ปรียนาถ-อรนาถ สุนทรวาทะ แม่ลูกที่คอยเติมเต็มให้กัน

โดย...บงกชรัตน์ สร้อยทอง ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

โค้ดแม่คือแสงส่องทางของลูกเสมอ วันที่ลูกมีปัญหาหรือรู้สึกมืดมน แม่จะแนะนำหรือแก้ปัญหาดูง่ายไปทุกเรื่อง

โลกนี้ไม่ได้มีอะไรที่สมบูรณ์ไปหมดทุกอย่าง ทั้งเรื่องงานหรือชีวิตส่วนตัว ว่ากันว่าด้านหนึ่งดีอีกด้านหนึ่งไม่ดี

สำหรับครอบครัวของ “ปรียนาถ สุนทรวาทะ” ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท อมตะ บี.กริม เพาเวอร์ เป็นทั้งนักบริหารผู้หญิงเก่งคนหนึ่งที่ใครหลายคนต้องยกมือให้ ในบทบาทคุณแม่เจ้าตัวอาจจะบอกว่าเป็นแม่ที่มีเวลาให้ลูกน้อยเกินไป แต่สำหรับลูกๆ โดยเฉพาะลูกสาว “อรนาถ วิบูลเทพาชาติ” หรือ “ขวัญ” มองว่าแม่เป็นทั้งฮีโร่และแสงส่องทางที่ทำให้ลูกพบเจอแสงสว่างเสมอ

*‘แม่คือแสงส่องทางให้ลูก’

“ขวัญ” เล่าว่า เธอเห็นแม่เป็นผู้หญิงทำงานเก่งมาตั้งแต่เธอเด็กๆ แล้ว รอบตัวการใช้ชีวิตเธอจะอยู่กับพี่ชายที่ห่างกันเพียง 2 ปีมาตลอด ทั้งเล่น ทะเลาะ และคอยดูแลเธอมาตลอด แต่ก็ไม่เคยมองว่าตัวเองขาดอะไรไป เพราะพี่ชายเป็นหมดทุกอย่างทั้งคุณพ่อ พี่ชาย และเพื่อนที่ดี เด็กๆ เอง ก็ไม่รู้ว่าจะขออะไรจากแม่เพราะหลายครั้งหลายโอกาส แม่จะเป็นผู้นำเทรนด์ของใช้ ของเล่น กระเป๋า หรืออะไรที่ต่างประเทศเขาฮิตแล้วแม่เห็นว่าเราน่าจะชอบแม่ก็จะเอามาให้ตลอดก่อนที่เมืองไทยจะฮิตตามมา

อย่างไรก็ดี แม้เธอจะอยู่กับพี่ชายมากกว่าแต่เมื่อต้องตัดสินใจเรื่องใหญ่ แม่จะให้ความสำคัญกับลูกเสมอ

แม่เป็นทั้งนักจิตวิทยาที่ดี สามารถยกเหตุผลและมีวิธีอธิบายให้เราเชื่อและคล้อยตามได้ง่าย

อย่างกรณีจะเลือกเรียนคณะนิติศาสตร์ เพราะอยากเป็นทนายความที่สามารถให้ความช่วยเหลือคนจนได้ เพราะคุณตาเป็นฮีโร่ที่คุณยายและแม่เล่าให้ฟังว่าคุณตาคอยช่วยเหลือคนอื่น และต้องโดนยิงจนเสียชีวิตจากที่ไปเปิดโปงเรื่องคนทุจริต

แม่ไม่ได้ห้ามขวัญเรียน แต่แม่พาเพื่อนที่อยู่ในสายงานทนายความผู้พิพากษา มาอธิบายงานว่าต้องเจออะไรบ้าง ต้องต่อสู้กับคนอื่นเสมอ ทำให้เข้าใจว่าท่านเป็นห่วงมากแค่ไหน เพราะยกตัวอย่างว่าจะไปช่วยคนก็ยังมีหนทางอื่นอีกมากมายที่ทำได้ ขณะที่เรียนบัญชีมีหนทางไปได้กว้าง เพราะเรื่องตัวเลขมีความสำคัญและเป็นพื้นฐานที่ดีต่อการทำอะไรในอนาคตได้หลากหลายกว่า ที่สำคัญเรียนบัญชีก็เหมือนคุณแม่ด้วย

นอกจากนั้น เธอยังมองว่าแม่เป็นคนที่มีความอดทนและพยายามสูงมาก เพราะครอบครัวฐานะทางบ้านฐานะไม่ได้ดี ดังเช่นปัจจุบัน ที่สำคัญทำให้รู้ว่าแม่กับพี่ชายต้องอดทนและรักเธอมากขนาดไหน เพราะช่วงที่คุณพ่อกับคุณแม่มีทัศนคติไม่ตรงกัน เธอไม่เคยรู้มาก่อนเพิ่งมาทราบตอนโตแล้ว ทำให้รู้สึกว่าเธอโชคดีมากที่ทุกคนไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกขาดอะไรไป

“คิดย้อนไปตอนนั้น พี่ชายและแม่ต้องเข้มแข็งแค่ไหนที่จะทำให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์เหมือนเด็กทั่วไป และในที่สุดบ้านเราก็สามารถพ้นวิกฤตไปได้”

ถึงวันนี้ขวัญยอมรับว่า ถ้าวันหนึ่งเธอไม่มีแม่เธอจะสามารถแข็งแกร่งและทำได้เหมือนที่แม่ทำหรือเปล่า เธอมองว่าแม่เป็นเสมือนเป็นแสงสว่างที่คอยนำทางให้ลูกเสมอ เพราะไม่ว่ามีปัญหาอะไรแม่ แม่จะเป็นที่พึ่งทางใจหรือไขคำตอบที่ลูกต้องการทางออกให้เสมอ แม่ทำให้ทุกอย่างดูเป็นปัญหาเล็กน้อย

 

ดังนั้น จึงทำให้เธอเข้าใจว่าเธอต้องเข้มแข็งและโตเป็นผู้ใหญ่ให้ได้ จึงตัดสินใจไปเรียนต่อปริญญาโทด้านการเงินที่ประเทศออสเตรเลีย ซึ่งต้องห่างจากแม่และพี่ชาย ทำให้กล้าตัดสินใจ มีความรับผิดชอบดูแลชีวิตตัวเองทุกอย่าง แต่ความผูกพันระหว่างแม่กับลูกๆ ไม่ได้เว้นตาม เพราะมีกำหนดเวลาเราจะมีการคุยเฟซไทม์กันข้าม 3 ทวีป คือ แม่อยู่ไทย พี่ชายอยู่อังกฤษ และขวัญอยู่ที่ออสเตรเลีย แต่ก็ยังนัดเวลาคุยกันโดยเอาเวลาแม่กับขวัญเป็นหลัก

ทุกวันนี้ขวัญเป็นห่วงว่าตอนนี้อยากให้ท่านมีเวลาพักผ่อนมากขึ้น เพราะท่านอายุ 57 ปีแล้ว และตลอดชีวิตก็ทำงานหนักมาโดยตลอด เสาร์อาทิตย์ก็ตั้งใจและเป็นข้อตกลงกันว่าต้องมาเจอกัน

‘ลูกคือทุกสิ่งทุกอย่าง’

“ปรียนาถ” บอกว่า รู้สึกผิดว่ามีเวลาให้ลูกน้อยไป โดยเฉพาะในช่วงชีวิตที่ทั้งเรื่องหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบงานใหม่ โดยได้รับมอบมายให้เริ่มทำโรงไฟฟ้า ซึ่งจะต้องทำอย่างไรให้บริษัทมีกำไร ทำอย่างไรในขณะที่บริษัทมีการปรับโครงสร้างหนี้ ซึ่งในขณะเดียวกันชีวิตส่วนตัวก็เริ่มมีปัญหาในชีวิตคู่ ตอนนั้นมีความเป็นห่วงลูกมากว่าจะสร้างสมดุลให้กับลูกได้อย่างไร

รู้สึกว่าเป็นแม่ที่โชคดีมากเพราะลูกทั้งสองคนเป็นเด็กดี ต่างรู้ทำหน้าที่ของแต่ละคนได้ดี และไม่เคยมีปัญหาทำให้แม่ต้องหนักใจ ส่วนหนึ่งคิดว่าลูกเติบโตในสภาพแวดล้อมที่ดีมีญาติพี่น้องคอยดูแล ที่สำคัญลูกชายคนโตมีความเป็นผู้ใหญ่สูง เขาสามารถช่วยแม่ได้เยอะ จนกลายเป็นหลักที่จะช่วยดูน้อง ทำหน้าที่ห่วงและหวงน้องสาวได้ดี จนแม่รู้สึกโล่งใจที่พี่ชายดูแลน้องสาวได้เป็นอย่างดีด้วย

เธอบอกว่า ที่ผ่านมารู้สึกว่าชีวิตไม่ได้มีอะไรที่สมบูรณ์ และมองว่าไม่ใช่แม่ที่ดีที่สุดของลูก แต่อยากจะทำทุกอย่างออกมาให้สมดุลทั้งเรื่องลูกและเรื่องการงานให้ทั้งคู่ออกมาดีที่สุด ทุกครั้งที่มีเวลาว่าง หรือตอนนี้ที่เริ่มมีเวลาให้ลูกได้มากขึ้นบ้าง แม่ก็พยายามจะชดเชยเวลาให้กับลูกมากขึ้น ไปไหนมาไหนด้วย ไปเที่ยวต่างประเทศหรือไปต่างจังหวัด จนกลายเป็นตอนนี้แม่เรียกร้องให้ลูกอยู่กับแม่มากขึ้นด้วยซ้ำ เพราะปัจจุบันลูกทั้งสองคนเริ่มเข้าสู่วัยทำงาน จะอาศัยอยู่คอนโดมิเนียมแถวศาลาแดงในวันธรรมดาเพื่อเดินทางได้สะดวก พี่ชายก็ยังคงคอยดูน้องสาวเขา แล้วเสาร์อาทิตย์ก็กลับบ้านมาอยู่กับแม่

สิ่งที่ยังห่วงลูก สำหรับลูกชายไม่ค่อยห่วงอะไรมากเพราะเป็นคนมีเหตุผลและมีความเป็นผู้ใหญ่สูงอยู่แต่สำหรับขวัญเพิ่งทำงานได้ 1 ปี เป็นผู้เชี่ยวชาญงานวิเคราะห์เครดิตลูกค้าบรรษัทธนาคารกสิกรไทย การที่เขาเป็นคนดีและหวังว่าความดีจะช่วยอุ้มให้เขาผ่านพ้นไปได้

คนเป็นแม่ย่อมห่วงลูกเสมอ แต่ที่ห่วงเขาเพราะรู้สึกว่าเขามีจิตใจดี รู้สึกว่าลูกยังบอบบางต่อโลกภายนอกอยู่ บางครั้งเรื่องที่เขาเสียใจมา รู้สึกเหนื่อยจากที่ทำงานมา ก็จะบอกเขาว่าเสียใจและเครียดกับมันได้ แต่ปัญหานี้ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต อนาคตยังมีเรื่องอื่นที่ต้องหนักกว่านี้ ชีวิตยังมีอะไรอีกเยอะที่เขาต้องเจอ

“รู้สึกว่าเขายังสดใสเกินไปสำหรับโลกใบนี้ ขวัญเป็นคนคิดอะไรตรงๆ แต่ในสังคมเขาไม่ได้คิดด้านเดียวเหมือนที่เขาเป็น แต่เพราะเราเลี้ยงเข้ามาอย่างนี้ก็ต้องให้เขาค่อยๆ เรียนรู้”

เขายังมีทั้งพี่ชายและแม่คอยให้ความช่วยเหลือตลอด แต่เขาก็รู้ว่าเขาต้องโตขึ้นและเข้มแข็งขึ้น แม่รู้สึกดีแต่ก็แอบเป็นห่วงตอนที่ขอไปเรียนต่อที่ออสเตรเลียคนเดียว เพราะเข้าใจว่าลูกก็พยายามทำให้ตัวเองเข้มแข็ง แต่สุดท้ายคนเป็นแม่เองที่ต้องเดินทางไปออสเตรเลียไปหาเขาบ่อยๆ ตลอดที่เขาเรียนปริญญาโทที่นั่น

อย่างไรก็ดี เชื่อว่าชีวิตลูกเป็นของลูกที่ต้องเรียนรู้ สัมผัสความจริงและประสบการณ์จะสอนเขาเอง ตอนนี้แม่คอยบอกเขาเสมอว่าอุปสรรคต่างๆ ที่เกิดขึ้นจะเป็นตัวสร้างเกราะกำบังที่ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นเอง แม่ก็พยายามห่วงเขาน้อยลง และเมื่อมีกันแค่ 3 คนแม่ลูก อนาคตก็อยากให้เขามาอยู่ใกล้ๆ บ้านเรา แม้อนาคตลูกๆ ต้องมีครอบครัวเป็นของตัวเอง แต่หากให้เลือกได้ ขอให้บ้านแต่ละคนอยู่ใกล้ๆ กัน เดินทางไปหากันสะดวก

...แม้โลกนี้ไม่อะไรที่สมบูรณ์ แต่เชื่อว่าความรักของแม่กับลูก มันจะเป็นส่วนที่คอยเติมเต็มให้กันและกันมากกว่า เพื่อให้อีกคนต่างรู้สึกเต็มกับความรู้สึกที่เรียกว่า “รัก” ที่โลกนี้จะหา “รัก” ใดเหมือนได้ยาก...