ต้องรับผิดชอบ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับ “น้องแก้ม” เป็นความสลดใจที่ทุกฝ่ายควรนำมาทบทวนหาทางป้องกันมิให้เกิดขึ้นอีก คำสารภาพของคนร้ายสะท้อนให้เห็นความหละหลวมของฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่การรถไฟแห่งประเทศไทย (ร.ฟ.ท.) และตำรวจรถไฟประจำขบวน ที่ปล่อยปละละเลยให้พนักงานประจำขบวนรถมีพฤติกรรมอันไม่สมควร ทั้งดื่มสุราและเสพยาบ้า จนนำไปสู่การก่อเหตุอันสลดใจ

เหตุการณ์นี้มิใช่ครั้งแรก แต่ในอดีตเมื่อปี 2544 ก็เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง เพียงแต่พนักงานการรถไฟที่เป็นคนร้ายมิได้ฆ่าหญิงสาวผู้เสียหาย เหตุการณ์ครั้งนั้น ร.ฟ.ท.ปฏิเสธที่จะรับผิดชอบใดๆ อ้างว่าต้องรอผลการดำเนินคดีอาญา กระทั่งศาลอาญาพิพากษาว่าคนร้ายผิดจริง ผู้เสียหายยื่นฟ้องเรียกค่าเสียหาย ศาลแพ่งพิพากษาให้การรถไฟฯ ชดใช้เงิน 3 ล้านบาทแก่ผู้เสียหาย

ประเด็นสำคัญมิใช่การชดใช้ความเสียหาย แม้ว่าผู้ว่าการรถไฟแห่งประเทศไทยจะพยายามบ่ายเบี่ยงมาตลอดว่าคนร้ายในคดีนี้ไม่ใช่พนักงานของ ร.ฟ.ท. แต่เป็นพนักงานบริษัทที่รับเหมางานทำความสะอาดขบวนรถไฟจาก ร.ฟ.ท. แต่ถึงกระนั้นก็มีการสืบสาวจนพบหลักฐานประกาศผู้ผ่านการสอบคัดเลือกเป็นลูกจ้างของ ร.ฟ.ท. ซึ่งมีชื่อของผู้ต้องหารายนี้รวมอยู่ด้วย ซึ่งทำให้น่าสงสัยว่าคำปฏิเสธของผู้ว่าการ ร.ฟ.ท. อาจเป็นเพราะไม่ต้องการให้มีการฟ้องร้องให้ ร.ฟ.ท.ชดใช้ค่าเสียหายเช่นในอดีต

สิ่งสำคัญคือ มาตรการความปลอดภัยของผู้โดยสารรถไฟ เหตุการณ์เมื่อปี 2544 ผ่านมาแล้ว 13 ปี ก็เกิดขึ้นซ้ำอีกอย่างสะเทือนใจยิ่งกว่า เพราะเป็นการกระทำต่อเด็กอายุเพียง 13 ปี สิ่งที่ ร.ฟ.ท.และตำรวจรถไฟจะต้องแสดงความรับผิดชอบ คือ ในเมื่อมีบทเรียนจากอดีต แล้วยังปล่อยให้เกิดเหตุการณ์เช่นเดียวกันนี้เกิดขึ้นอีกได้อย่างไร

จริงอยู่ที่สังคมต้องการความมั่นใจถึงมาตรการป้องกัน การติดตั้งกล้องวงจรปิด การเพิ่มวงความถี่ในการเดินตรวจตราขบวนรถไฟ รวมถึงการกวดขันพนักงานให้บริการประจำขบวนรถ แต่มาตรการเหล่านี้คือการล้อมคอก ซึ่งเหตุสลดใจที่เกิดขึ้นซ้ำรอยเดิมเมื่อ 13 ปีก่อน ไม่อาจทำให้มั่นใจได้ว่าจะมีการปรับปรุงมาตรการความปลอดภัยดังที่กล่าวมาเหล่านี้อย่างจริงจังแค่ไหน

ดังนั้น ผู้บริหาร ร.ฟ.ท. และกองบังคับการตำรวจรถไฟ สองหน่วยงานหลักเกี่ยวกับการดูแลผู้โดยสารรถไฟ จะต้องแสดงความรับผิดชอบให้สังคมได้เห็น เพราะความผิดพลาดที่เกิดขึ้นซ้ำรอยบทเรียนในอดีต คือประจักษ์หลักฐานที่ทำให้มิอาจบ่ายเบี่ยงปฏิเสธใดๆ ได้อีก