ธนวัต มณีนาวา ชายหนุ่มผู้คิดประดิษฐ์ฝันขาย

ชีวิตของผู้ชายคนนี้ทำงานมาหลายอย่างตั้งแต่เป็นครีเอทีฟ นักออกแบบ นักโฆษณา นักเขียน ทำงานศิลปะ ทำงานประดิษฐ์ เดินสายเป็นวิทยากร หรือแม้แต่ทำเวิร์กช็อปตามสถาบันต่างๆ ทว่าอาชีพที่หนุ่มเครางามคนนี้ทำจริงจังที่สุดมีชื่อว่าอาชีพ “ทำดะ”

“ทำดะ” อาจฟังดูฉงนน่าสงสัยว่า แท้จริงมันอาชีพอะไรกัน แต่ไม่นานความสงสัยนั้นก็ค่อยๆ จางหายในวันที่ได้เจอกัน เมื่อได้พบกับห้องทดลองที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ต่างๆ ทำให้เข้าใจว่าอาชีพที่ เป๋-
ธนวัต มณีนาวา กล่าวถึงคือ การนำสิ่งของต่างๆ รอบตัวทั้งเหลือใช้และใหม่เอี่ยมมาประกอบร่างเสียใหม่ จนกลายเป็นสิ่งของที่มีฟังก์ชั่นการใช้งานเปลี่ยนไป ซึ่งงานที่เขาทำจะมีตั้งแต่ของเล่นน่ารักๆ ไปจนถึงของที่ใช้ประโยชน์ในชีวิตประจำวันได้จริง และเมื่อทำงานแต่ละชิ้นเสร็จ เจ้าตัวก็จะนำไปอวดโฉมในแฟนเพจที่มีชื่อว่า “ทำดะ” ทำไปทำมามีคนชอบ จากนั้นเจ้าสิ่งของที่เขาคิดสนุกๆ ก็ถูกนำมาวางขายทั้งในเมืองไทยและต่างประเทศโดยใช้ชื่อแบรนด์ว่า“ทำดะ” ซึ่งเจ้าตัวอธิบายให้ฟังถึงที่มาที่ไปไว้ว่า

 

“ทำดะเกิดมาจากการคิดสนุกๆ ในการทำงานประดิษฐ์ของเรา คือจริงๆ มันคงเริ่มมาตั้งแต่เด็กแล้ว ด้วยความที่เราเป็นคนขี้เกียจ อย่างเวลาดูทีวีแล้วหารีโมทไม่เจอ ก็ไม่อยากลุกมาเปลี่ยนช่อง ทีนี้เมื่อขี้เกียจก็เลยคิดหาเครื่องมืออะไรสักอย่าง ก็เลยนำของที่มีในบ้านมาประกอบเป็นไม้ยาวเอาไว้เปลี่ยนช่องแทนรีโมท คือเพราะชอบทำอะไรแบบนี้อยู่ตลอด วิธีคิดแบบนั้นมันเลยอยู่ในตัวเรามาตั้งแต่เด็ก จนมาเรียนศิลปะเราก็ตกตะกอนหลายๆ อย่าง พอมีความรู้เรื่องงานช่าง และพอรู้เรื่องกลไกนิดๆ หน่อยๆ บวกกับเราเป็นคนตลกๆ มันก็เลยเกิดเป็นทำดะขึ้นมา”

ฟังดูอาจเหมือนเริ่มต้นกันมาง่ายๆ แต่ด้วยเพราะความเป็นคนชอบคิดทั้งยังทำแล้วมีความสุข เจ้าตัวจึงสนุกและทำมันอยู่หลายปี เมื่อเห็นสิ่งของอะไรเป๋ก็มักจะมองไม่เหมือนคนอื่น อย่างเมื่อเห็นปากกาคนปกติก็จะมองมันเป็นเพียงปากกา แต่เป๋กลับมองมันเป็นแปรงสีฟัน พอคิดได้แบบนั้นเจ้าตัวก็ร่างแบบไว้ในกระดาษ ว่างเมื่อไรก็ลงมือทำให้เป็นจริง

 

ตัวอย่างเช่น เขาคิดทำไม้ตีไข่ให้เป็นที่เปลี่ยนหลอดไฟ ประกอบลำโพงจากกรวยตำรวจ ทำโคมไฟพุดเดิ้ลจากลูกบอลต้นคริสต์มาส (ขายต่างประเทศ) หรือแม้แต่หุ่นยนต์กันดั้มที่ทำมาจากกล่องพลาสติก กระเป๋าสะพายของผู้หญิงเก๋ๆ จากไฟท้ายรถยนต์ ที่เสียบนามบัตรจากไส้กรองแอร์ หรือแม้แต่ปลั๊กไฟพวงกุญแจ พัดลมจากตะแกรงปิ้งย่าง และอีกมากมายหลายอย่างรวมกันนับร้อยๆ ชิ้น ซึ่งใช้เวลาทำมาเรื่อยๆเกือบ 10 ปี ค่อยๆ ทำ ค่อยๆ คิดในแบบฉบับของนักคิดสติเป๋

“พอเราทำสนุกๆ ไปสักพัก เราชอบไง แล้วก็ฝันว่าสักวันจะทำของที่ทำเล่นๆ พวกนี้ขาย แล้วพอทำไปเรื่อยๆ ความฝันนี้คือมันไม่ต้องมีการลงทุนอะไรเลยด้วยซ้ำ ต่างกับความฝันอื่นๆ ที่เราเคยทำมามันมีต้นทุนหมด แต่กับไอ้ทำดะมันไม่มีต้นทุนอะไรเลย ไม่มีการลงทุนสักบาท แล้วมันตอบแทนเราได้ทั้งเรื่องเงิน เรื่องความสุข มันก็เลยเป็นเรื่องแปลก ยิ่งทำมันยิ่งสนุก เมื่อก่อนเราเป็นคนคิดแล้วก็จดๆ แต่เดี๋ยวนี้ไม่ใช่แหละ คิดอะไรได้เราก็ทำเลย เราว่างเมื่อไรก็ทำ แล้วคือมันสนุกเหลือเกิน (หัวเราะ) หลังๆ ก็จะทำของใกล้ตัวโดยคิดประเด็นขึ้นมา อย่างวันสำคัญๆ ก็จะทำอะไรพิเศษ ล่าสุดก็เพิ่งทำรูปพระพักตร์ในหลวงจากเส้นลวดที่เหลือใช้จากงานทำต้นคริสต์มาส มีคนชอบเยอะด้วยนะ” เจ้าของผลงานยิ้มก่อนเล่าต่อให้ฟังอีกว่า

 

“พอเลือกเส้นทางการเดินแบบนี้ มันรู้สึกว่าเป็นตัวเรา คือก็ไม่เคยคิดเหมือนกันนะว่าวันหนึ่งเราจะมาอยู่ตรงนี้ จากที่คิดสนุกทำไปเล่นๆ มันก็เริ่มกลายเป็นความฝัน แล้วในแต่ละช่วงชีวิตคนเรามีฝันหลายอย่าง เราก็เคยฝันอยากทำร้านเหล้า ร้านกาแฟ เป็นครีเอทีฟโฆษณา ซึ่งก็ทำมาหมดแล้ว แต่พอสัมผัสจริงเราก็ไม่ชอบ เรารู้สึกเฉยๆ แต่พอเราทำสิ่งประดิษฐ์ทำแบรนด์ ‘ทำดะ’ แล้วมันยิ่งกว่าความฝัน คือมันสนุกสนาน เราทำไปแล้วเรามีความสุข พอทำแล้วคนก็กลับชอบ เพราะเขามองความไร้สาระเป็นการคิดสร้างสรรค์ จนต่อเนื่องมาทำของขาย มีสินค้าออกมาหลายตัวแล้ว”

เป๋ ธนวัต เล่าให้ฟังด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ถึงวันนี้เรียกได้ว่าเขาเองไม่คิดจะทำความฝันอื่นใดให้สำเร็จไปกว่าการ “ทำดะ” เพียงสิ่งเล็กๆ ที่เกิดมาจากการคิดสนุกๆ จากห้องทดลองของเขาในวันนั้น ถึงวันนี้สิ่งประดิษฐ์เหล่านั้นถูกทำให้สามารถใช้งานได้จริงและวางจำหน่ายอยู่ที่ “The selected” สยามเช็นเตอร์ และพ่อหนุ่มเครางามคนนี้ก็ยังคงพยายามคิดอะไรใหม่ๆ อยู่เสมอ ทั้งงานทำดะยังผลิดอกออกผลเป็นอีกหลายสิ่งมากมายในสายงานต่างๆ ที่เขาทำในเวลาปัจจุบัน ซึ่งสิ่งหนึ่งที่ทำให้งานของเป๋มีคนชื่นชอบไม่ว่างานจะทำเล่นหรืองานที่ต่อยอดมาวางขายจริง เขามักใส่ใจเสมอในงาน สรรหาความช่างคิดต่างๆ มาใส่ไว้ ซึ่งนั่นทำให้งานของเขามีเสน่ห์ไม่เหมือนใคร ก่อนที่เจ้าตัวจะฝากทิ้งท้ายว่า

 

“จริงแล้วการค้นหาตัวเองเป็นอะไรที่ยากนะ ยากกว่าเราจะเจอก็นานอยู่ แต่เราต้องเข้าใจนะว่าการค้นหาตัวเองบางคนก็ต้องใช้เวลา บางอย่างที่เรานึกฝันเอาเข้าจริงพอเรามาทำมันอาจไม่ใช่ก็ได้ คนเรามันมีหลายฝัน เราเชื่อแน่ว่าบางคนไม่ได้มีฝันเดียวตลอดชีวิต แต่อยากให้ลองมองไอ้สิ่งที่เราไม่ได้คิดฝันไว้บ้าง แล้วบางครั้งนั่นแหละคือความฝันที่ทำให้เรามีความสุขจริงๆ ก็เลยอยากฝากไว้ว่า ชอบอะไรให้ลองทำเลย แล้วดูว่ามันใช่หรือเปล่า ถ้าไม่ใช่ก็พับเก็บไว้ ถ้าใช่ก็เดินหน้าต่อไป วางแผนดีๆ คือเราจะแตกต่างจากคนอื่นนะ ซึ่งมักจะบอกว่า ถ้ามีความฝันแล้วต้องทิ้งทุกอย่างแล้วมาทำเลย แต่เรามองว่ามันไม่จำเป็น เพราะว่าคนเราไม่เหมือนกัน บางคนมีต้นทุนชีวิต บางคนไม่มี อย่างเราไม่มีก็ค่อยๆ ลุยแบบชัวร์ ลุยแบบมีสติ คือถ้าเราไม่พร้อมแล้วลุย บางครั้งเราจะเกลียดความฝันของเราไปเลยนะ เพราะเราทำมันล้มเหลว แต่ถ้าค่อยๆ ลุย ทำมีแบบแผน เราก็จะสนุกกับมัน”