ชุมทางคนเหงา

“สิบแปดนาฬิกายี่สิบสามนาที” พนักงานการรถไฟแห่งประเทศไทย ประกาศเตือนผู้โดยสารที่กำลังจะเดินทางไป จ.สุราษฎร์ธานี รถด่วนขบวนเลขที่ ... กำลังจะเทียบชานชาลา ผู้คนมากมายกุลีกุจอทยอยเข้าประจำจุด ผมเป็นคนหนึ่งที่เฝ้ามองพวกเขาเหล่านั้นเคลื่อนที่จากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่ง โดยไม่รู้หรอกว่าปลายทางของพวกเขาเหล่านั้นจะเป็นที่ใด

ท้องฟ้าห่มหุ้มด้วยสีครามเข้มในคืนวันหนาวเย็น ยิ่งเพิ่มดีกรีให้หนุ่มสาวเหงาขึ้นอีกแยะ มีผู้คนพร้อมสัมภาระบางตาต่างจดจ้องกับโลกของตนเอง แค่ขยับไม่เกินหนึ่งหลา โลกของพวกเขาจะกว้างขึ้น การเดินทางด้วยรถไฟมักใช้เวลานาน ดูจำเจและเหม่อลอย คิดแบบติดตลกคนโสดอาจตายได้เมื่อขึ้นเพียงลำพัง

รถไฟค่อยๆ เคลื่อนหายไปลับตาทิ้งความเหงากองมหึมาที่ชุมทาง