สาระธรรม...บนเส้นทางธรรมที่ควรอนุโมทนา!!

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

เจริญพรสาธุชนผู้มีศรัทธา... กลับจากไปร่วมงานประชุมสมัชชาสงฆ์ในอเมริกา (ธรรมยุต) ที่วัดพุทธบูชา มลรัฐจอร์เจีย/อเมริกา และการแสดงธรรมโปรดญาติโยมในรัฐฟลอริดา รัฐแคลิฟอร์เนีย ระหว่าง ๘๒๒ มิ.ย. ๒๕๕๗ ด้วยเมตตาบัญชาจากหลวงพ่ออิ่ม (พระธรรมเมธาจารย์) เพื่อการเก็บข้อมูล กรณีพระธรรมทูตในต่างประเทศ จะได้นำมาเป็นประโยชน์ต่อการให้การศึกษาฝึกอบรมพระภิกษุที่เข้าสู่โครงการอบรมพระธรรมทูตฯ... นับว่าได้ประโยชน์อย่างยิ่งในหลายด้าน แต่ด้วยการอาศัยอยู่กลดในราวป่า-และนอกอาคาร ท่ามกลางละอองน้ำค้างในแอลเอและฝนที่ตกลงมาในรัฐจอร์เจีย จึงทำให้ธาตุขันธ์ไม่สบาย จึงเว้นการเข้าประชุม เหลือเพียงการแสดงธรรมสอนปฏิบัติแด่คณะศรัทธา จึงเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง ด้วยได้เห็นความศรัทธาในการปฏิบัติธรรมของพุทธศาสนิกชนในต่างแดน ตลอดจนถึงศาสนิกชนต่างชาติที่สนใจเข้ามารัฐธรรมปฏิบัติ โดยเฉพาะที่ลอสแองเจลิส ซึ่งได้ไปแสดงธรรมนำปฏิบัติแด่ชมรมรักษธรรมที่ฮอลลีวู้ดในยามเที่ยงคืนจนถึงตีสองเศษ และรอบสุดท้ายที่แสดงธรรมนำภาวนา ณ วัดภูริทัตตวนารามในแอลเอ ซึ่งสาธุชนมาร่วมฟังปฏิบัติธรรมกันมากมาย

สำหรับอาตมา แม้จะลำบากต่อการรักษาธาตุขันธ์ในแต่ละวัน ที่ร่างกายเริ่มอ่อนแอต้องฉันยาแก้แพ้แก้ไข้ตลอดเวลา ด้วยฤทธิ์เดชฝนตกขณะที่อาศัยอยู่ในกลดนั่งเล็ก ณ วัดพุทธบูชา/จอร์เจีย สามวันสองคืน ในชายป่าข้างวัดที่ชื้นแฉะ เต็มไปด้วยยุงและแมลงเล็กที่รบกวนเอาการ แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเจริญธรรม เพราะหนักหนามามากกว่านี้ในสมัยรุกขมูล ทั้งในประเทศและต่างประเทศ เช่น อินเดีย เนปาล จึงได้อาศัยสถานการณ์ดังกล่าวปฏิบัติธรรมเต็มที่ ทั้งกลางคืนกลางวัน เรียกว่า หลังเกือบไม่ค่อยได้แตะพื้นเลย เจริญสติตลอดเวลา กำลังจิตดีมา ความรู้เท่าทันพร้อมพอต่อการเจริญปัญญา จึงปราโมทย์ยินดีแม้จะลำบากธาตุขันธ์ และออกจะขำๆ ตนเองว่า สู้อุตส่าห์เดินทางไกลข้ามฟากมาสู่ซีกโลกหนึ่ง ซึ่งชาวโลกปรารถนากันหนักหนาที่อยากจะเดินทางมาเยี่ยนเยียน และดูความเจริญที่เต็มไปด้วยความพร้อมสรรพในวัตถุนิยมของชาวโลก ดัง สหรัฐอเมริกา แต่สำหรับอาตมากลับมานั่งเจริญธรรม พิจารณาสังขาร (ทุกข์) ในป่าที่เต็มไปด้วยไม้ใหญ่อย่างต้นโอ๊กเพียงลำพัง ด้วยเหตุเพื่อมุ่งรักษาพระธรรมวินัย ที่สำคัญ คือ ได้พบเห็นพฤติกรรมต่างๆ ของบรรดาผู้อ้างตนว่าเป็นสมณะในพระพุทธศาสนา ที่เดินทางท่องเที่ยวไปในเขตแดนเหล่านี้ จึงทำให้อาตมาต้องพิจารณามากๆ ในพระธรรมวินัย และให้รู้สึกซาบซึ้งในพระคุณอันไม่มีประมาณของพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์

การดำเนินชีวิต เพื่อรักษาดุลยธรรมไปในแสงสว่างแห่งธรรม จึงเป็นภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของผู้ได้ฐานะอันประเสริฐ... ของบุคคลผู้เคารพศรัทธาธรรมในพระพุทธศาสนา ที่จะต้องย้ำเตือนการใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาท เพื่อจะได้ไม่เสียใจภายหลังเมื่อหวนระลึกถึง โดยจะต้องเพ่งเพียรปฏิบัติเจริญสติ เพื่อกำหนดรู้ให้เท่าทันในธรรมเฉพาะหน้า จะได้ไม่ไหลลงไปยึดถือ อสัทธรรม เป็นสรณะ... นั่นคือหน้าที่อันยิ่งใหญ่ที่อาตมาได้ประสบด้วยตนเอง ...ผู้เพ่งรู้อยู่เฉพาะหน้า ย่อมเจริญความรู้ชอบด้วย สติ สมาธิ ปัญญา ที่พรั่งพร้อม ย่อมยากต่อการไหลหลงไปในวังวนแห่งกิเลส ความรู้ชอบ ความรู้ถูก ความรู้ประโยชน์อันควรกระทำ หรือไม่ ย่อมเกิดขึ้น จึงไม่ยากต่อการรักษาพระธรรมวินัย แม้ในสถานการณ์ที่ยากยิ่ง ด้วยการเดินทางที่ต้องเคลื่อนชีวิตไปตามความเคลื่อนไหวของอิทธิพลโลก

พระพุทธศาสนาของเรา มีธรรมโอสถเป็นยาแก้โรคอสัทธรรมของโลกวิสัยจริงๆ ดังที่ได้สรุปให้สาธุชนในสหรัฐอเมริกาฟังว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงพระมหากรุณา สั่งสอนให้เราเป็นผู้มีเหตุผล รู้จักพิจารณาก่อนจะเชื่อถือในสิ่งใดๆ โดยคำนึงถึงว่า สิ่งนั้นต้องไม่ขัดแย้งกับสัจธรรมในขั้นอริยสัจ และต้องมุ่งสู่ประโยชน์โดยธรรม ดังปรากฏธรรมคติในกาลามสูตร ประการต่อไป ทรงสั่งสอนให้รู้จักพัฒนาชีวิตให้ถึงความประเสริฐตามฐานะของมนุษย์ที่เกิดได้ยาก ด้วยการเจริญสติปัญญาให้ปรากฏผล เพื่อการพิจารณาโดยแยบคาย ตามหลักโยนิโสมนสิการ เพื่อการเจริญวิปัสสนาญาณ จะได้รู้แจ้งจริงในโลก เพื่อการไม่หลงงมงายไปตามอำนาจอสัทธรรมของโลก และทรงสั่งสอนให้เราทั้งหลาย เข้าถึงเข้าใจ และยอมรับในนิยามแห่งธรรมในรูปของกฎแห่งกรรมเป็นพื้นฐานของจิตใจ ที่จะได้ระวังไม่กระทำบาป มุ่งกระทำแต่ความดี อีกทั้งจะได้ยกระดับจิตวิญญาณด้วยการน้อมนำพรหมวิหารธรรมมาเป็นคติ อบรมให้จิตหรือชีวิตเข้าถึงธรรมอันประเสริฐ เพื่อการเข้าถึงสันติธรรม-สันติสุข โดยมุ่งสู่จุดสูงสุดที่เป็นเป้าหมายชีวิตของสัตว์เรา คือ พระนิพพานหรือความสิ้นทุกข์นั่นเอง

การรู้จักพัฒนาตนเองไปตามห้าขั้นตอน เพื่อบรรลุสัจจะ (ความจริง) สี่ระดับจนถึงอริยสัจ เพื่อการพัฒนาความรู้ไปตามลำดับ หกขั้นตอน เริ่มตั้งแต่ระดับวิญญาณจนถึงโพธิญาณ นั้นเป็นภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของมนุษย์เรา ที่ได้มีโอกาสเข้าสู่แดนธรรมในพระพุทธศาสนา ที่อบรมสั่งสอนด้วยพระธรรมวินัย ให้รู้จักดำเนินชีวิตอย่างมีดุลยธรรม (Balance) ซึ่งจะรู้จักคำว่า ความพอดี ความพอเหมาะ ความพอควร และรู้จักความพอเพียงในชีวิต

เมื่ออาตมากลับมาถึงกรุงเทพฯ จึงได้พกความอิ่มใจที่สอบผ่านการรักษาตน-การประพฤติตนอย่างรู้จักฐานะ และคิดว่า คงเป็นประสบการณ์ตรงที่จะนำไปอบรมพระธรรมทูตในรุ่นต่อไปตามภารกิจ และเมื่อวันที่ ๒๔ มิ.ย. ๒๕๕๗ อาตมาได้ไปแสดงธรรม (ปาฐกธรรม) เนื่องในงานครบรอบ ๒๐ ปี ของศูนย์อินเดียศึกษา ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในหัวข้อชื่อ In Pursuit of Balanced WellBeing แปลพอเข้าใจว่า การแสวงหาการกินดีอยู่ดี อย่างพอดี กล่าวให้สวยงามอีกความหมายว่า การแสวงหาความผาสุกอย่างสมดุล หรือการเดินชีวิตอย่างมีดุลยธรรมก็ได้ เพื่อการเข้าถึงความหมายท่ามกลางผู้มีเกียรติทางสังคม โดยมีอธิการบดีมหา’ลัยธรรมศาสตร์ เป็นผู้กล่าวเปิดการประชุม ในงานนี้มี เอกอัครราชทูตอินเดียประจำประเทศไทย และคณะนักธุรกิจชาวอินเดียเข้าร่วมด้วย ด้วยงานเผยแผ่ศาสนาของอาตมาในชมพูทวีปซึ่งต้องสัมพันธ์กับการทูต จึงได้คุ้นเคยกับท่านทูตอินเดียพอสมควร และได้รับนิมนต์ไปพบกับรัฐมนตรีที่ดูแลงานมหาดไทย ชื่อ Kiren Rijju/ตำแหน่ง Union Minister of State for House Affairs ณ บ้านพักท่านทูตอินเดีย เมื่อคืนวันที่ ๒๕ มิ.ย. ๒๕๕๗ ซึ่งมีประโยชน์อย่างยิ่ง เพราะได้รับการยืนยันสนับสนุนงานของอาตมาในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาที่ดำเนินการอยู่ในอินเดีย โดยเฉพาะโครงการพัฒนาวัดเวฬุวันมหาวิหาร/ราชคฤห์ อินเดีย ซึ่งคงจะมาเขียนเล่าให้ฟังในฉบับต่อไปว่า ทำไมท่านรัฐมนตรีซึ่งเป็นผู้แทนรัฐบาลอินเดียท่านนี้ สนใจงานศาสนาของอาตมา จนถึงประกาศสนับสนุนต่อหน้าเอกอัครราชทูตอินเดีย ประจำไทย และบุคคลผู้มีเกียรติในค่ำคืนนั้น... ก่อนจะจบก็คงขอฝากข่าวสารเชิญชวนสาธุชนชาวไทย เข้าร่วมงานสวดพระปริตรอบรมจิตภาวนา เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลฯ ณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม พระบรมมหาราชวัง กรุงเทพฯ ในวันเสาร์ที่ ๒๘ มิ.ย. และวันเสาร์ที่ ๒๗ ก.ค. ๒๕๕๗ โดยมีอาตมาเป็นประธานนำปฏิบัติธรรม

เจริญพร