ทุ่มไปเท่าไหร่ ยังไงก็ไม่พอ

โดย...พุดดิ้งขม ภาพ : จากภาพยนตร์ รักเรา ของใคร

นิ่ม (นามสมมติ) สาวหล่อวัยกระเตาะ ตั้งใจแน่วแน่ที่จะมาเรียนด้านกฎหมายที่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ จึงลงเรียนที่มหาวิทยาลัยเปิด พักอพาร์ตเมนต์ใกล้มหาวิทยาลัยเพื่อประหยัดเวลาการเดินทาง และมีเวลาทำงานพิเศษ

นิ่มเป็นคนขยัน กินง่ายอยู่ง่าย และเรียนดีมาโดยตลอด จนกระทั่งเธอกำลังจะขึ้นชั้นปีที่ 3 นิ่มพบรักกับหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกัน ทั้งสองตกลงย้ายมาอยู่ด้วยกัน โดยนิ่มเป็นคนรับผิดชอบค่าเช่าห้อง ส่วนค่ายิบย่อยอย่างอื่น แฟนสาวช่วยรับผิดชอบ

แรกรักเหมือนจะดี ทุกอย่างดำเนินไปหวานฉ่ำ และเข้าอกเข้าใจกัน เมื่อยามที่นิ่มรักเธอยอมทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ตนรัก ยิ่งเป็นแฟนคนแรกด้วยแล้วยิ่งทุ่มให้ทั้งใจ นิ่มพยายามตามใจแฟนสาวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อเลี่ยงการมีปากเสียง แต่ดูเหมือนว่ายิ่งนานวันเข้าแฟนสาวยิ่งได้ใจ หญิงสาวเริ่มใช้เงินมือเติบมากขึ้น ไม่ขึ้นรถเมล์แต่จะเดินทางด้วยรถแท็กซี่ เข้าร้านเสริมสวยทุกวัน เสื้อผ้า เครื่องสำอางจะต้องเป็นแบรนด์เนมเสมอ

นิ่มคิดเสมอว่าตัวเองคือผู้ชายคนหนึ่ง หน้าที่หาเงินให้คนในบ้านก็ต้องเป็นของผู้ชาย นอกจากหาเงินให้จับจ่ายใช้สอยแล้ว ค่าเทอมทุกบาทของแฟนสาวก็เป็นหน้าที่ของเธอ แถมไม่เคยบ่นเรื่องที่แฟนสาวใช้เงินมือเติบ นิ่มทำงานพิเศษหนักมากขึ้น เพื่อให้แฟนอยู่กินสบายขณะที่ตัวเองยังคงกินง่ายอยู่ง่ายเช่นเดิม หนักเข้าก็ไม่มีเวลาไปเรียน การเรียนที่เคยดีก็ตกอย่างเห็นได้ชัด ซ้ำร้ายกว่านั้นนิ่มเริ่มหยิบยืมเงินจากเพื่อนสนิททีละคนเพื่อหมุนเงินให้พอกับรายจ่ายที่เพิ่มขึ้น

“ตอนนั้นเราไม่คิดถึงผลเสียที่จะตามมาหรอกนะ ว่าวันหนึ่งเพื่อนที่รักเรามากจะหายไป เขาพยายามเตือนด้วยความเป็นห่วงว่า อย่าทุ่มเทมากมายขนาดนี้ พวกเขายินดีที่จะให้เรายืมเงินนะ แต่หนักเข้าเราต้องรบกวนเขาเปิดบัตรเครดิตให้ แต่ไม่มีใครยอมทำ ตอนนั้นเราได้แต่โมโหว่าทำไมไม่มีใครเข้าใจ แต่มาคิดตอนนี้ก็จริงนะว่า ใครจะยอมเสี่ยง ไม่ใช่แค่เราไม่มีเงินใช้คืน แต่เราจะสร้างภาระให้เขาด้วย

พอเรายืมคนนั้นมาโปะหนี้คนนี้ แรกๆ ก็พอเรื่อยๆ ไปได้ แต่นานวันเข้าเราก็หาเงินมาใช้หนี้ไม่ทัน เริ่มหนีหน้าเพื่อนทีละคนๆ สุดท้ายต้องย้ายห้องหนี เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ และไม่ติดต่อเพื่อนๆ คนไหนอีกเลย เขาเป็นห่วงตามไปหาที่ทำงาน เราก็ร้อนตัวนึกว่าเขาจะตามไปทวงหนี้ ก็ยิ่งหนีหนักเข้าไปอีก”

นิ่มยอมรับว่า ณ ขณะรัก เธอเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนแบบที่ตัวเองไม่รู้ตัว เหมือนถูกกลืนหายไปในความคิด และความเป็นอยู่ของอีกคนหนึ่ง เขาสั่งหันซ้ายก็หัน บอกให้หันขวาก็ทำ

กระนั้น ขนาดที่ทุ่มเททำทุกอย่างแล้ว ดูเหมือนว่าสิ่งที่ทำไปจะไร้ความหมายในสายตาของอีกคน มีแต่เสียงเรียกร้องและต้องการที่มากขึ้นเรื่อยๆ แฟนสาวของนิ่มที่นับวันก็ยิ่งสวย หนุ่มๆ จึงเข้ามาเทียบท่าจีบ แน่นอนว่าถ้าไม่ได้รักกันจริง หากมีเป้าหมายใหม่ที่น่าสนกว่า การผละจากรังเดิมก็เกิดขึ้นในที่สุด

“หลังจากรับปริญญาไม่นาน พอเรากลับมาจากทำงานวันหนึ่ง เสื้อผ้าในตู้ในส่วนที่เป็นของเขา ข้าวของที่เป็นของเขาหายไปหมด เรานี่เข่าอ่อนเลยนะ เสียใจมาก ไม่รู้จะไปตามเขาที่ไหน ไม่รู้ว่าเขาหายไปเพราะอะไร เราทำอะไรให้เขาไม่พอใจรึเปล่า เราพยายามติดต่อเขาทุกทาง โทรไป ไปหาที่บ้านต่างจังหวัด ผลคือไร้คำตอบ เราเป๋ไปเลยนะ ร้องไห้หนักมาก ถามตัวเองตลอดว่าเราผิดอะไร เรารักเขามาก ให้ทุกอย่าง แต่อาจจะเป็นเพราะรักเขามากนี่แหละมั้ง อาจทำให้เขาอึดอัดก็ได้”

แม้เสียใจแต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป นิ่มพยายามอยู่คนเดียวให้ได้ และพยายามเรียนให้จบหลังจากดร็อปเรียน เพื่อส่งเสียแฟนตัวเอง

นิ่มเข้าใจทุกอย่างในวันหนึ่ง เธอย้ายที่ทำงานใหม่หลังเรียนจบ และเจอกับแฟนเก่าด้วยความบังเอิญ หญิงสาวสวยจนนิ่มรู้สึกว่าทั้งสองอยู่ไกลกันเกินไป และผู้หญิงคนนั้นก็มากับผู้ชายที่ดูจะพร้อมกว่านิ่มไปทุกอย่าง

“เราได้แต่ถอนหายใจนะ เหตุการณ์มันผ่านมานานแล้ว ความเจ็บมันก็จางแล้ว เลยไม่ได้ตีโพยตีพาย อีกอย่างเราโตขึ้นแล้ว มีคนต้องดูแลคือพ่อแม่ แต่เสียดายอยู่อย่างเดียวคือ เพื่อนเก่าที่รักเรามาก เขาหายไป จริงๆ เราเป็นคนหนีพวกเขามาเอง จะกลับไปขอโทษก็ไม่รู้ว่า เขาจะให้อภัยหรือเปล่า”

วันนี้ของนิ่ม เธอเป็นสาวหล่อหน้าตาดีที่ไม่มีแฟน หลายปีที่ผ่านมาทำให้การเริ่มรักใหม่ต้องการเหตุผลมากขึ้น นิ่มบอกเพียงว่า ถ้าไม่ทุ่มเทขนาดหนักวันนั้น บทเรียนการใช้ชีวิตในวันนี้ก็อาจจะไม่ต้องระมัดระวังมากขนาดนี้