บางอย่างกำลังหายไป (?)

สถานการณ์ - ทำงานมาหลายปี แต่วันนี้ “จักร” หัวหน้าแผนกบุคคล เริ่มรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเพื่อนร่วมงานชักไม่เหมือนเดิม ปีแรกของการทำงานทุกอย่างดูจะแฮปปี้ไปเสียทุกเรื่อง กระทั่งเรื่องส่วนตัว ทุกคนใส่ใจและถามไถ่ราวกับคนในครอบครัวเดียวกัน ใครไม่สบาย ใครลา ใครหาย คนหนึ่งคนใดเป็นต้องเรียกหา

รอยยิ้มเกิดขึ้นได้ทุกเวลา แจกกันจนกลายเป็นธรรมเนียม เช่นเดียวกับวัฒนธรรมไหว้ ใครไปใครมา ไหว้ไม่เคยบกพร่อง ผ่านไปเพียง 3 ปี สิ่งเหล่านี้กลับค่อยๆ เหือดหายไป ยิ่งเมื่อจักรถูกเลื่อนขั้นให้รับผิดชอบตำแหน่งหัวหน้า คนที่เคยสนิท คนที่เคยชิดใกล้ คนที่เคยรู้ใจ ก็เป็นคนละคน บรรยากาศที่ทำงานก็เงียบหงอย จากที่ครึกครื้นคึกคัก เสียงทักทายก็ไม่มี บทสนทนายาวๆ ทีเล่นทีจริง หยอกเย้ากระเซ้าแหย่ ก็เหลือน้อยเต็มที มีบ้างแต่แทบนับจำนวนคำได้ รอยยิ้มหดหาย ไม่ได้แจกจ่ายให้ฟรีเหมือนแต่ก่อน ทุกคนต่างก้มหน้าทำงาน รับผิดชอบงานที่กองตรงหน้า พองานเสร็จก็เชิดหน้าแยกย้ายกันกลับบ้าน การสังสรรค์หลังงานเลิกที่เคยมีก็ไม่มีอีก ในฐานะหัวหน้าแผนกจักรมองเห็นความเปลี่ยนแปลงและเปลี่ยนไป เขาตระหนักดีว่าถ้าขืนปล่อยไว้อาจจะส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพงานในอนาคต

ทางออก - นับแต่วันที่จักรได้เลื่อนตำแหน่ง เพื่อนพ้องน้องพี่ก็ไม่ได้มีทีท่าอิจฉาตาร้อน ตรงกันข้ามทุกคนกลับยินดีปรีดาในความสำเร็จ ทว่าปัญหาอยู่ที่ตัวเขาต่างหาก ยิ่งนานวันเขาก็ยิ่งทะนงตัว ถือตัวเป็นใหญ่ ไม่ฟังเหตุผลคัดค้านและต่อต้านเสียงคนรอบข้างตลอด เมื่อเจ้านายเป็นเยี่ยงนี้ ทุกคนก็เริ่มระอากับพฤติกรรมของเขา จนในที่สุดก็นำไปสู่ความไม่ไว้วางใจ ไม่ให้เกียรติกัน ต่างฝ่ายต่างทำงาน ไม่สนใจและไม่ใส่ใจกัน บรรยากาศการทำงานเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว สถานการณ์นี้จักรเริ่มตระหนักและมองเห็นถึงสัญญาณร้ายในอนาคต เขาจึงเกิดแนวความคิดฟื้นความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงาน ด้วยการปรับตัวเปิดใจเปลี่ยนมุมมองและพฤติกรรมใหม่ เพื่อให้บางอย่างที่กำลังหายไปกลับคืนมาอีกครั้งเช่นสมัยที่ทุกคนเริ่มทำงาน ซึ่งสัมผัสได้ถึงคำว่ามิตรภาพ วัฒนธรรมดีๆ ถูกสานต่อ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเพื่อนร่วมงานก็ค่อยๆ ราบรื่นขึ้นและกลับสู่ภาวะปกติ แม้ความสัมพันธ์อาจจะเปราะบางไปบ้างในบางสถานการณ์ ตราบใดที่ทุกคนหันหน้ามารวมพลังแก้ไข ทุกอย่างก็ไม่สายเกินไปอย่างแน่นอน ในเมื่อบางอย่างกำลังจะหายไป ก็ทุกคนนี่ละที่ต้องช่วยเติมให้มันเต็ม