ความยุติธรรมและการให้อภัย

“อาจารย์คะ ชีวิตมันไม่ยุติธรรมเลย” เล็กโทร.มาหาผม ตอนนี้เธอทำงานเป็น ผู้บริหารฝึกหัด (Management Trainee) ขององค์กรขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

“ในโครงการ Management Trainee เรามีกัน 10 คน หลังการอบรมในประเทศ 6 เดือนพวกเราจะถูกส่งไปฝึกงานต่างประเทศเป็นเวลาหนึ่งเดือน มีเพียงประเทศอังกฤษและอเมริกาที่ทุกคนตื่นเต้นอยากไป นอกนั้นเป็นประเทศในอาเซียนที่พวกเรารู้สึกเฉยๆ

เล็กไม่ได้ไปอังกฤษและอเมริกาทั้งที่ผลการฝึกงาน 6 เดือนที่ผ่านมานั้นอยู่ในอันดับ 1 หรือ 2 มาตลอด มันช่างไม่ยุติธรรมเลย เจ้านายเป็นคนตัดสินใจว่าใครได้ไปประเทศไหน ต้องลำเอียงแน่ อาจารย์คิดว่าเจ้านายยุติธรรมมั้ยคะ”

“ผมไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะตัดสินเรื่องนี้ ใครเป็นคนประเมินผลงานของเจ้านายคุณล่ะ”

“ซีอีโอค่ะ”

“ตราบใดที่เจ้านายคุณยังอยู่ เธอก็เป็นผู้มีสิทธิตัดสินใจ”

“ก็เข้าใจค่ะ แต่โกรธเพราะนี่ไม่ใช่ความผิดของเล็กเลย เล็กว่า เธอลำเอียง”

“แล้วเล็กเองเคยต้องตัดสินใจเรื่องอะไรที่มีผลกระทบต่อคนอื่นๆ บ้างมั้ย”

“มีค่ะ เล็กเป็นลูกคนโตเลยมีหน้าที่ตัดสินใจว่า ใครจะได้ของขวัญอะไรในช่วงงานเทศกาลต่างๆ ซึ่งเล็กก็พยายามที่จะให้น้องๆ ทั้งสามได้รับของขวัญอย่างยุติธรรมที่สุด”

“พวกเขาเคยบ่นว่าไม่ยุติธรรมบ้างไหมครับ”

“บางครั้งค่ะ”

“เห็นมั้ยเล็ก เวลาที่เราเป็นคนตัดสินใจ เราก็พยายามที่จะทำอย่างยุติธรรมที่สุด แต่ผู้ได้รับผลกระทบจากการตัดสินใจของผู้อื่นมักจะรู้สึกว่าเราไม่ได้รับความยุติธรรม ในกรณีนี้ 2 คนที่ได้ไปอังกฤษและอเมริกาอาจรู้สึกว่าตัดสินยุติธรรม แต่หลายๆ คนที่เหลืออาจไม่รู้สึกเช่นนั้น แทนที่จะคร่ำครวญ คุณควรจะมองเรื่องนี้ในเชิงบวกว่าคุณได้เรียนรู้อะไรบ้าง”

“เล็กเรียนรู้ว่า 2 คนนั้นได้ดีเพราะเอาใจเจ้านายตลอดเวลา”

“คุณตัดสินเพื่อนคุณอีกแล้ว พยายามมองแบบเป็นกลางแล้วบอกซิว่า 2 คนนี้เค้าทำอะไรที่ต่างไปจากคุณบ้าง”

“พวกเขามักอาสาทำงานเพิ่มเติม แล้วก็สื่อสารกับเจ้านายอย่างสุภาพถึงแม้ว่าจะไม่เห็นด้วยก็ตาม อ๋อ เล็กรู้แล้ว บางทีเล็กอาจจะแข็งกร้าวกับเจ้านายและทุกๆ คนมากไป เวลาที่เล็กมีความเห็นที่แตกต่างจากคนอื่น ก็จะพยายามผลักดันความเห็นของตัวเองโดยไม่ฟังใคร”

“สิ่งที่คุณเรียนรู้ในตอนนี้มีค่ามากกว่าการได้ไปฝึกงานที่ประเทศเหล่านั้นเสียอีก คุณได้บทเรียนที่สำคัญมากในชีวิต ได้เรียนรู้ว่าการสื่อสารกับผู้ใหญ่อย่างแข็งกร้าวจะไม่สามารถซื้อใจได้”

“โอ้” เล็กเกิดช่วงเวลา “อะฮ้า” ขึ้น แล้วเธอก็เงียบไปสักครู่

“เข้าใจแล้วค่ะ แต่เล็กยังมีอีกปัญหานะคะ หลังจากทราบประเทศที่จะไปฝึกงาน เล็กก็ตรงเข้าไปห้องเจ้านายเพื่อถามถึงเกณฑ์ในการตัดสิน เธอก็อธิบายให้ฟัง แต่เล็กไม่เห็นด้วยแล้วยังใส่อารมณ์กับเธอ หลังจากคุยเสร็จ ตอนออกจากห้องเล็กเหวี่ยงประตูปิดดังโครม เล็กว่า เธอต้องยังโกรธอยู่แน่ๆ”

“แล้วตอนนี้คุณรู้สึกอย่างไรกับเธอ”

“ยังโกรธอยู่”

“เพราะอะไร”

“เธอไม่ยุติธรรม”

“เล็กคิดว่าตอนเธอตัดสินใจ เธอจงใจที่จะลำเอียงให้สองคนนั้นหรือ”

“อาจจะไม่”

“ผมเห็นด้วย คุณควรให้อภัยเธอ อย่างที่พระพุทธเจ้าเคยสอนไว้ว่า การให้มีอยู่ 3 อย่าง คือ ให้อภัยอภัยทาน ให้ความรู้วิทยาทาน และให้สิ่งของอามิสทาน

“เล็กควรให้อภัยและกลับไปขอโทษเธอ และก็ขอให้เธอทำทานโดยการให้อภัยเล็กเช่นกันดีไหมคะ”