กีตาร์ บริตป๊อป

นักร้องนักดนตรีและนักเขียนการ์ตูนชาวอเมริกัน “เจอราร์ด เวย์” อดีตผู้นำวงอีโมร็อก-มาย เคมิคอล โรมานซ์ ซึ่งแนะนำตัวให้คนฟังรู้จักในปี 2001 ก่อนจะสลายตัวเมื่อปีที่แล้ว หลังจากนั้นเขาก็ครุ่นคิดถึงอัลบั้มส่วนตัวและเพลงร็อก ผลลัพธ์คือ Hesitant Alien

อัลบั้มนี้มี ดัค แม็คคีน มาร่วมงานในตำแหน่งโปรดิวเซอร์ โดยศิลปินเดี่ยวใหม่หมาดบอกว่า เขาอยากทำงานเล็กๆ ที่มีซาวด์ใหญ่ๆ เป็นงานศิลปะที่มีกีตาร์เป็นตัวชูโรง โดยมีอิทธิพลจากกีตาร์ฮีโร่ซึ่งเขาชื่นชอบในสมัยเรียนศิลปะอย่าง แมรี ทิโมนี หรือแคร์รีบราวน์สไตน์ รวมทั้งดนตรีชู-เกซ (อัลเทอร์เนทีฟร็อกประเภทหนึ่ง) และบริตป๊อป สร้างสรรค์เป็นเสียงที่กระตุ้นผู้คนให้หันมาฟัง

ขณะที่เรื่องราวซึ่งนำเสนอในเนื้อหาเพลงของ เจอราร์ด เวย์ คือหลายอย่างที่เขาเผชิญอยู่ในตอนนั้น ไม่ว่าจะเป็นการดิ้นรน การเริ่มต้น การค้นพบสิ่งใหม่ทั้งรูปธรรมและนามธรรม โดยมี “บริตป๊อป โพเอต” อย่าง
จาร์วิส ค็อกเกอร์ และเดมอน อัลบาร์น เป็นต้นแบบ ด้วย เจอราร์ด ชื่นชอบในหนทางที่พวกเขาเล่าเรื่องราวในชีวิตประจำวันออกมาได้อย่างมีแบบฉบับเฉพาะตัว เขายังได้ทดลองทำเพลงนามธรรมตามแบบ แฟรงก์ แบล็ก แห่งวงพิกซีส์ออกมาด้วย

ตลอดระยะเวลาที่เขาโลดแล่นอยู่ในวงการการเพลง เจอราร์ด เวย์ วัย 37 ปี เปลี่ยนแปลงตัวเองมาตลอด ทั้งภาพลักษณ์และงานเพลง หากเปรียบเทียบระหว่างผลงานของ เจอราร์ด เวย์ กับเพลงของวงเก่า สิ่งที่เห็นแตกต่างชัดเจนคือ สำเนียงอังกฤษ เป็นงานเพลงหนักแน่นและคลุมเครือในเวลาเดียวกัน จากอีโมฮีโร่เขาก็กลายเป็นดาวเพลงบริตป๊อปที่เปล่งประกายอย่างฉับพลัน

แม้อัลบั้มจะขาดความเป็นอันหนึ่งอันเดียวที่แข็งแกร่ง แต่ Hesitant Alien เป็นงานซึ่งสะท้อนถึงความลุ่มหลงในงานศิลปะดนตรีบริตป๊อปอย่างมั่นใจ และเป็นงานที่น่าสนใจมากกว่าสิ่งที่ (เราคิดว่า) มาย เคมิคอล โรมานซ์ จะทำออกมา หากว่าวงยังมีชีวิตอยู่

เจอราร์ด เวย์ น่าจะสร้างกลุ่มคนแฟนเพลงใหม่ๆ ให้กับตัวเองได้ และมีพลังพอที่จะดึง “ดายฮาร์ดแฟน” ของ มาย เคมิคอล โรมานซ์ ให้ติดตามไปในเส้นทางที่แตกต่างกับเขา