ความจริงของชีวิต...

เราต่างอยู่และต่อสู้กับโลกที่เต็มไปด้วยความผันผวน

ไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่ธนาคารไทยพาณิชย์จะเปิดแถลงอย่างเป็นทางการในวันที่ 3 พ.ย.ที่ผ่านมาว่า คณะกรรมการธนาคารซึ่งมีท่านอดีตนายกรัฐมนตรี อานันท์ ปันยารชุน เป็นนายกกรรมการ ได้มีมติแต่งตั้งคุณญนน์ โภคทรัพย์ รองกรรมการผู้จัดการเป็น กรรมการผู้จัดการใหญ่ และคุณอาทิตย์ นันทวิทยา จากรองผู้จัดการใหญ่เป็นรองประธานกรรมการบริหารและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร (ซีอีโอ) นั้น คณะกรรมการบริหารของธนาคารได้เชิญสื่อมวลชน ราว 10 คนไปพูดคุยและแนะนำผู้บริหารทั้ง 2 ท่านก่อนเป็นรอบปฐมทัศน์

นอกจากทั้ง 3 ท่านที่กล่าวมาแล้ว วันนั้นมี ดร.วิชิต สุรพงษ์ชัย ประธานกรรมการบริหาร คุณกรรณิกา ชลิตอาภรณ์ กรรมการผู้จัดการใหญ่  ร่วมอยู่ด้วย

ทุกคนล้วนแต่เป็นคนมีของ จะขนาดไหนนั้นก็ลองนึกเอาเถอะว่า ในรอบ 10 กว่าปีมานี้ธนาคารไทยแห่งนี้ได้พลิกโฉมเพียงไร เอาแค่งานการที่ท่านทำ ไม่ต้องไปนับว่าแต่ละท่านมีประสบการณ์อะไรมาแค่นั้นก็คงนึกภาพออกว่า การสนทนาในช่วงเวลา 2 ชั่วโมงกว่านั้นก็ออกรสออกชาติมากทีเดียว

ไม่ใช่แค่เรื่องอนาคตขององค์กรขนาดใหญ่ของสังคมไทยแห่งหนึ่งที่กำลังจะฝ่าฟันการเปลี่ยนแปลงต่างๆ ในอนาคตเท่านั้น แต่มันเอาไปปรับได้กับอีกหลายองค์กรรวมทั้งการจัดการบ้านเมืองด้วย

ครับ ทุกท่านบอกชัดๆ ว่า ธนาคารแห่งแรกในประเทศไทยซึ่งเติบโตมากในช่วงระยะหลังนี้ กำลังจะเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แต่ภาพที่ใหญ่กว่านั้นคือ ท่านบอกว่า เราอยู่ท่ามกลางความไม่แน่นอนและโลกที่เต็มไปด้วยความผันผวน ฉะนั้นจึงต้องปรับการบริหาร ปรับการจัดการ ปรับปรัชญา ปรับแนวคิด ปรับโลกทัศน์ ปรับการให้บริการ ปรับโครงสร้าง ฯลฯ เพื่อรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นและเติบต่อไปอย่างต่อเนื่องให้ได้

รูปธรรมที่ว่านั้น บางถ้อยคำจากปากท่านนายกกรรมการ อานันท์นั้นชัดเจนยิ่ง

เปิดฉากมา ท่านก็บอกเลยว่า ประสบการณ์ของคณะบริหารไทยพาณิชย์ในรอบหลายปีที่ผ่านมานี้บอกได้เลยว่า การทำธนาคารมิใช่การทำธุรกิจการเงินอีกต่อไป หากแต่มันคืออุตสาหกรรมธุรกิจบริการ บทบาทในรอบหลายสิบปีก่อนหน้านี้ของธนาคารมันเป็นแค่ โรงรับจำนำเท่านั้น

“ธนาคารเพิ่งทำหน้าที่ค้าขายเป็นจริงๆ เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้เอง”

 ท่านนายกฯ อานันท์บอกตอนหนึ่งว่า ลำพังการเปลี่ยนแค่เครื่องไม้เครื่องมือ เปลี่ยนฮาร์ดแวร์ มันก็ไม่เท่าไหร่ องค์กรที่จะเปลี่ยนได้ต้องเปลี่ยนวิธีคิด ทัศนคติของคนในองค์กร เปลี่ยนปรัชญา ต้องปรับระบบการสื่อสารภายใน ฯลฯ ซึ่งเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องยากและต้องอาศัยเวลา

“ผมว่า Change Program สำคัญกว่า Reform” ท่านระบุชัดๆ

“Change ต้องมี Action Plan ต้องกำหนดว่า จะทำได้ในเวลาเท่าไหร่ แต่ขณะเดียวกัน Change เป็นเรื่องของ Process เป็นกระบวนการต่อเนื่องที่ไม่มีจุดจบ เป็นกระบวนการเพราะมันเป็นความจริงของชีวิต…”

ฟังท่านนายกฯ อานันท์แล้วก็คงกระตุกต่อมคิดได้พอควรว่า ที่ตอนนี้เขากำลังฮิตกันเรื่องปฏิรูปโน่นนี่นั่น นั้นมันจะเป็นอย่างไร แต่อย่างหนึ่งในฐานะประธานบอร์ดแบงก์แห่งนี้ ที่ท่านได้ตัดสินใจไปและเกิดผลอย่างไร คนอื่นเห็นชัดแล้ว นั่นคือ การเชิญคุณกรรณิกามาเป็นบอร์ดและเป็นกรรมการผู้จัดการใหญ่ไทยพาณิชย์ โดยที่เธอมิได้เป็นแบงก์เกอร์มาก่อน หากแต่มีประสบการณ์ในเรื่องการตลาดมาจากยูนิลีเวอร์ไทยอย่างโชกโชน

สองผู้บริหารใหม่ของไทยพาณิชย์ก็มิใช่มีพื้นเพเป็นแบงก์เกอร์

ทั้งหมดนี้มาจากวิสัยทัศน์ที่คุณอานันท์และบอร์ดเห็นว่า ธนาคารมิใช่การทำธุรกิจการเงินอีกต่อไป หากแต่มันคือ อุตสาหกรรมธุรกิจบริการ เป็นปฐม

คุณอาทิตย์ ซีอีโอ คนใหม่เล่าถึงภาพที่ท่านเห็นว่า พฤติกรรมของคนเปลี่ยนแปลงไปมาก และดิจิทัลจะนำการเปลี่ยนแปลงมาชนิดยากที่จะคาดเดา เค้ารางของมันปรากฏไม่เพียงแต่จำนวนผู้ใช้ธุรกรรมทางการเงินผ่านเทคโนโลยีใหม่ๆ เพิ่มขึ้นเท่านั้น เคยมีบางสาขาที่ถูกเพลิงไหม้แต่ไม่จำเป็นต้องสร้างสำนักงานใหม่ขึ้นทดแทนเลยเพราะลูกค้าหันไปใช้ระบบออนไลน์กันหมด ฯลฯ

ทุกคนเห็นว่า พฤติกรรมลูกค้าเปลี่ยน มีพลวัตในด้านต่างๆ มากมายไม่ว่าความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ การเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี ฯลฯ เหล่านี้ล้วนกำลังจะเปลี่ยนอนาคต

ท่านอดีตรัฐมนตรีวิชิตนั้นชี้ชัดอย่างมั่นว่า Data Data และ Data ท่านว่า ข้อมูลจะไม่โกหก มันเป็นตัวชี้ขาด องค์กรใดที่มีข้อมูล มีคนที่อ่านข้อมูลออก แปลความหมายได้ถูกต้อง องค์กรนั้นจะอยู่รอดและเติบโตต่อไปได้

ท่านว่า ทุกวันนี้ข้อมูลไม่ใช่เรื่องยากเพราะเครื่องไม้เครื่องมือช่วยเก็บช่วยประมวลผลและช่วยแยกแยะจัดระเบียบได้ แต่คนอ่านและแปลความนั้นสำคัญ

ตอนลงลิฟต์มาผมบอกผู้บริหารไทยพาณิชย์ว่า สื่อมวลชนก็กำลังอยู่ด่านหน้าของการเปลี่ยนแปลงใหญ่ พรรคพวกหลายคนก็บอกว่า ใช่มันเป็นอย่างนั้น

ครับ ฟังไทยพาณิชย์แล้วก็นึกถึงอนาคตของวิชาชีพของตัวเองและอนาคตบ้านเมือง

ไทยพาณิชย์ สื่อ และองค์กรอื่นๆ ก็ต้องดิ้นรนกันไป แต่ผมกังขาอยู่ในใจว่า สังคมที่วันๆ ดีแต่กระแนะกระแหน เสียดสีกันแต่ก็โจษจันเรื่องการปฏิรูปนั้นจะกำลังเหลือพอจะมีจินตนาการถึงอนาคตหรือเปล่า?

มันจะมาและหนักหน่วงจริงๆ นี่คือ ความจริงของชีวิต