ขนมถ้วย หมาจอมกวน ของ ชมพลอย หลีระพันธ์

โดย...แฟมิลีแมน ภาพ ทวีชัย ทวัชปกรณ์

ทุกสัปดาห์ถ้าไม่ติดธุระสำคัญที่ไหนปาล์ม “ชมพลอย หลีระพันธ์” สาวสวยผิวงามทายาทคนเล็กของ อาจารย์มัลลิการ์ หลีระพันธ์ เจ้าของและผู้ก่อตั้งบริษัทมัลลิการ์ อินเตอร์ฟู้ด จะต้องพา “ขนมถ้วย” หมาแสนซนหน้าตายียวนชวนขำของเธอออกนอกบ้านไปวิ่งเล่น ออกกำลังกาย ว่ายน้ำเพื่อให้ได้ปลดปล่อยพลังในตัวอยู่เสมอ

“หมาพันธุ์เฟรนช์ บูลด็อก (French Bulldog) เป็นหมาค่อนข้างบ้าพลังต้องให้ออกกำลังกายบ่อยๆ เพื่อให้เขาได้ปลดปล่อยเอนเนอร์จีออกมาบ้าง ถ้าให้อยู่แต่ในบ้านไม่ได้ออกไปไหนมาไหนจะเก็บกด ซนกว่าปกติ วิ่งชนโน่นชนนี่ เดินไม่หยุด ดังนั้นวันเสาร์หรืออาทิตย์ถ้าไม่ติดธุระจะพาไปออกกำลังกาย ว่ายน้ำบ้าง เขาชอบว่ายน้ำด้วย พอมาถึงบ้านหลับสบาย ส่วนวันธรรมดาต้องทำงานไม่มีเวลาดูก็จะปล่อยให้วิ่งเล่นในบริเวณบ้าน ตอนเย็นเลิกงานก็มาเล่นกับเขาบ้าง”

ด้วยรูปร่างกลมป้อม ขาสั้น เวลาเดินสะโพกส่ายไปมา รวมเข้ากับจมูกสั้น ย่น ปากกว้างที่ดูเหมือนยิ้มตลอดเวลา และใบหูใหญ่ตั้งชันของขนมถ้วยหรือที่เจ้าของเรียกสั้นๆ ว่า “หนมถ้วย” ทำให้ใครๆ เห็นแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ อย่างน้อยก็เจ้าของเป็นคนหนึ่งที่หลงรักแต่แรกเห็นจนต้องหามาเลี้ยงถึงวันนี้

“เลี้ยงมา 6 ปีแล้วค่ะ ได้มาตอนจบมหาวิทยาลัย ตอนนั้นมีพุดเดิ้ลอยู่แล้วแต่อยากได้ตัวใหม่เพิ่มอีกและอยากได้หมาหน้าแปลกๆ พอดีได้ดูรายการแอนิมัลแพลนเน็ตเห็นพันธุ์นี้เลยไปเสิร์ชออนไลน์ เผอิญเจอหนมถ้วยเลยซื้อมาเลี้ยง และที่ตั้งชื่อนี้ก็เอามาจากโปรเจกต์ขนมถ้วยแช่แข็งที่ทำตอนจบปี 4 คือ ปาล์มเรียนฟู้ดดีไซน์ มหาวิทยาลัยมหิดลอินเตอร์ ทำอยู่หลายเดือนและเป็นช่วงซื้อหมามาด้วยเลยตั้งชื่อนี้”

ปาล์ม เล่าว่า พอเห็นขนมถ้วยรู้สึกถูกชะตาชอบเลย หน้าดูตลก ฟันเหยินๆ เห็นแล้วทำให้ขำและยิ้มได้ ชอบทำหน้าเอ๋อตลกๆ นิสัยกวนประสาทแต่ไม่ก้าวร้าว เข้ากับทุกคนในบ้านดี ขี้เล่น ซนบ้าง และชอบทำอะไรแปลกๆ เช่น เดินแหวกพุ่มไม้ไปมาแบบเชื่อมั่นในตัวเองมาก เรียกก็ไม่ค่อยจะทำตาม แต่ถ้ามีอาหารล่อ เช่น ขนมชิ้นเล็กๆ น้ำลายไหลเยิ้มหกฟื้นเลย

“ปาล์มว่าเขาเป็นหมาฉลาด น่ารักขี้เล่น นิสัยถึงจะซนแต่ก็ไม่ก้าวร้าว ดูหน้าตาไม่น่าเข้ากับคนได้ง่าย แต่เขาเป็นมิตรกับทุกคน หน้าตาเขาทำให้เรายิ้มออกเสมอ แต่คุณแม่จะแซวขำๆ ว่าหมาอะไรหน้าตาน่าเกลียด (หัวเราะ) เขาเป็นหมาหายใจเสียงดังตลอด เนื่องจากจมูกย่นสั้นและด้วยความที่ปากกว้างมากเวลากินน้ำจะซดเสียงดัง กินอาหารก็จะได้ยินเสียงจุ๊บจั๊บๆ และไม่ทนต่อความร้อน อยู่ที่บ้านก็จะให้อยู่ในที่อากาศถ่ายเทไม่ร้อน แต่เขาจะชอบอยู่ห้องแอร์มากกว่า”

อย่างไรก็ตาม ความที่เป็นหมาไม่ค่อยนิ่ง ซนบ้างตามประสา ขนมถ้วยจึงถูกส่งเข้าโรงเรียนฝึกสุนัขในตอนที่ตัวเขายังเล็ก เพื่อให้ครูฝึกในหลักสูตรเชื่อฟังคำสั่งพื้นฐาน อันเป็นการฝึกระเบียบวินัยขั้นต้น ไม่ว่าจะเป็นการขับถ่าย การเข้าสายจูง การเข้าสังคมกับสุนัขตัวอื่น การฝึกประสาทให้มั่นคงเป็นเวลา 3 เดือน สามารถทำท่าพื้นฐานที่ครูสอนได้ ยกเว้นเรื่องการฉี่ ที่ยังไม่เป็นที่เป็นทาง

“ตอนที่ยังเล็กได้ส่งเขาเข้าโรงเรียนฝึกสุนัข ซึ่งโรงเรียนจะสอนท่าพื้นฐานให้ สุนัขจะได้นั่ง ชิด (เรียกเข้ามา) หมอบ คอย นอน ขอมือซ้ายขวา อะไรประมาณนี้ ทำท่าตายเขาก็ทำได้ แต่มีอย่างเดียวที่ทำไม่ได้คือฉี่ไม่เป็นที่ ซึ่งครูก็สอนให้ฝึกเขาไว้โดยผูกกับหลักเสาให้เขารู้ว่าต้องฉี่บริเวณนี้ก็พยายามให้เขาไปฉี่นอกบ้าน แต่บางทีแอบไปฉี่ในมุมโซฟาไม่ให้เราเห็นก็มี บางครั้งก็เหมือนแกล้งฉี่กันซึ่งหน้า พอเราเรียกด้วยน้ำเสียงเอาเรื่องก็วิ่งพรวดหนีไป หนักสุดคือฉี่ใส่ตักเลย กระนั้นเขาก็น่ารักค่ะ เห็นหน้าเขาทุกวันก็มีความสุขแล้ว”

ปาล์ม เล่าว่า แม้ว่าจะไม่มีเวลาดูแลตลอดทุกวันเนื่องจากต้องทำงาน แต่อย่างไรก็ตามเมื่อกลับมาบ้านก็จะไปเล่นด้วย ส่วนวันเสาร์หรืออาทิตย์ก็จะพยายามพาออกนอกบ้าน ไปว่ายน้ำ ออกกำลังกายเพื่อให้เขาได้รู้สึกผ่อนคลายอยู่เสมอ