โลกใบเล็กบนจอเรืองแสง

มีคำพูดประโยคหนึ่งที่ถูกอ้างว่าเป็นคำพูดของ“อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์” นักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ กล่าวถึงเทคโนโลยีกับมนุษย์ว่า

“ผมกลัววันที่เทคโนโลยีมีความสำคัญเหนือกว่าการโต้ตอบปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์เมื่อนั้นโลกจะอยู่ในช่วงยุคแห่งความโง่เขลา”

แต่เมื่อมีการตรวจสอบหาหลักฐาน ก็พบว่าคำพูดนี้ไม่ใช่คำที่ไอน์สไตน์เคยพูดแต่อย่างใด

อย่างไรก็ตาม ผมคิดว่าไม่ว่าประโยคนี้จะเป็นคำพูดของไอน์สไตน์หรือของใครก็ช่างแต่ประโยคนี้ได้อธิบายสาระสำคัญของปรากฏการณ์การใช้เทคโนโลยีของมนุษย์ทุกวันนี้ได้เป็นอย่างดี

โทรศัพท์มือถือหรือสมาร์ทโฟน ดูจะเป็นสิ่งที่ฉายภาพปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับเทคโนโลยีออกมาได้เป็นรูปธรรมมากที่สุด จนเป็นภาพชินตาที่เราพบเห็นผู้คนมักก้มหน้าอยู่กับสมาร์ทโฟนในแทบจะทุกๆกาลเทศะ ผูกพันอยู่แทบในทุกขั้นตอนของวิถีชีวิตประจำวันตั้งแต่ตื่นนอนจนหลับตาลงนอน

ไม่ปฏิเสธว่าเทคโนโลยีการสื่อสารให้ประโยชน์ต่อเรามากมายมหาศาล สามารถลดช่องว่างของการติดต่อได้อย่างสิ้นเชิงแม้ว่าอีกฝ่ายจะอยู่ไกลแค่ไหน แต่ก็สามารถติดต่อถึงกันได้ ทุกที่-ทุกเวลา

แต่ก็นั่นแหละ ไอ้ความ “ทุกที่-ทุกเวลา”นี่แหละกลับก่อให้เกิดผลอีกด้าน เมื่อมนุษย์จมจ่อมอยู่กับการติดต่อถึงผู้คนที่อยู่ไกลออกไป แต่กับคนที่อยู่ใกล้ ข้างกายกัน กลับมีปฏิสัมพันธ์กันน้อยลง

เมื่อผู้คนเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กลายเป็นเสมือนว่าเขามีโลกส่วนตัวอยู่ ณตรงนั้น

แม้ว่าคนสองคนจะนั่งข้างกันอยู่จริงๆ แต่เมื่อต่างฝ่ายต่างก้มหน้าใช้สมาร์ทโฟน แต่ละคนช่างดูโดดเดี่ยว