ใบไม้เปลี่ยนสีที่เกียวโต ‘พลอย มัลลิกะมาส’

วันหนึ่งแก๊งเพื่อนเตรียมจะบินไปเที่ยวเกียวโต แล้วเอ่ยถามว่า มีหนังสือท่องเที่ยวเกี่ยวกับเกียวโตมั้ย นั่นเป็นโอกาสอันดีที่เราได้เปิดหนังสือเล่มเล็กนี้มีชื่อชวนสะดุดหู “เกียวโต โมมิจิ” (สนพ.มายแฮปปี้บุ๊คส์) และคุยกับเจ้าของหนังสือ

เกียวโตไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับคนที่หลงรักญี่ปุ่น หลายคนไปย่ำมาไม่รู้กี่รอบ ทะลุปรุโปร่งทุกซอกทุกมุม เช่นเดียวกับผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ “พลอย มัลลิกะมาส” ก็เป็นหนึ่งรายที่เข้าขั้น “คลั่งเกียวโต” 5-6 ครั้งเป็นอย่างต่ำที่เธอไปเยือนเมืองแห่งนี้ เธอให้เหตุผลว่าที่ต้องกลับไปเกียวโตซ้ำๆ เพราะที่นี่มีหลายอย่างน่าสนใจ 

“จำไม่ได้แน่ชัดค่ะว่ากี่ครั้ง น่าจะ 5-6 ครั้งได้นะ ที่พลอยต้องกลับไปเกียวโตหลายครั้ง เพราะเกียวโตมีอะไรหลายอย่างที่น่าสนใจ ทั้งเรื่องของวัฒนธรรมญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม วัดวาอาราม ศาลเจ้า เรียวกัง (ที่พักสไตล์ญี่ปุนเก่าแก่) เซนโตะ (ห้องอาบน้ำรวมสาธารณะ) ออนเซน ชาเขียว ขนม วัดเซน กิโมโน ฯลฯ นอกจากนี้เกียวโตยังเป็นเมืองที่พลอยรู้สึกว่ามันเป็นสถานที่ๆ งดงามที่สุด โดยเฉพาะช่วงใบไม้เปลี่ยนสี มันเหมาะที่จะไปดูใบไม้เปลี่ยนสีจริงๆ เลยนะคะ”

ไม่ต่างกับสิ่งที่เธอนำมาถ่ายทอดไว้ในหนังสือ “เกียวโต โมมิจิ” หรือเกียวโตที่เต็มไปด้วยใบไม้สีแดง สีแดงนั้นก็หมายถึงสีของใบเมเปิ้ลที่แดงอร่ามทั่วทุกอณูของเกียวโต สวยสะพรั่งเบ่งบาน เชื้อเชิญให้คนต่างถิ่นแวะเข้าไปสัมผัส นั่งแหงนหน้ามองได้อย่างไม่รู้เบื่อ คนชอบการถ่ายภาพ ย่อมเป็นสิ่งปรารถนาเกินกว่าจะหักห้ามใจไหว

“ก่อนไปก็คิดว่าเกียวโตเป็นแค่เมืองเก่า คงจะมีแต่วัดและศาลเจ้าเต็มไปหมด ซึ่งก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ แต่ขณะเดียวกันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ที่นี่เป็นเมืองที่มีเสน่ห์และสิ่งละอันพันละน้อย ซุกซ่อนอยู่มากกว่าที่คิดค่ะหลายอย่างก็เป็นสิ่งที่คาดว่าจะมาเจอ เช่น ตรอกปลาไหล เนะเนะ โนะ มิชิ ถนนสายคดเคี้ยวในเขตฮิกาชิยามะที่มีอายุร่วมร้อยปี ก่อนหน้าก็เคยเห็นจากในรูปภาพเท่านั้น พลอยก็มีโอกาสมาเจอและเป็นหนึ่งในแรงจูงใจที่ทำให้พลอยอยากเดินทางมาเกียวโตที่สุด

เธอเล่าถึงตรอกเนะเนะ โนะ มิชิ ได้อย่างประทับใจ ทำให้ผู้อ่านเห็นภาพตาม ประหนึ่งว่ากำลังอยู่ ณ ที่แห่งนั้น กระทั่งเรื่องชา เธอก็พาผู้อ่านเข้าไปชิดใกล้กับชาเสมือนเป็นเพื่อนสนิท โลกของชาอยู่แค่เอื้อม ขนาดว่าเราไม่ได้รักการดื่มชา ยังรู้สึกว่าอยากตามไปจิบชาที่ถึงเกียวโตนู่นเลย  

“เสน่ห์ของตรอกเนะเนะ โนะ มิชิ อยู่ที่รั้วกำแพงหินที่เรียกว่า อิชิเบโกจิ และทางเดินแผ่นหินที่ทอดยาวจากตั้งแต่บริเวณทางเข้าวัดโคไดจิมาจนถึงสวนมะรุยะมะ ทำให้ที่นี่แม้จะเป็นเพียงตรอกเล็กๆ ที่แสนคดเคี้ยว แต่ก็เต็มไปด้วยเสน่ห์น่าดึงดูด ด้วยว่าสองข้างทางถูกขนาบด้วยบ้านไม้เก่าแก่และห้องแถวไม้สไตล์ญี่ปุ่นที่เรียกกันว่ามาจิยะ”

ด้วยความเป็น “นักเพลินทาง” มากกว่าจะเป็นแค่ “นักเดินทาง” สิ่งที่ผู้เขียนนำมาเล่าต่อจึงละเอียดและละไมกว่าคนอื่นๆ “สิ่งเล็กๆ” ที่อยู่ในเกียวโตกลับ “มีค่า” ขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ ความเก่ากลายเป็นเสน่ห์เย้ายวนใจ มิใช่ภาพอดีตที่แลดูโบราณ เรื่องราวนำทางให้ผู้อ่าน “เข้าถึง” และ “เข้าใจ” เกียวโตอีกแง่มุม ยิ่งเมื่อมาเยือนตอนใบไม้เปลี่ยนสี ฤดูกาลแห่งความงามจะตราตรึงมิรู้คลาย

“นักเพลินทางคือผู้ที่เพลิดเพลินไปกับสองข้างทางและระหว่างทางที่เดิน โดยไม่ได้ตั้งเป้าหมายว่าปลายทางต้องเป็นที่ใด ซึ่งวิธีถ่ายทอดงานเขียนของพลอย ก็จะเป็นการเล่าถึงความจริงในสิ่งที่เห็น เป็น และรู้สึกค่ะ อย่างเกียวโตพลอยก็เล่าในสิ่งที่เห็น เป็น และรู้สึก อดีตของเกียวโตที่แอบซ่อนอยู่ในแทบจะทุกมุมเมือง ทำให้เกียวโตเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยอดีตและเรื่องราวหนหลัง รถไฟใต้ดินก็ไม่อาจขุดทะลุซอกซอนไปตามชั้นดินของเมืองเกียวโตได้ ไม่ว่าจะอีกกี่สิบปีข้างหน้า พลอยก็เชื่อว่าเกียวโตก็จะยังคงเต็มไปด้วยอดีต อดีต อดีต อย่างที่เคยเป็นอยู่”

ถึงแม้จะสำเร็จสมใจกับงานเขียนที่มีเกียวโตเป็นพระเอกแล้ว ทว่าพลอยยังไม่ “ลด ละ เลิก” ที่จะไปเยือนเมืองแห่งนี้ เธอแพลนไว้ว่าเมื่อฤดูกาลใบไม้เปลี่ยนสีครั้งหน้าเวียนมาอีกรอบ เกียวโตคือปลายทางของเธอแน่นอน

“ส่วนตัวพลอยนะคะ รู้สึกว่าเกียวโตมีบางสิ่งที่คล้ายกันกับเชียงใหม่พอสมควร คือผสมผสานเรื่องราวของความเป็นปัจจุบันขณะกับอดีตได้ลงตัวและร่วมสมัยที่สุด ถ้าเปรียบเป็นคนหนุ่มสาว พลอยว่าเกียวโตคือเป็นคนหนุ่มสาวร่วมสมัย มีเสน่ห์ ลึกลับ และน่าทำความรู้จัก ถ้าเปรียบเป็นอาหาร มันคือรสชาติของความว่างเปล่า ซึ่งก็คือเต้าหู้ค่ะ​ แต่ถ้าเปรียบเป็นตังค์พลอยเอง ก็ต้องเป็นลักษณะที่ดูภายนอกเหมือนจะทันสมัย แต่ภายในซ่อนไว้ด้วยความอนุรักษนิยมค่ะ”