ผลิบานในจินตนาการ

โดย...พงศ์ พริบไหว ภาพ : วิศิษฐ์ แถมเงิน 

บางครั้งผู้ใหญ่ก็อยากมีอารมณ์เล่นๆ ฟุ้งฝันด้วยจินตนาการเสมือนเด็ก และมันคงน่าสนุกหากความอยากเล่นแบบเด็ก กลายเป็นงานศิลปะที่สามารถขับเคลื่อนจินตนาการด้วยรายละเอียดของเนื้องาน เช่นดั่งงานของศิลปินหนุ่มหน้าตาดี เอนก จงทวีธรรม หรือ อาจารย์เซียมซี ซึ่งบอกกล่าวสิ่งนั้นได้ตรงไปตรงมาด้วยลายเส้นของเขา กับนิทรรศการงานแสดงเดี่ยวครั้งแรก “การผลิบานของความสุข”

ถึงแม้จะเป็นงานชิ้นแรกของอาจารย์พิเศษประจำภาควิชาพื้นฐาน คณะศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยรังสิต แต่ตัวเขาเองเป็นคนศิลปะที่ทำงานมาอย่างต่อเนื่องยาวนาน แต่ทว่าชีวิตส่วนใหญ่จะผูกพันกับการสอนศิลปะและธุรกิจส่วนตัวเป็นหลัก ทำให้ไม่มีเวลาที่จะมาจริงจังกับการทำงานศิลปะ ซึ่งต้องใช้เวลาและความคิดอย่างยิ่งในการลงแรงแต่ละครั้ง

อาจารย์เซียมซี บอกว่า ครั้งนี้พอสามารถตัดเรื่องราววุ่นวายในชีวิตออกไปได้ ทำให้มีเวลามากพอที่จะทำงานศิลปะที่รักและมุ่งหวังจะทำงานศิลปะในแบบเฉพาะตัวออกมา โดยใช้เวลาถึง 2 ปีเต็มในการสร้างสรรค์ผลงานในชุดดังกล่าวกว่า 100 ชิ้น ก่อนจะคัดสรรออกมาแสดงในนิทรรศการครั้งนี้ทั้งหมด 24 ชิ้นงาน

“เมื่อก่อนผมจะวุ่นวายมากกับหลายๆ เรื่อง เวลาทำงานของตัวเองอย่างจริงจังจึงมีน้อย ถ้าเราทำงานใหญ่สักชิ้นเราควรต้องมีเวลาอยู่กับมันมากจริงๆ ซึ่งช่วง 2 ปีมานี้ ผมเจอปัญหามากมาย และได้งานศิลปะช่วยผ่อนคลายจากปัญหาที่เจอ พอเราทำงานแบบนั้นในช่วงที่หลายอย่างรุมเร้าแล้วมันทำให้ผมมีความสุข ผมจึงคิดว่าเอาละผมควรจะต้องเริ่มเป็นศิลปินอย่างเต็มตัว”

หลังจากตัดเรื่องราววุ่นวายต่างๆ และนั่งลงทำงานศิลปะ ตัวเขาเองได้หลุดไปจากปัญหาต่างๆ และค้นพบวิธีการและเทคนิคของการใช้หลากสีสร้างงานศิลปะ ซึ่งอันที่จริงตัวเขาบอกเองว่าการทำงานศิลปะแบบครู เราควรใช้สีให้น้อยที่สุดเพื่อผสมให้โทนของรูปดูเนียนตา แต่เขากลับสร้างงานไปอีกแบบ เลือกใช้สีแต่ละสีแบบตรงไปตรงมา จนได้เป็นงานที่ใช้เทคนิคสีสองลักษณะคือสีน้ำและสีอะครีลิกแนวแฟนตาซีฟุ้งฝัน

“พอเราได้มานั่งทำงานเทคนิคต่างๆ ที่นำมาใช้ก็เปรียบเหมือนความสุขของเราที่เรานั่งทำงาน และคิดไปเสมือนว่าเราเป็นเด็กๆ เราอยากวาดอะไรก็วาด ไร้กรอบความคิดไม่เป็นเรื่องเป็นราว เอาความสุขที่ได้ทำเข้าว่า แล้วเซตนี้ที่ออกมาผมว่ามันเหมือนกับเรื่องความสุขภายในที่มันเกิดขึ้น ซึ่งบางคนที่ดูงานเราเขาก็บอกดูซิมันเหมือนงานเด็กทำ แต่จริงๆ แล้วมันเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะตอนเด็กเรายังไม่รู้เรื่ององค์ประกอบภาพและสีสันลายเส้น แต่สิ่งที่ผมวาดคือผมเอาความรู้สึกเข้าไปจับว่า ถ้าผมเป็นเด็กผมจะวาดรูปอะไร คือผมจะพยายามทำให้เด็กคนนั้นกับผมในวัยนี้มานั่งเล่นด้วยกันได้ นั่นคือสิ่งที่ผมคิดซึ่งมันก็ออกมาในแบบที่ไม่ได้เสแสร้งที่จะเป็นเด็ก แต่ว่ามันก็ไม่ได้แข็งจนเป็นผู้ใหญ่”

งานที่ออกมาของอาจารย์เซียมซี จึงมีรูปรอยออกมาเป็นงานที่ไม่ได้มีแบบแผนแนวกึ่งความฝันและแฟนตาซี เป็นงานศิลปะที่นำเรื่องด้วยกระบวนการแต่ละลายเส้นที่ลงไปในเฟรม แม้จะไม่เชื่อมโยงสัมพันธ์กัน แต่ทุกๆ รายละเอียดที่วาดลงไปอย่างสดใสจะมีช่องว่างให้คนที่ชมชิ้นงานได้จินตนาการตามความฟุ้งฝันนั้น ซึ่งตัวศิลปินเองมุ่งหวังถึงปลายทางว่าอย่างน้อยที่สุดงานของเขาจะทำให้คนที่ได้มองมีความสุขไปด้วยกัน

“ผมมั่นใจเลยว่างานของผมที่แสดงอยู่คนเห็นจะมีความสุข เพราะในรูปคนที่ได้ตั้งใจดูมันจริงๆ จะเกิดจินตนาการแน่ๆ ว่าแต่ละภาพมันคืออะไรในรูปนั้นมันสามารถไปทางไหนต่อได้ และงานของผมจะเป็นเรื่องความสัมพันธ์กับเรื่องสี เรื่องแสง ดูยังไงมันก็สดใสสวยงาม ผมว่านั่นอาจเป็นตัวตนจริงๆ ของผมที่ใส่ไปในงานก็ได้

นอกนั้นมันคือความฝันในวัยเด็กที่ผมเข้าไปมีส่วน ผู้ใหญ่หรือใครจะจินตนาการไปแบบไหนก็แล้วแต่มุมมอง ซึ่งคนมองจะมีความสุขกลับไปเช่นชื่อของงาน”

นิทรรศการ “การผลิบานของความสุข” จัดแสดงเรื่อยไปถึงวันที่ 31 ก.ย. ณ ร้าน “Art N# Meal” และร้าน “The Painter’s Table” บริเวณชั้น 2 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร เวลา 10.0020.30 น. ข้อมูลเพิ่มเติม โทร. 080-515-7533 หรือ 086-419-9824