เล่าเรื่องกฐินประวัติศาสตร์ ก่อนกล่าวถึงอาบัติในพระศาสนา!!

โดย...พระอาจารย์อาระยะวังโส

ปุจฉา : อาบัติในพระศาสนาของพระทุศีล ต่อจากฉบับที่แล้ว

วิสัชนา : ขอเจริญพรสาธุชนผู้มีศรัทธามั่นคงในพระพุทธศาสนา นับเป็นห้วงเวลาแห่งการจำพรรษาของภิกษุสงฆ์ในพระพุทธศาสนา อาตมาอธิษฐานจำพรรษาอยู่เวฬุวันมหาวิหาร อันเป็นวัด/มหาวิหารแห่งแรกในพระพุทธศาสนา พร้อมพระภิกษุอีก ๔ รูป เพื่อสามารถรับถวายผ้ากฐินได้ โดยมีคณะศรัทธาฯ ได้ปวารณาถวายผ้ากฐินสามัคคี โดยร่วมกันเป็นเจ้าภาพ ซึ่งคงจะเดินทางไปจากเมืองไทยเป็นส่วนใหญ่ และจะมีชาวอินเดียมาร่วมงานด้วย โดยเฉพาะชาวพุทธอินเดีย กำหนดวันถวายผ้ากฐินในวันที่ ๒๒ ต.ค. ๒๕๕๗ เวลา ๑๓.๓๐ น. ทั้งนี้จะได้ตั้งองค์กฐินและบริวารเพื่อสวดฉลองสมโภชตั้งแต่วันที่ ๑๙๒๑ ต.ค. ๒๕๕๗ ณ พระศรีมหาโพธิ์ พุทธคยา อินเดีย อันเป็นสถานที่ตรัสรู้ มีการสวดมนต์ฟังธรรม อบรมจิตตภาวนากันทุกเย็นในเขตพระศรีมหาโพธิ์ฯ งานถวายผ้ากฐินประวัติศาสตร์ ณ วัดเวฬุวันมหาวิหาร แห่งพระนครราชคฤห์ แคว้นมคธ ในปีนี้มีมหาโพธิสมาคมในอินเดีย ซึ่งเป็นองค์กรพุทธศาสนาเก่าแก่ที่สุดในอินเดีย ซึ่งปีนี้จะมีอายุครบ ๑๕๐ ปี ร่วมเป็นเจ้าภาพสนับสนุนการจัดงาน ที่สำคัญทางรัฐบาลแห่งรัฐพิหาร/อินเดีย โดยท่านรัฐมนตรีชารวัน กุมาร (Rural Works and Parliamentary Affairs) จะได้เชิญรัฐมนตรีกำกับดูแลการท่องเที่ยวมากล่าวต้อนรับ เพื่อสนับสนุนการจัดงานถวายผ้ากฐินประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนา ณ วัดเวฬุวันฯ อย่างเต็มที่ เรื่องนี้ท่านรัฐมนตรีชารวันฯ แห่งรัฐบาลรัฐพิหาร/อินเดีย ซึ่งได้มาเยี่ยมอาตมาที่วัดเวฬุวันฯ เมื่อคืนวันที่ ๓ ส.ค. ๒๕๕๗ ได้กล่าวยืนยันข้อความดังกล่าวด้วยตัวท่านเอง (ดังในภาพ)

สำหรับชื่อที่ว่า กฐินประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนานั้น เพราะเป็นการได้รับอนุญาตอย่างเป็นทางการ มีหนังสือรับรองจากหน่วยงานของรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐอินเดีย ที่ให้อยู่อาศัย/จำพรรษาในเขตสวนป่าเวฬุวันของรัฐบาลอินเดียได้ และมีหนังสืออนุญาตจากฝ่ายปกครองของนาลันทา ปัตนะ รัฐพิหาร/อินเดีย ที่รับผิดชอบเรื่องความปลอดภัยความมั่นคงฯ เรียกว่าเป็นการลงทะเบียนยอมรับโดยฝ่ายรัฐบาลอินเดีย ให้พระภิกษุสงฆ์ ๕ รูป ในพระพุทธศาสนาจากประเทศไทย เข้าพักอาศัยในเขตสวนป่าที่เคยเป็นวัดเวฬุวันมหาวิหารในพระพุทธศาสนา ซึ่งเท่ากับยอมรับสิทธิของพระพุทธศาสนาที่มีต่อสวนป่าเวฬุวันโดยปริยาย

อีกประการหนึ่ง คือ คณะสงฆ์ที่อยู่จำพรรษาเป็นผู้มีคุณสมบัติถูกต้องที่สามารถรับการถวายผ้ากฐิน เพื่อจะได้นำไปกรานกฐินได้ตามพุทธบัญญัติ ซึ่งจะมีการกรานกฐินอย่างถูกต้องพุทธวินัย โดยมีการซัก กะ ตัด เย็บย้อม... สาธุชนท่านใดใคร่อยากเห็นพระสงฆ์ตัดเย็บจีวรให้เสร็จภายในวันคืนนั้น อันเป็นไปตามพระวินัย ขอเชิญนั่งเครื่องบินไปร่วมอนุโมทนาได้... เรื่องดังกล่าวสำคัญที่สุด เพราะเป็นหัวใจของการกรานกฐิน หากไม่นำผ้าขาวที่ญาติโยมถวายมาซัก กะ ตัด เย็บ ย้อม จัดทำเป็นผ้าจีวรทั้งสามผืน หรือเพียงผืนใดผืนหนึ่ง ให้เสร็จก่อนอรุณขึ้น เป็นอันกฐินเดาะ หรือกฐินพังทลายไป ไม่ได้รับอานิสงส์จากการกรานกฐิน

ปัจจุบันมีไม่น้อยที่ไม่ทำตามพุทธบัญญัติในเรื่องการกรานกฐิน และมุ่งหวังหาแต่ประโยชน์ด้านเงินทองวัตถุปัจจัยเป็นหลัก ดังที่ชอบกล่าวกันว่า ทอดกฐินได้เท่าไหร่?? ซึ่งไม่ถูกเรื่องและผิดไปจากมูลเหตุการทอดถวายผ้าเพื่อการกรานกฐินของพระสงฆ์ที่อยู่จำพรรษาครบ ๓ เดือนในอาวาสนั้นๆ ซึ่งบางวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษาไม่ถึง ๕ รูป ก็เที่ยวอ้างว่าสามารถรับถวายผ้ากฐินได้ และที่ผิดให้อาบัติ (บาป)กันไปมาก คือ การที่ขอให้ญาติโยมผู้ไม่มีเจตนาที่จะถวายผ้ากฐินมาช่วยเป็นเจ้าภาพถวายผ้ากฐิน เหมือนบุคคลสำคัญท่านหนึ่งเล่าให้อาตมาฟังด้วยความปลื้มใจว่า พระวัดนั้นเจ้าอาวาสวัดนี้ มาขอจองตัวให้ช่วยไปทอดถวายผ้ากฐินให้... อาตมาได้แต่นึกในใจว่า เวรกรรม!!

จริงๆ แล้วพระวินัยที่บัญญัติไว้ดีแล้วมีความชัดเจนในทุกเรื่องว่าอะไรทำได้... อะไรทำไม่ได้ แต่ด้วยความโง่ซ้ำโง่ ที่เรียกว่าอวิชชายกกำลังสอง จึงทำให้ภิกษุสามเณรละทิ้งศีลและพระวินัยเสีย อันเป็นอาวุธอันยอดเยี่ยมสำหรับฟาดฟันทำลายอุปสรรคเครื่องกีดขวาง อันเป็นข้าศึกต่อการประพฤติพรหมจรรย์ แต่กลับหน้ามืดตามัวด้วยฤทธิ์เดชของตัณหาอุปาทาน จึงกลับทำบาปกรรม อันเกิดจากอาบัติน้อยใหญ่มาฟาดฟันทำลายตัวเอง ให้พินาศย่อยยับตกลงไปหมกไหม้อยู่ในอเวจีนรก เป็นเปรตอสุรกายมากมาย เพราะลุแก่อำนาจความอยาก ความปรารถนา ดุจดังวิสัยปุถุชนอย่างที่มีข่าวเรื่องการวิ่งเต้นหาสมณศักดิ์ ซึ่งมีข่าวหนาหูทุกปี ล่าสุดข่าวทำบัญชีปลอมอะไรทำนองนั้น ทำให้คนที่ไม่ศรัทธาเสื่อมศรัทธา ทำให้คนที่มีศรัทธาไม่เข้มแข็งถอยศรัทธา...

เรื่องอาบัตินั้นเป็นเรื่องควรเรียนรู้ให้ละเอียด เพื่อจะได้เห็นอานิสงส์ที่ให้คุณอนันต์ต่อการเข้ามาบวชเรียนในพระพุทธศาสนา และในทางกลับกันย่อมเป็นโทษมหันต์ แม้อาบัติเล็กน้อย หากต้องเข้าแล้วไม่แสดงแช่อยู่ในอาบัติด้วยประมาทถือว่าเล็กน้อย ก็ทำให้บาปงอกงามเจริญขึ้น ยิ่งกว่าอาบัติตัวใหญ่อย่างปาราชิก สังฆาทิเสสก็ได้ โดยเฉพาะการดูหมิ่นว่าเล็กน้อยจึงกระทำผิดเป็นอาจิณณกรรมไปตลอดชีวิต เมื่อถึงแก่ความตายยังให้ไปเกิดเป็นสัตว์นรกในอเวจีที่มีอายุเป็นกัป ดุจดังกปิลภิกษุ... ฉบับหน้าค่อยมาว่ากันต่อไป!?

เจริญพร