ฉันรักกรุงเทพ ซีซั่น 7

ทุกครั้งที่เธอ ผศ.ดร.รัชดา ธนาดิเรก ลงพื้นที่ ชาวบ้านร้านตลาดเรียกเธอว่า “ดอกเตอร์กานต์”

“คิดถึงกรุงเทพฯ ก็ต้องคิดถึงความหลากหลาย เรามีเมืองหลวงที่นอกจากจะเป็นศูนย์ธุรกิจเจริญก้าวหน้าแล้วความเป็นชนบทก็ยังมีให้เห็น บนพื้นที่เศรษฐกิจก็ยังมีชุมชนแออัด มีพื้นที่ซึ่งชาวบ้านประกอบอาชีพเกษตรกรรม เช่น มีการปลูกข้าวที่เขตมีนบุรี มีการส่งออกกล้วยไม้

ภายใต้ความศิวิไลซ์ พื้นที่ใกล้ๆ กันก็เป็นชุมชนแออัด บางแห่งน้ำประปายังไปไม่ถึง บ้านวัดโรงเรียนยังเป็นอยู่ บางที่บ้านเป็นทางเดินเดียวกับวัด เรามีโบสถ์คริสต์ วัดจีน อิสลาม และวัดไทย เรามีประวัติศาสตร์ ทุกอย่างหาได้ในกรุงเทพฯ”

“กรุงเทพฯ ในมุมมองของการพัฒนาคน เรามีโรงเรียน มีสถาบันการศึกษาที่คนจากต่างจังหวัดเข้ามาเรียน เมื่อสำเร็จการศึกษาก็สามารถนำความรู้นั้นกลับไปพัฒนาบ้านเกิด เป็นเมืองที่พัฒนาคน เพื่อไปพัฒนาเมืองอีกที

อยากให้คนในกรุงเทพฯ มองเหตุการณ์ที่ผ่านมาเป็นบทเรียน นำมาแก้ไขข้อบกพร่อง เชื่อว่าเราจะทำให้กรุงเทพฯ กลับมาสวยงามได้ดีเหมือนเดิม”

บอกรักกรุงเทพฯ อีกราย “คุณหญิงแอร์” ม.ร.ว.จันทรลัดดา ยุคล ถือกำเนิดที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เติบโตพอถึงวัยเรียนก็ได้เข้าร่ำเรียนที่โรงเรียนราชินีบน และต่อที่เซนต์โยเซฟคอนแวนต์สีลม ย่านผูกพันที่สุดในวัยเด็ก ก็คือ สีลม และอีกครึ่งชีวิตยกให้ซอย สุขุมวิท 30/1 เพราะเป็นบ้านของสมาชิกราชสกุล “ยุคล” ตั้งอยู่หลังสถานทูตฟิลิปปินส์

“ตอนที่ เสด็จปู่พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ยังมีพระชนม์ชีพ สมาชิกราชสกุล ‘ยุคล’ ทุกคนอาศัยอยู่กันที่นี่ค่ะ ซึ่งแต่ก่อนก็มีทั้งโรงเรียนอนุบาลยุคลธร ของท่านป้า ม.จ.หญิงมาลินีมงคล ยุคล และ ม.จ.หญิงปัทมนรังษี ยุคล แล้วยังมีหอพักสตรีล้วน ‘เขตมงคล’ ชีวิตช่วงคุณย่าทำหอพัก มีสระว่ายน้ำทันสมัยของยุคนั้น มีร้านค้าของชำ เป็นสถานที่เด็กๆ ทุกคนจะไปรวมตัวกันอยู่ที่นั่น ชอบไปวิ่งเล่นใต้ถุนกว้างๆ พี่สาวที่เป็นคนมาเช่าหอใจดี เวลาพักผ่อนคือการพูดคุยกันตอนเย็นหลังเลิกงาน” คุณหญิงแอร์ กล่าว

คุณหญิงแอร์ บอกด้วยเสียงหัวเราะว่า “หญิงทันน้ำท่วมกรุงเทพฯ ที่เรียกว่าน้ำท่วมพันปี จำได้ว่ากำลังเรียนอยู่ ป.4 คุณแม่หม่อมศิริพร ยุคล ณ อยุธยา พาพายเรือลุยน้ำเล่นออกถนนสุขุมวิทที่กลายเป็นคลองเล็กๆ มองไปทางไหนมีแต่น้ำสุดลูกหูลูกตา ภาพนี้ติดในความทรงจำค่ะ เด็กๆ เล่นน้ำเท้าเปื่อยกันทั้งวัน

... ตอนนี้ย้ายบ้านมาอยู่ที่หมู่บ้านนักกีฬา เกือบ 20 ปีแล้วค่ะ ย้ำที่นี่คือกรุงเทพฯ นะคะ ตื่นเช้าขึ้นมายังมีเสียงวัวร้องให้ฟัง (หัวเราะ) เช้าๆ อากาศย่านนี้สดชื่นปอดมาก” คุณหญิงแอร์ เล่า

“กรุงเทพฯ ถ้าเปรียบเทียบกับเมืองระดับเดียวกัน อาจพัฒนาช้ากว่า สมัยทำงานเป็นบายเออร์ให้เสื้อผ้าแบรนด์นอติกา ใช้ชีวิตอยู่ฮ่องกง ตื่นสายก็ยังไปทำงานก็ยังทันเพราะระบบขนส่งดี ปีหน้าถ้ากรุงเทพฯ มีรถไฟฟ้าเพิ่มขึ้นอีก กรุงเทพฯ ก็จะกลายเป็นเมืองสมบูรณ์แบบที่สุด”