สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ‘แมว’

โดย...นายใจดี

บางทีก็คิดอิจฉา “เจ้าอ้วน” ขึ้นมานะ บ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ ค่าส่วนกลางคอนโดที่คนอื่นบ่นๆ กันว่าแพงหูฉี่ ก็ไม่ต้องจ่าย แถมยังมีสิทธิเดินเล่นในสวนได้ทั่ว คิดอยากจับจองอาณาเขตตรงไหนเป็นถิ่นก็นอนแผ่หลาประกาศศักดาซะงั้น ไม่ต้องรอใครเซ็นอนุมัติ เนี่ยขนาดเราคิดจะตกแต่งห้องเพิ่มยังต้องแจ้งนิติบุคคลล่วงหน้าเลย

“เจ้าอ้วน” ที่เอ่ยถึง คือแมวในคอนโด เป็นเจ้าถิ่นอยู่บริเวณสวนใกล้ลานจอดรถ เรียกว่าเป็นที่รักของชาวคอนโด เพราะช่างเข้าใจเลือกทำเลที่คนพลุกพล่าน เจ้าอ้วนจึงถูกดึงแก้มยุ้ยๆ  ถูกกอดรัดฟัดเหวี่ยง มองๆ ไปมันจะชอบหรือรู้สึกรำคาญกันนะ (สม)

“คอนโดมีกฎห้ามเลี้ยงสัตว์” ตอนหิ้วกระเป๋าเข้ามาอยู่ เจอทั้งหมา-แมวเพราะเป็นคอนโดไลว์ไรส์ แต่มีพื้นที่ส่วนกลางเป็นสวนมากกว่าตึกสูงชัน นอกจากคนเข้า-ออกสะดวกโยธินแล้ว หมาแมวก็เดินเข้ามาราวกับบ้านของตัวเอง ทางนิติบุคคลใช้เวลาไม่นานประชากรหมาก็หมดไป เหลือแต่แมวที่ยังคงเดินนอนหน้าสลอนทำตาแป๋วอยู่ มิหนำซ้ำนับวันยังเพิ่มจำนวน

ด้วยเหตุนี้ จึงเกิดการระดมความช่วยเหลือ จากคนที่อยู่ที่เดียวกันแต่ไม่รู้จักกัน หาทางออกให้เจ้าแมว (ของเรา) บางคนมีบ้านก็เอาไปเลี้ยง ที่เหลืออยู่ก็มีคนใจดีให้อาหารตามจุดต่างๆ แต่เพื่อไม่ให้มีการเพิ่มจึงต้องทำหมันแมว ซึ่งค่าใช้จ่ายก็เกิดจากธารน้ำใจของคนในคอนโด โดยมีกล่องรับบริจาคอยู่ใต้ตึก เผลอแป๊บๆ ก็มีคนใจบุญหยอดกันเต็มแล้ว เป็นอีกความน่ารักของคนในคอนโดที่ทำสิ่งเดียวกันโดยไม่ได้ร้องขอ

ด้วยลักษณะนิสัยของแมว ไม่เสียงดัง ไม่ก่อกวนให้เกิดความรำคาญ จะอึจะฉี่ก็เป็นที่ทางไม่สกปรกทางเดิน และมีความเป็นตัวของตัวเองสูง ไม่ต้องพึ่งพาคนมาก เล่นเองได้ อยู่ตัวเดียวได้ มีแต่คนนี้แหละที่รู้สึกจะ “เอาแมวเป็นที่พึ่งทางใจ” ไปเสียแล้ว

เห็นหลายคนเดินผ่านคนด้วยกัน ไม่ทักไม่มองหน้า แต่พอเห็นแมวเดินอยู่รีบวิ่งเข้าไปกอดหอม พูดคุย ถามสารทุกข์สุกดิบ กินข้าวหรือยัง มาเดินอะไรตรงนี้ ราวกับเป็นเครือญาติ เพื่อนสนิทกันไปแล้ว

การมีอยู่ของเจ้าอ้วนและผองเพื่อน จึงเป็นการอนุโลมให้สัตว์เลี้ยงอยู่กับคนในคอนโดได้ แต่เพียงพื้นที่ส่วนกลางเท่านั้น หากใครริรักมากถึงขั้นอยากอุ้มขึ้นตึกก็คงผิดกฎ แม้ว่าแมวจะไม่ส่งเสียงร้องให้สะดุ้งตกใจเหมือนเวลาเดินผ่านห้องที่แอบเลี้ยงสุนัขก็เถอะ