เวิ้งฟ้าริมหน้าต่างเครื่องบิน...

เมื่อสมัยเด็กๆ ผมเคยถามคุณยายว่า “ยาย…คนเราตายแล้วไปอยู่ที่ไหน” ท่านชี้นิ้วขึ้นฟ้าแล้วบอกว่า “ถ้าทำดีก็จะได้ไปอยู่สวรรค์บนฟ้าโน่น” ผมแหงนดูท้องฟ้าที่สดใสเป็นสีน้ำเงินเข้ม มีเมฆอยู่ 3 ก้อน บางๆ เล็กๆ ก็ให้งงๆ ในใจว่า สวรรค์นี่ช่างคับแคบจริงหนอ เมฆแค่ 3 ก้อนเล็กๆ นั่นจะอยู่กันได้กี่คน?

ความงุนงงเมื่อครั้งยังเด็กเลือนหายไปตามกาลเวลา แต่ทุกคราที่ผมได้ขึ้นเครื่องบินขึ้นมาบนฟ้า เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แม้จะไม่เห็นเทวดาสักตน ผมก็ไม่สนใจ เพราะสิ่งที่ผมได้เจอคือความสวยงามของธรรมชาติแห่งเมฆหมอกบนเวิ้งฟ้าที่สวยงาม

ท้องฟ้ายามนั่งเครื่องบินที่ผมประทับใจที่สุดคือ เที่ยวบินจากสนามบินสุวรรณภูมิสู่นาริตะ ประเทศญี่ปุ่น ด้วยการบินระยะไกลและสูง ใช้เวลานาน ทำให้มีเวลาในการเพลิดเพลินกับความสวยของท้องฟ้า เมฆลอยต่อกันเป็นชั้นๆ ข้างบนไหลไปทางซ้าย ข้างล่างไหลไปทางขวา มีลำแสงจากดวงอาทิตย์ส่องเป็นลำ ทะลุก้อนเมฆ ท้องฟ้าด้านบนเป็นสีน้ำเงินเข้ม บางครั้งรู้สึกอยากกระโดดไปนอกเครื่องบิน ลอยตัวกลางท้องฟ้าไปเลย แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้ เมื่อเหลือบไปเห็นเกล็ดน้ำแข็งที่เกาะอยู่หน้าต่างด้านนอก อากาศต้องเย็นมากๆ จนเราต้องแข็งตายแน่ๆ

สวรรค์ริมหน้าต่างเครื่องบิน ทำให้ผมคิดถึงคุณยายทุกครั้ง เมื่อชมความงามของเวิ้งฟ้าและปุยเมฆ ก่อนหลับตาเมื่อพระอาทิตย์ลาลับไป...