แบ่งกันยืน...อุ่นใจดี

โดย...ภัทระ คำพิทักษ์

ดูเหมือนว่า สังคมไทยกำลังสับสนอลหม่านเรื่องความคิด จุดยืน และพร้อมที่จะระเบิดความรุนแรงต่อกันได้โดยไม่ยาก

การรัฐประหารที่ผ่านมาอาจจะระงับการลอบสังหารและลอบทำร้าย ซึ่งมีผู้สูญเสียชีวิตไปอันเนื่องจากความขัดแย้งทางการเมืองไปแล้วถึง 28 คน และสามารถระงับการลุกขึ้นมาฆ่ากันเนื่องจากความเห็นทางการเมืองต่างกันได้ลงชั่วครู่ แม้จะมีการจัดเวทีปรองดองแต่ดูเหมือนว่า ระเบิดลูกนี้ยังไม่ถูกถอดสลักและพร้อมที่จะปะทุขึ้นมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้

สัญญาณนี้พบเห็นได้ทั่วไปในโซเชียลมีเดีย

พวกไม่ยอมรับการรัฐประหารก็แสดงความรังเกียจรังงอนการรัฐประหารไม่แล้วไม่เลิก พวกหงุดหงิดกับระบอบทักษิณ แม้จะไม่ชอบการรัฐประหารหรือรับได้กับการรัฐประหารก็จะหงุดหงิดว่า จะอะไรกันนักกันหนา เลยตรวจสอบจุดยืนย้อนกันขึ้นไปว่า เวลาผู้ชุมนุมถูกยิงตายคุณเงียบ เด็กถูกระเบิดตายคุณนิ่ง เขาโกงข้าวคุณเฉย ฯลฯ แต่พอทหารออกมาคุณโวย ฯลฯ

เถียงกันไป ด่ากันไป โวยกันไป เสียดสีกันไป เทศนากันไป

ผมเชื่อว่า คนไม่น้อย เห็นแล้วหงุดหงิด อ่านแล้วไม่มีความสุข

ที่พูดมานี่ยกตัวอย่างเฉยๆ นะครับ เรื่องพรรค์นี้มีเยอะไม่ใช่แค่ประเด็นการรัฐประหาร แม้แต่เรื่องสองมาตรฐานข้ามชาติ อย่างอเมริกามาเที่ยวเทศนาและลงโทษเราเรื่องแรงงานกลับไม่กวาดบ้านตัวเอง มีการค้ามนุษย์ในอเมริกาอย่างน่าตกใจ แต่ก็ไม่มีใครมีปัญญาไปคว่ำบาตรเขาได้ในเรื่องการค้า ฯลฯ

เยอะครับ ทิ่มไปตรงไหนก็เจอ

เฉพาะเรื่องวงการสื่อที่ผมอยู่อย่างเดียวนี่ก็ยังอื้อเลย

การกุมหลักการหรือจุดยืนอย่างหนึ่งอย่างใดในยุคสมัยที่มีการย้อนแย้งเหตุผลและข้อเท็จจริงชุดเดียวไม่พอเพราะมีเรื่องเบื้องหน้าเบื้องหลังสลับซับซ้อนนั้น จำเป็นที่เราต้องใช้ความรู้ที่ยิ่งกว่าครอบลงไปหรือที่โบราณว่าใช้กว้างขวางชนะคับแคบ

เมื่อมุมมองเรากว้างขึ้น พื้นที่ที่ยึดกุมอยู่อาจจะกว้างขึ้นพอจะแบ่งปันให้คนมายืนด้วยได้ และการกระทบกระแทกกับคนอื่นหรือแม้แต่เพื่อนฝูงในชีวิตอาจจะลดน้อยลง

ตัวอย่างเช่นการถกเถียงกันระหว่างพวกต้องการเล่นงานคนทุจริตคอร์รัปชั่นกับคนต่อต้านการรัฐประหารนั้นเผินๆ อาจจะสวนทางกัน

สวนขนาดบางคนเชื่อว่างาช้างไม่งอกออกจากปากสุนัข ถ้าอีกข้างเถียงว่า มีเว้ย ถ้าเปิดใจกว้างและถ่างตาดู

พูดกันแบบนี้ก็ไม่มีที่เหลือให้กันและกัน

ผมว่า ถ้าหาความรู้สึกนิด ไม่ด่วนตัดสินกันเร็วไป มันก็พอมีทางพอคุยกันได้อยู่

สมัชชาสากลว่าด้วยนโยบายสิทธิมนุษยชนขององค์การสหประชาชาติ โดยความร่วมมือกับองค์กรเพื่อความโปร่งใสนานาชาติ และสารพัดองค์กรเคยทำรายงานฉบับหนึ่งขึ้นมาเพื่อเรียกร้องให้คนทั้งโลกเข้าใจว่า การทุจริตและสิทธิมนุษยชนนั้นมีความเกี่ยวเนื่องกันอย่างลึกซึ้ง แต่ก็ไม่ใคร่มีคนใส่ใจกันนัก ฉะนั้นอย่าแปลกใจที่แม้แต่ประเทศมหาอำนาจอัดไทยในเรื่องรัฐประหารแต่หลับตาเรื่องคอร์รัปชั่น

รายงานฉบับนี้ระบุว่า สิทธิเสรีภาพในการแสดงออก การชุมนุมและการรวมกลุ่มมีความสำคัญต่อการต่อสู้กับการทุจริตคอร์รัปชั่น ถ้ารัฐบาลประเทศต่างๆ อนุญาตให้มีการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารต่างๆ ได้อย่างเสรี การระบุและการร้องเรียนเกี่ยวกับการทุจริตจะทำได้ง่ายขึ้น

คนที่หงุดหงิดกับเสรีภาพสื่อ อาจจะตั้งคำถามว่า ถ้าสื่อใช้เสรีภาพอย่างไม่มีความรับผิดชอบล่ะ?

ครับ รายงานนี้เขาก็คิดครับ เขาคำนึงครับว่า การให้เสรีภาพเช่นนั้นอาจจะมาพร้อมกับนักข่าวและบรรณาธิการอาจจะถูกติดสินบน เขาถึงระบุว่า “การพิทักษ์สิทธิเหล่านี้อย่างเดียวจึงไม่เพียงพอ รัฐบาลควรประกันเงื่อนไขที่จะทำให้สื่อมวลชนอิสระมีความหลากหลายและปกป้องความเป็นอิสระทางการเมืองของสื่อภาครัฐ หากปราศจากจารีตที่เคารพต่อหลักเสรีภาพในการแสดงออกเสียแล้ว สื่อมวลชนที่อ่อนแอย่อมไม่สามารถนำเสนอข่าวการทุจริตโดยไม่เสี่ยงต่อการถูกฟ้องร้องคดีหมิ่นประมาท หรือเสี่ยงต่อความปลอดภัยส่วนบุคคลได้...”

เราต่อต้านการรัฐประหารโดยแสร้งปิดตามองไม่เห็นเรื่องคอร์รัปชั่นไม่ได้ เช่นเดียวกันการจัดการกับการทุจริตคอร์รัปชั่นและอื่นๆ ไม่ว่าจะเรียกสิ่งนั้นว่าระบอบทักษิณหรืออะไรก็แล้วโดยการรัฐประหารแล้วจะมาปิดหูปิดตากัน โดยไม่อดทนต่อคนที่มีความเห็นต่างก็ไม่ได้

แน่นอนว่า สื่อจะโวยวายเอาแต่เสรีภาพโดยไม่รับผิดชอบและไม่ทำหน้าที่ก็ไม่ได้

นี่แค่ท่อนเศษเสี้ยวบางส่วนเท่านั้นนะครับ แต่แค่นี้ก็ทำให้เห็นแล้วว่า เราต้องทำอะไรกันอีกเยอะเลย และที่พูดๆ กันอยู่นั้นเลอะเทอะก็เยอะอยู่

เถียงกัน ด่ากัน โวยกัน เสียดสีกัน เทศนากัน เฉยๆ มันก็ดูเท่ดีหรอก แต่สักวันหนึ่งถ้ามันระเบิดใส่กัน คิดจะรับผิดชอบกันบ้างไหม?

เปล่าประโยชน์ที่จะรักษาจุดยืนของตัวเองโดยไม่ทำความเข้าใจคนอื่นบ้าง

ศึกษากันสักนิด ทำความเข้าใจกันสักหน่อยแล้วค่อยๆ ขยับขยายพื้นที่ให้คนอื่นได้ยืนกัน ร่วมกันได้บ้างจะดีไหม

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม อยู่ร่วมกันหลายๆ คนได้ก็อุ่นใจดี...