รักก็บอก ชอบก็จีบ

โดย...ใบไม้ ภาพ อีพีเอ 

ข้อคิดดีๆ ในชีวิตของคนเรา บางทีก็ได้มาง่ายๆ จากละครหลังข่าวนี่ล่ะ อย่างประโยคที่ว่า “ชีวิตของคนเราสั้น รักก็บอก ชอบก็จีบซะ”

ฟังแล้วผมไม่ได้นึกถึงตัวเอง แต่นึกถึงคนรอบตัว และแม้ว่าไม่ถึงกับตรงเป๊ะ แต่ก็มีส่วนใกล้เคียง อย่างชีวิตของ A ที่ตรงไปตรงมาเหมือนภาษาที่นางใช้ ผิดเพี้ยนไปหน่อยตรงที่ A ไม่เคยคิดว่าชีวิตของตัวเองจะสั้น นอกนั้นถูกทุกข้อ รักใครก็บอก ชอบใครก็จีบ ผู้ชายบางคนถึงกับเงิบไปก็มีเวลาเจอนางบอก หรือจีบ

ที่ร้านเหล้าไม่ไกลจากท่าน้ำเมืองนนท์ คืนนี้เรามากันไม่ครบองค์ประชุม มีผม, A, B และเพื่อนนอกกลุ่มแต่ร่วมวงการเดียวกันอีกสองคน ส่วน C ติดงานที่ต่างจังหวัด แต่ก็ดี เพราะคราวนี้เรามากันไกล และนั่งดื่มกินกันจนดึกดื่น ขาดื่มประเภทง่วงเร็ว ไม่น่าจะสนุก

ดื่มเหล้าตามร้านเพื่อชีวิตบางครั้งเป็นเรื่องสนุก นอกจากมนุษย์มหัศจรรย์จะนั่งเมาท์มอยกันเองแล้ว ยังมีภาพวิวตื่นตาผ่านไปมาให้เห็น บรรยากาศโดยรอบไม่มีประดิดประดอยหรือประดับจริตเหมือนผับบาร์ของเกย์ ผู้ชายที่มาเที่ยวดูเป็นตัวของตัวเอง บ้างเพิ่งแต่งตัวเนี้ยบออกจากบ้าน บ้างโซซัดโซเซมาจากที่ไหนสักแห่ง แต่เป้าหมายของทุกคนอยู่ที่การดื่ม เฮฮา บางเวลาก็แต๊ะอั๋ง หรือแทะโลมสาวเสิร์ฟ ไม่ค่อยถือสา หรือแคร์สายตาของบรรดาเกย์แสดงออก ไม่แคร์แม้กระทั่งเวลาพวกเขาเข้าห้องน้ำ เอ่อ...บางคนถลกเสื้อคล้ายจะถอดแค่เพื่อจะปลดเข็มขัดรูดซิปกางเกง บางคนยืนห่างโถปัสสาวะราวกับนักแม่นปืน บางคนปัสสาวะพร้อมๆ กับผายลม ผู้ช้ายผู้ชาย...

แล้วเวลาผู้ชายหน้าตาดีเดินผ่านโต๊ะ บทสนทนาของบรรดาเกย์จะสะดุดหยุดตึ้งโดยอัตโนมัติ และที่อัตโนมัติกว่านั้นคือจะบุ้ยใบ้ หรือกระซิบต่อกันให้ดูผู้ชายคนนั้นสิ คนที่ใส่เสื้อสีนั้นสีนี้ เออออเห็นดีเห็นงามกันเสร็จสรรพแล้วค่อยหวนกลับมาที่ประเด็นสนทนาต่อ

“ผู้ชายญี่ปุ่นขี้เกรงใจ” ใครคนหนึ่งในโต๊ะเราเปรยขึ้น “สมมติว่าเกย์พูดขอตรงๆ ว่าอยากมีอะไรด้วย เขาก็จะให้” อืมม์...ประเด็นน่าสนใจ ว่าแต่มันจริงเหรอ

“ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า แต่เคยมีคนเล่าให้ฟัง” ใครคนเดิมว่า อ่อ...ไม่คอนเฟิร์มซะงั้น

แล้วผู้ชายไทยล่ะ

“ก็ใจดีนะ” A บอก “แต่ขอตรงๆ ไม่ได้หรอก ต้องมีวิธี”

วิธีของ A คือเผยความสาวของตัวเอง (ทั้งกิริยาและใบหน้าที่ผัดแป้งแล้ว) ให้ผู้ชายเห็นก่อนพุ่งเข้าไปทัก ผู้ชายคนไหนที่ไม่โง่มากนัก-อันดับแรกเขาจะรู้สึกปลื้มปีติที่ตนเองตกเป็นเป้าสนใจ แม้ในสายตาของเกย์ก็ตาม และอันดับต่อมา เขาจะไม่รู้สึกเสียวหลัง เพราะผู้ชายตัวจริงต้องเอาอยู่

หลายครั้งเราจึงเห็น A นั่งไม่ค่อยติดโต๊ะ นางจะเตร็ดเตร่ไปโต๊ะนั้นโต๊ะนี้ราวกับเจ้าภาพงานแต่งที่ตระเวนทักทายคนมาร่วมพิธี แล้วกลับมาอีกครั้งพร้อมเบอร์โทรของผู้ชาย บางครั้งนางก็ลากผู้ชายใจกล้ามานั่งร่วมโต๊ะกับเรา ในกรณีที่ผู้ชายคนนั้นหน้าตาดีหุ่นดีจริง เราก็จะมะรุมมะตุ้มด้วยคำถาม-คำตอบคล้ายเขาเป็นคนสำคัญ และบรรยากาศจะคล้ายมีสุขร่วมเสพ แต่ถ้าผู้ชายหน้าตางั้นๆ เราก็จะทักทายแค่สอง-สามคำ แล้วผมจะปลีกตัวเข้าห้องน้ำนานๆ B จะก้มหน้าลงที่หน้าจอมือถือ เล่นเกมโปรดของนางต่อ ส่วน C อาจจะเคลิ้มหลับและฟุบหน้าลงกับโต๊ะอีกครั้ง

วันต่อมาเราจะได้ข่าวจาก A ทางไลน์ว่านางเสร็จสมอารมณ์หมายหรือไม่ ถ้าได้-นางจะพรรณนาสรรพคุณของผู้ชายนั่นโน่นนี่ และถ้ามีภาพประกอบเราก็พร้อมจะเชื่อ แต่ถ้าไม่ได้-นางจะใช้ภาษาแสดงอารมณ์เสีย ประเภทดีออก...และอะไรอีกสอง-สามคำ

เราไม่เคยคุยหรือซักถามกัน ว่า A มีความสัมพันธ์กับใครแบบไหนบ้าง นานๆ ครั้งนางจะพูดเล่าในวงให้ฟังเองว่า นางกำลังคบกับใคร พร้อมบอกชื่อตัวละคร ให้เราจำได้บ้างไม่ได้บ้าง แล้ววันดีคืนดีมาบอกอีกทีว่านางเลิกกับใครคนนั้นแล้ว แต่อย่างไรก็ตาม นางไม่เคยแสดงสีหน้าเศร้าสร้อยเวลาอกหักหรือรักคุดให้เห็น ก็ดี...ชีวิตเลือกได้

เรื่องอัพเดทจากร้านเหล้าเพื่อชีวิตใกล้ท่าน้ำเมืองนนท์ นอกจากเรื่องผู้ชายแมนๆ ที่ท้ายสุดแล้วเหลือแต่แห้วให้เรากิน คนในกลุ่มยังหนีบข่าวมาบอกด้วยว่า ใครเป็นเจ้าของเพจ “สื่อเสื่อม เอือมระอา” ที่เรายังเฝ้าติดตามกันทุกวี่ทุกวัน(แม้ว่าเพจถูกทิ้งลืมมา 2-3 อาทิตย์แล้วก็ตาม)

แท้ที่จริงแล้วเจ้าของเพจหนึ่งในนั้นเป็นเกย์ แถมยังเป็นพีอาร์ประเภท “wanna be (everything in the world)” เสียด้วย

เอ่อ...จะว่าไปแล้ว เกย์ไม่ได้น่ารักไปเสียทุกคน รู้ยัง