ความตาย...หาใช่รักแท้

โดย...ตุลย์ จตุรภัทร

ภาพยนตร์เรื่องแผลเก่ามีทั้งข้อดีและข้อเสียครับ!

มาพูดถึงข้อดีกันก่อนดีกว่า สำหรับผม ผมชอบการแสดงของนักแสดงนำ ไม่ว่าจะเป็น ชัยพล จูเลี่ยน พูพาร์ต ที่รับบทเป็น ขวัญ หรือดาวิกา โฮร์เน่ ที่รับบทเป็น เรียม เนื่องจากทั้งคู่ต้องทำงานหนักในการนำพาคนดูจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่ง จนกระทั่งถึงจุดที่เขาได้พาคนดูดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความเศร้าเสียใจมากที่สุดของเรื่อง

ชัยพลแสดงได้เป็นธรรมชาติมาก ทั้งฉากหวานแหวว ฉากตลกโปกฮา ฉากดราม่าเข้มข้น และฉากเศร้าสะเทือนใจ ซึ่งดาวิกาก็ทำหน้าที่นี้ได้ดีไม่แพ้กัน (ติดอยู่นิดเดียวตรงที่เวลาพูด พูดเป๊ะแบบละครโทรทัศน์มากเกินไปหน่อย ถ้าพูดลื่นไหลพลิ้วไหวมากกว่านี้จะดูเป็นธรรมชาติมาก)

ในส่วนของนักแสดงสมทบก็โดดเด่นไม่แพ้กัน อีกทั้งยังทำให้เรื่องราวมันดำเนินไปได้อย่างเข้มข้น ซึ่งต้องยกความดีความชอบนี้ให้แก่ ศักราช ฤกษ์ธำรงค์ ที่รับบท พ่อของเรียม พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง ที่รับบทพ่อของ ขวัญ สินจัย เปล่งพานิช ที่รับบท คุณหญิงทองคำเปลว และปานเลขา ว่านม่วง ที่รับบท แม่ของเรียม ผมสัมผัสได้ถึงพลังของการแสดงของนักแสดงเหล่านี้ ที่ถึงแม้จะไม่มีบทพูด แต่พวกเขาเหล่านี้ก็สามารถสื่อสารสิ่งที่อยากพูดออกมาผ่านสีหน้าแววตาได้อย่างดีเยี่ยม เรียกได้ว่าอินเนอร์ (ความจริงภายใน) พุ่งกันเลยทีเดียวเชียว

เมื่อพูดถึงความเป็น หม่อมน้อย (ม.ล.พันธุ์เทวนพ เทวกุล) ผู้ซึ่งทั้งเขียนบทและกำกับการแสดง แน่นอนว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจากสองฟากฝั่ง นั่นคือท้องทุ่งบางกะปิและบางกอกฝั่งท้องทุ่งบางกะปินั้น ผมคิดว่ามันสวยงามตามท้องเรื่องอยู่แล้วล่ะ ไม่ได้ติดใจอะไรสักเท่าไร แต่พอมาทางฟากฝั่งบางกอก โดยเฉพาะฉากเปิดตัวคุณหญิงทองคำเปลว ผมถึงกับอุทานในใจว่าเอาแล้วเว้ย ลายเซ็นของหม่อมน้อยโผล่มาให้เห็นแล้วเว้ย และอีกหลายๆ ฉากที่เกิดขึ้นตามมาในซีนที่เป็นบางกอก มันดีนะไม่ใช่ไม่ดี ผมคิดว่าคนดูจะได้เห็นว่า สังคมเราที่คนรวยก็รวยเอามากๆ มันแตกต่างกับคนจน ที่เลี้ยงวัวเลี้ยงควายอยู่กลางทุ่งนามันเป็นอย่างไร และทำให้เราได้ตระหนักว่า เมื่อ 80 ปีที่แล้วชนชั้นวรรณะที่ต่ำที่สูง คนรวยคนจนเป็นยังไง เดี๋ยวนี้มันก็ยังเป็นอย่างนั้นมิมีเปลี่ยนแปลง (นี่อาจเป็นส่วนที่เศร้าที่สุดอีกหนึ่งส่วนของเรื่องก็ว่าได้)

ข้อดีข้อสุดท้าย ผมชอบฉากจบ ซึ่งถ้าบอกไปหมดคุณผู้อ่านคงเคืองผมเป็นแน่แท้ เอาเป็นว่ามันเป็นภาพที่สวยงามมาก จังหวะดีมาก และปล่อยให้คนดูเกิดอารมณ์ช็อกไปชั่วขณะ แม้จะรู้ว่าต้องมีซีนนี้เกิดขึ้น แต่ด้วยวิธีการของหม่อมน้อยที่ทำให้คนดูไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว มันจึงทำให้ภาพบนหน้าจอสวยงามและเศร้าได้จับจิตจับใจ

มาถึงข้อเสียกันบ้างดีกว่า ข้อเสียที่ว่าคือ การนำเอาเหล่าเดอะสตาร์ที่ประสบการณ์ทางการแสดงของแต่ละคนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นศูนย์มาทำการแสดง ซึ่งเมื่อเรารู้อย่างนี้จึงไม่ได้คาดหวังอะไร แต่ที่มันเลวร้ายมากที่สุดคือ แต่ละคนพูดไม่รู้เรื่อง ลิ้นรัว พูดเร็ว ฟังไม่รู้ว่ากำลังพูดหรือสื่อสารอะไร การแสดงคือการสื่อสาร ผมคิดว่าข้อนี้หม่อมน้อยคงรู้ดี แต่การที่นักแสดงสื่อ “สาร” ไม่รู้เรื่อง พูดก็ไม่รู้เรื่อง แถมยังพูดไปตามบทโดยอินเนอร์ก็ไม่ได้พุ่งออกมา มันเลวร้ายยิ่งกว่า ผมคิดว่านี่น่าจะเป็นเสียงสะท้อนเสียงหนึ่งที่อยากฝากไปถึงหม่อมน้อยว่า ถ้าคิดจะเอาคนที่ไม่มีประสบการณ์ทางการแสดงมาเล่น สู้ไปแคสติ้งคนที่จบการแสดงหรือเป็นนักเรียนการแสดงที่เรียนด้านนี้อย่างจริงจังน่าจะดีเสียกว่า อย่างน้อยการสื่อสารด้วยการพูดคงดีกว่านี้ (แต่แอบมีความชอบเดอะสตาร์นางหนึ่ง นั่นคือ ซิลวี่ภาวิดา มอริจจิ เธอออกมาแค่ซีนเดียว เป็นซีนที่เธอออกมาร้องเพลงสวมหมวก แต่แอ็กติ้งเธอก็ชนะเลิศเกินใครในซีนนั้นๆ แล้ว ขอชื่นชม แถมแอบอยากให้ท่านผู้จัดทั้งหลายหยิบเธอไปเล่นภาพยนตร์หรือละเม็งละครอีกเรื่อยๆ)

อย่างไรก็แล้วแต่ในความรู้สึกของผม ผมอยากให้คนไทยทุกคนได้มอบโอกาสให้ตัวเองไปแต่งตัวออกจากบ้านเพื่อไปดูภาพยนตร์เรื่องนี้กัน เมื่อดูจบแล้วก็จงหันกลับมาบอกกับตัวเองว่า

“เมื่อเรารักใครคนหนึ่ง

จงอย่าสัญญิงสัญญาอะไรต่อกันทั้งนั้น

และจงอย่าอินไปกับความตาย

ที่ใครหลายคนชอบสร้างเป็นเงื่อนไขให้กับความรัก

เพราะความรักที่เป็นรักแท้...ไม่เคยสอนให้ใครทำอย่างนั้น”

แผลเก่า

ปี 2014

ประเทศไทย

ประเภท ชีวิต/รัก

ภาษา ไทย

เวลา 2 ชั่วโมง 10 นาที

กำกับ ม.ล.พันธุ์เทวนพ เทวกุล

แสดงนำ ชัยพล จูเลี่ยน พูพาร์ต/ดาวิกา โฮร์เน่

(ล้อมกรอบ2)

ม.ล.พันธุ์เทวนพ เทวกุล เผยว่าใหม่ ดาวิกา เป็นเด็กที่มีเหตุและผล ใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ คิดมากกว่าพูด ไม่แสดงออกกับอะไรที่ไม่จำเป็น ซึ่งตรงกับคาแรกเตอร์ของเรียม แม้กระทั่งบทประพันธ์ดั้งเดิม

ส่วน นิว ชัยพล ด้วยหน้าตารูปร่าง แล้วแววตาซื่อใสของเขา ที่ตรงกับคาแรกเตอร์ของขวัญ ที่มีรูปลักษณ์ราวกระทิงหนุ่ม ซื่อและจริงใจ จึงทำให้เขารับบทนี้ไปโดยดุษฎี