ต่อให้อีก 10 คสช.

โดย...ไพบูลย์ กระจ่างวุฒิชัย

เมื่อไม่นานมานี้ส่วนตัวได้มีโอกาสไปทำงานที่พัทยา จ.ชลบุรี ถึง 6 วันเต็มๆเพื่อติดตามการทำงานของคณะกรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญ

เนื้อหาสาระในการประชุมของคณะกรรมาธิการยกร่างฯ จะเป็นอย่างไรนั้นคงไม่ขอเอามากล่าวไว้ ณ พื้นที่นี้ เพราะผู้อ่านที่เคารพของผมคงได้ทราบไปกันหมดเป็นอย่างดีแล้ว จนพอจะเห็นภาพอนาคตของประเทศไทยนับจากนี้จะเป็นอย่างไร จะสงบเรียบร้อยหรือจะทะเลาะกันต่อไปอีก

บอกชื่อ “พัทยา” ใครๆ ก็รู้จัก มีหาดทราย สายลม แสงแดด และสถานบันเทิงยามค่ำคืน ไปมากี่รอบก็เหมือนเดิม ไม่มีอะไรน่าสนใจ แล้วในเมื่อไม่น่าสนใจแต่ทำไมถึงนำประเด็นมาพูดคุยกับผู้อ่านในพื้นที่คอลัมน์ในเมืองใหญ่ครั้งนี้

ไม่รู้ว่าใครไปพัทยาเหมือนผมจะเห็นตรงกันกับผมหรือเปล่า พัทยาวันนี้มีระเบียบมากขึ้น โดยเฉพาะชายหาด เตียงร่มที่เคยวางระเกะระกะแบบไร้ระเบียบแทบจะไม่ค่อยมีให้เห็น ขยะก็ถูกจัดเก็บอย่างเป็นที่เป็นทาง

ร้านค้าที่เป็นเตียงผ้าใบตามชายหาดก็แฟร์กับผู้บริโภคมากขึ้นด้วยการบอกราคาอาหารทั้งปลาหมึก กุ้ง ปู กิโลกรัมละกี่บาท เอาไว้ในรายการอาหารอย่างชัดเจน แม้รายการอาหารบางอย่างอาจจะแพงเกินความเป็นจริงไปบ้างก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้เอาเปรียบผู้บริโภคด้วยการไม่บอกราคาให้กับลูกค้า

จะมีที่เป็นปัญหาและยังไม่ค่อยเป็นระเบียบมากนัก คือ บรรดารถสองแถวจำนวนหนึ่งที่วิ่งรับส่งผู้โดยสารรอบเมืองพัทยา นึกอยากจอดตรงไหนก็จอด อยากเลี้ยวซ้ายก็เลี้ยว อยากจะเลี้ยวขวาก็เลี้ยว ประหนึ่งรถสองแถวดังกล่าวไม่ได้ติดอุปกรณ์สัญญาณไฟขอทางมาให้ด้วย

ไม่ต่างอะไรกับสิงห์มอเตอร์ไซค์ นึกอยากปาดก็ปาด หมวกกันน็อกก็ไม่ค่อยใส่กันเป็นส่วนใหญ่ ทั้งๆ ที่ตำรวจจราจรเมืองพัทยาได้พยายามกวดขันค่อนข้างหนัก

แต่ก็เอาเถอะ โดยรวมๆ ผมก็ถือว่าเมืองพัทยาน่าอยู่น่ามองมากกว่าเดิมเยอะ

ส่วนหนึ่งปฏิเสธไม่ได้ว่าความเป็นระเบียบของพัทยาที่เกิดขึ้นมาจากความเอาจริงเอาจังของคณะรักษาความสงบแห่งชาติ หรือ คสช. และเจ้าหน้าที่
ที่เกี่ยวข้อง

มีประเด็นหนึ่งที่ผมสงสัยว่า ถ้าวันหนึ่งที่ คสช.ต้องหมดอำนาจไปแล้ว ความสวยงามของพัทยาที่เห็นและเป็นอยู่ทุกวันนี้จะยังคงอยู่ต่อไปหรือไม่ หรือจะกลายเป็นอีหรอบเดิมๆ คือ จัดระเบียบทีก็เรียบร้อยกันที พอนานไปทุกอย่างก็กลับไปสู่ภาวะไร้ระเบียบอีก

ที่บรรยายมาทั้งหมดนี้ ไม่ได้มีเจตนาเชียร์ให้ คสช.อยู่ในอำนาจนานๆ เพื่อแลกกับความเป็นระเบียบของเมืองพัทยา

เพียงแต่สงสัยว่าการจะให้บ้านเมืองที่ไม่ใช่แค่พัทยาเป็นระเบียบนั้นคงไม่ได้ขึ้นอยู่กับการเอาจริงเอาจังของผู้มีอำนาจฝ่ายเดียว หรือการมีอภิมหารัฐธรรมนูญที่ดีเลิศ

เพราะถ้าตราบใดระบบการศึกษาของไทยยังไม่ได้สร้างระบบการคิดและวิเคราะห์เพื่อนำไปสู่การมีสำนึกสาธารณะร่วมกัน ต่อให้มี คสช.อีก 10 รอบ ประเทศไทยก็คงอยู่ในสภาพสุกเอาเผากินต่อไป