่ายมาเข้าต้นไทร แถมตอนจะกลับยังโชว์ท่าผาดแผลง เหาะเหินลงจากกิ่งสูงๆ ของต้นไทร ราวกับนักดิ่งพสุธา ช่างเป็นเช้าที่สุดยอดจริงๆ

คนที่เสพฮอร์โมนความสุขเวลาได้เจอและถ่ายรูปสัตว์ป่าหายากนี่ มันซาบซ่าน ณ เวลานั้นไม่พอ ยังตามติดไปในความทรงจำ ผมหวังว่าฮอร์โมนที่ว่าจะช่วยให้มีอายุยืนนะ อิอิ