ปีใหม่ที่เปลี่ยนไป

อีกไม่กี่วันก็จะถึงช่วงเวลาแห่งการส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ เทศกาลเฉลิมฉลองของปวงชนชาวไทยและของชาวโลก 

ปีใหม่ปีนี้แม้จะห่อเหี่ยวไปบ้าง เพราะเศรษฐกิจยังไม่ค่อยเอื้ออำนวย แต่ก็เป็นปีที่ไม่ต้องมาขุ่นข้องหมองใจกับความขัดแย้งระหว่างสีเสื้อที่ทำให้ความสุขลดลงมาโดยตลอดในช่วงปีหลังๆ

เอาล่ะ ถึงเงินในกระเป๋ามันจะน้อยลง แต่ถ้าบรรยากาศบ้านเมืองมันดูน่าสบายใจขึ้น ก็ถือเป็นของขวัญเล็กๆ ที่น่ายินดีแล้ว

ชีวิตคนเมืองที่เร่งรีบและการงานที่หนักหน่วงทำให้วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ประมาณว่า ถ้าก้มหน้าทำงานในช่วงต้นปี พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที อ้าวจะปลายปีซะแล้ว เวลาในชีวิตคนทำงานมันเร็วเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

ปีใหม่จึงเป็นหลักแห่งเวลาให้เราได้สังวรว่า เวลาแห่งชีวิตได้ผ่านเลยล่วงไปอีก 1 ปี วาระแห่งการเฉลิมฉลองจะค่อยๆ ผ่านไปกับความทรงจำ เหลือแต่วาระแห่งความจริงที่ว่า ชีวิตเรานั้นมีแต่สั้นลงไปทุกๆ ปี ยิ่งเวลาเดินเร็ว ชีวิตก็ยิ่งสั้นเร็วขึ้นด้วยเช่นกัน

จำได้ว่า ในวัยเด็กวันปีใหม่เป็นวันที่เฝ้ารอคอยมาทั้งปีเพราะเราจะได้กินเค้ก กินน้ำแดง และจับของขวัญในงานปีใหม่ที่จัดร่วมเพื่อนบ้าน และยังได้ของขวัญจากพ่อแม่ตอบแทนที่เราเป็นเด็กดี ช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดตามประสาเด็กๆ

โตขึ้นมาอีกหน่อยปีใหม่ของวัย 18 ฝน เราก็ออกไปฉลองกับเพื่อนในวัยเดียวกัน ตามสถานบันเทิงต่างๆ ที่มีอีเวนต์ปีใหม่ไว้คอยหลอกล่อ ตั้งแต่ดิสโก้ เธค ผับ เลานจ์ ขยับขยายขึ้นตามประสบการณ์การเที่ยวเตร่ สนุกสุดเหวี่ยง ลืมแม้กระทั่งของขวัญที่เคยอยากได้จากมือพ่อแม่เหมือนเช่นวัยเด็ก

เข้าสู่วัยทำงานการฉลองปีใหม่ของเราเริ่มเปลี่ยนไปตามประสบการณ์ชีวิตที่มากขึ้น เราอาจจะออกเดินทางไปท่องเที่ยวต่างจังหวัด พร้อมกับครอบครัว พ่อ แม่ ลูก ที่กำลังเริ่มก่อร่าง สังสรรค์กับเพื่อนสนิทกลุ่มเล็กๆ พร้อมกับเตรียมของขวัญให้ลูกน้อยตอบแทนที่เขาเป็นเด็กดีของพ่อแม่มาตลอดทั้งปี

จนมาถึงวันที่เราอาจต้องอยู่กับปีใหม่อย่างเดียวดาย หวังแค่เพียงครอบครัวที่เติบใหญ่ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง โดยไม่ได้รู้สึกปรีดากับวาระแห่งการเฉลิมฉลอง ความรู้สึกต่อเทศกาลปีใหม่ได้เปลี่ยนแปลงไปตามห้วงเวลาและอายุขัย

จากที่เคยสนุกกับมันในวัยเด็ก แต่เมื่อล่วงเข้าสู่หมุ่ม สาวไปจนถึงวัยแก่ชรา หน้าที่ของวันปีใหม่ค่อยๆ เปลี่ยนไปจากที่เคยเป็นเทศกาลที่ทำให้มีความสุข พอถึงวันหนึ่งมันกลับเป็นสิ่งย้ำเตือนให้ค่อยๆ รับรู้ว่า ใกล้ถึงเวลาที่เราจะกลับไปสู่จุดเริ่มต้นในชีวิตนั่นเอง