ปฏิทินกระเรียน

ปีใหม่นี้ ผมได้รับปฏิทินจากบริษัทห้างร้านต่างๆ จนจำไม่หวาดไหว แต่อันไหนก็ไม่ประทับใจเท่าปฏิทินที่ส่งมาจากองค์การสวนสัตว์

แม้แต่ปฏิทินของซาบีน่า ที่มีรูป “ชมพู่” ใส่ยกทรงครบ 12 เดือน ก็ยังพ่ายแพ้ (แค่เฉียดฉิวนะ แหะๆ) ให้กับปฏิทินชุดนี้

มันเป็นปฏิทินขนาดแปะฝาบ้าน ที่ประกอบด้วยรูปนกกระเรียนไทย (Sarus Crane) จำนวน 3 ภาพ ที่ชอบมันยิ่งกว่าปฏิทินไหนๆ เพราะเครดิตช่างภาพระบุชื่อ “ปริญญา ผดุงถิ่น” นะซี 555

เบื้องหลังการถ่ายทำ ต้องย้อนไปเดือน ส.ค. 2556 ผมขับรถไปถึง จ.บุรีรัมย์ หลังเที่ยงคืน เลือกเข้าพักที่บังกะโลปั่มปั๊มแห่งหนึ่ง เพราะเห็นว่าใกล้อ่างเก็บน้ำสนามบิน แหล่งของนกกระเรียนไทยมากที่สุด

เข้าไปก็เจอปัญหาความสกปรกของห้องพัก และการฉีดน้ำหอมดับกลิ่นไว้จนฉุนกึ้ก ถึงขนาดหายใจไม่ออก นอนไม่หลับเลยตลอดคืน

สายวันรุ่งขึ้น เจ้าหน้าที่ติดตามนกกระเรียนขององค์การสวนสัตว์มาพบตามนัด พาช่างภาพตาโหลไปชี้จุดนกกระเรียนกลางทุ่งนาอันเงียบเหงา

ผมรอจนช่วงบ่าย แบกกล้องกับเลนส์ไปนั่งตากแดดก้นแฉะอยู่กลางทุ่งนานร่วม 2 ชั่วโมง จนฝูงนกกระเรียนวางใจเดินเข้ามาหาเอง ได้ภาพนกกระเรียนที่มีแบ็กกราวด์เป็นควายสมใจ

ว่ากันว่า นี่คือบรรยากาศจริงที่เคยเกิดขึ้นในทุ่งนาเมืองไทยเมื่อนานมาแล้ว ก่อนพวกกระเรียนจะสูญพันธุ์ไป จนทางองค์การสวนสัตว์ต้องเข้ามาเป็นเจ้าภาพเพาะพันธุ์คืนชีพนกกระเรียนไทย นำร่องปล่อยในพื้นที่บุรีรัมย์

คืนที่ 2 ผมย้ายไปพักโรงแรมที่ “กลิ่นหอมเย็นสบายใจ” ทั้งที่อดนอนขนาดนั้น แต่พอมาอยู่ต่างเมืองมันเงียบเหงา เลยหาอะไรมา “จิบ” บนห้องพักจนดึกดื่น พอตี 5 กว่าก็กัดฟันลุกจากเตียงไปล่ากระเรียนไม่ให้เสียงาน

คราวนี้เจ้าหน้าที่พาไปยังอ่างเก็บน้ำห้วยจรเข้มาก ได้ภาพนกกระเรียนไทยยามเช้าตรู่ น้ำค้างยังเปียกชุ่มยอดหญ้า มีฉากหลังเป็น “เขากระโดง” หนึ่งในสัญลักษณ์ของเมืองบุรีรัมย์

ทั้งนี้ หาก “ปราสาทสายฟ้า” ตั้งอยู่แถวทุ่งกระเรียน ผมก็คงถ่ายให้ติดมาด้วยแล้ว เพราะถือว่านาทีนี้มาแรงกว่า “เขากระโดง” 555