โลกส่วนตัวบนรถไฟฟ้า

ปัจจุบันนี้ ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ารถไฟฟ้าแบบลอยฟ้า ใต้ดิน กลายเป็นปัจจัยที่ 6 ของกรุงเทพมหานครไปแล้ว จากเดิมที่มี 5 ปัจจัย คือ เครื่องนุ่งห่มยารักษาโรค ที่อยู่อาศัย อาหาร รถยนต์ส่วนตัว

รถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครเป็นเส้นเลือดใหญ่ของเมืองหลวงที่ต้องการเดินทางไปให้ถึงจุดหมายดังที่ใจต้องการแบบไม่ต้องกลัวเรื่องรถติดที่มหาวินาศสันตะโรอยู่ในทุกวันนี้ และเหนืออื่นใดช่วยรักษาเวลาให้มีค่ามากยิ่งขึ้น เพราะหนึ่งนาทีของทุกคนมีขนาดไม่เท่ากัน บางคนมีค่ามากพอที่จะไปพบกับคนที่รัก

บางคนอาจมีค่ามากพอที่จะไปให้ทันช่วงเวลาสำคัญในชีวิต

จึงไม่แปลกที่ทุกวันนี้รถไฟฟ้ากลายเป็นสิ่งที่คนเมืองหลวงและปริมณฑลถวิลหาและอยากเข้าถึงมากที่สุด แม้ว่าจะมีค่าโดยสารที่สูงลิ่วก็ตาม

ภายใต้ความสะดวกของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ารถไฟฟ้า ปรากฏว่าอีกด้านหนึ่งของรถไฟฟ้าได้กลายเป็น “พื้นที่ส่วนตัว” แบบสุดขั้วของผู้โดยสารบางคนแบบคาดไม่ถึง

ในเวลาเช้าชั่วโมงเร่งด่วนของวันทำงาน รถไฟฟ้าทุกขบวนจะอัดแน่นไปด้วยคนจำนวนมากที่ต้องการเดินทางไปทำงานให้ทันเวลา สภาพปลากระป๋องในขบวนรถกลับแฝงไว้ด้วยความเห็นแก่ตัวที่อาจจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ

เช่น ทำไมบางคนถึงเลือกจะใช้สองมือเพื่อกดโทรศัพท์ แท็บเล็ต พร้อมกับหันหลังพิงเสาหรือราวจับในขบวนรถ โดยไม่สนใจว่าเสาหรือราวจับนั้นมีไว้เพื่อความปลอดภัยในการเดินทาง หรือทำไมบางคนถึงต้องคุยโทรศัพท์เสียงดังเป็นเวลานาน โดยไม่สนใจว่าคนที่อยู่ใกล้ๆ จะรู้สึกรำคาญหรือไม่และทำไมต้องยืนบริเวณประตูเข้าออก ทั้งๆ ที่ก็มีป้ายขอความร่วมมือให้เดินเข้าไปข้างในอยู่ทนโท่

ชั่วโมงเร่งด่วนตอนเช้าว่าแย่แล้ว มาเจอช่วงก่อนเที่ยงคืนแล้วต้องขอบอกว่ายิ่งกว่า เพราะถ้าใครโชคดีโดยสารรถไฟฟ้าในเวลาก่อนรถม้าจะกลายเป็นฟักทองอาจได้ดูฉากเลิฟซีนของคู่หนุ่มสาว หรือบางคนโชว์ธาตุแท้ด้วยการเอาเท้ายันกับเสารถไฟฟ้าโดยที่ฝ่าเท้าของตัวเองหันมาหาคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม เช่นเดียวกับบางคนจะนั่งไขว่ห้างกระดิกใส่คนนั่งใกล้ๆ

พฤติกรรมทั้งหมดนี้ไม่ได้เป็นความผิดถึงขั้นติดคุกหรือประหารชีวิตแต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น คือ เชื้อร้ายของความเห็นแก่ตัว รักษาแต่สิทธิของตัวเอง ละเมิดสิทธิคนอื่น จะถูกแพร่กระจายมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเอ็งทำได้ ข้าก็ทำได้ ต่างคนต่างคิดว่าในเมื่อเสียเงินซื้อพื้นที่รถไฟฟ้าเพื่อโดยสารเดินทางแล้ว ก็ย่อมมีสิทธิในการใช้ประโยชน์บนพื้นที่รถไฟฟ้าอย่างเต็มที่ตั้งแต่ต้นทางไปถึงปลายทางตามราคาที่ตัวเองได้จ่ายไป

บ้านเมืองกำลังเข้าสู่บรรยากาศของการปฏิรูป หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นการสร้างชาติใหม่ แต่โรดแมปหรือรัฐธรรมนูญฉบับใหม่จะต่อให้สวยหรูเพียงใด ก็คงไม่อาจเปลี่ยนโฉมหน้าประเทศไทยไปได้ ถ้าตราบใดคนไทยยังคงอยู่แต่ในโลกส่วนตัวโดยไม่ยอมมาอยู่ในโลกส่วนรวม

จะเสียของหรือไม่เสียของ ไม่ได้อยู่ที่รัฐบาลเพียงฝ่ายเดียว แต่คนไทยทุกคนก็ต้องมีส่วนรับผิดและรับชอบด้วย