ความย้อนแย้งของความเก๋
เฟซบุ๊ก Aey Roundfinger
เฟซบุ๊ก Aey Roundfinger
ความย้อนแย้งของความเก๋
ความเก๋เกิดขึ้นเพื่อต้องการถูกจ้องมอง การจ้องมองนั้นเองที่ทำให้ความเก๋นั้นเก๋ แต่ขณะเดียวกันการจ้องมองที่มากขึ้นเรื่อยๆ นั้นเองที่บั่นทอนและทำลายความเก๋ลงไปเรื่อยๆ สิ่งที่ทำลายความเก๋ได้ทรงพลังที่สุดคือความนิยมในความเก๋ เมื่อนิยมแล้วความเก๋ก็จะถูกทำซ้ำ แพร่กระจายเหมือนไวรัส เพราะคนอยากเก๋บ้าง แล้วความเก๋ก็จะค่อยๆ หายเก๋ กลายสภาพเป็นความเชย บ่อยครั้งที่การแอนตี้ความเก๋กลับกลายเป็นความเก๋แบบใหม่
ทุกวันนี้ความเก๋อายุสั้นลงมาก เพราะมันถูกจ้องมองได้ง่ายขึ้น และผลิตซ้ำรวมถึงแพร่กระจายไวรัสความเก๋ได้ง่ายขึ้นผ่านสื่อสมัยใหม่ นอกจากนั้นมันยังถูกแอนตี้ได้ง่ายขึ้นด้วย
อยากเก๋แบบเป็นนิรันดร์ต้องรีบเก๋แล้วรีบตายเสียแต่เนิ่นๆ อยู่นานกว่านั้นอีกหน่อยก็จะหายเก๋ เชย อี๋... แต่บางคนที่ผ่านความอยากเก๋มาแล้ว ไม่เป็นเดือดเป็นร้อนว่าสิ่งที่ทำนั้นเก๋หรือไม่เก๋ ไอ้แบบนั้นอาจจะเก๋ไปอีกแบบ เก๋ตรงที่ไม่อยากเก๋ ไม่ได้เรียกร้องการจ้องมองและทำตาม
ความเก๋จึงเป็นสิ่งสองบุคลิก คือ จงสนใจกูเถอะ แต่...อย่าสนใจกูมาก
ถ้าไม่มีใครสนใจ กูก็ไม่เก๋
แต่ถ้าสนใจกูมากไป กูก็ไม่เก๋
อย่าเก๋แม่งเลยเหอะ ยากเกิ๊น
