ชีรา ชูวิเชียร กับการเดิน(ทาง)บนแคตวอล์กอินเตอร์

โดย...นกขุนทอง ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

“โรซี่ชีรา ชูวิเชียร” หรือ “ชีรา ชู” อดีตนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกการละคอน ที่จบการศึกษามาเป็น“นางแบบ” อาชีพที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝัน

นางแบบ อาชีพที่ไม่ได้จับพลัดจับผลู แต่ตั้งใจ เพียงแค่ชิมลางหนึ่งครั้ง จากการแข่งขันประกวดเปรียวซูเปอร์โมเดล 2004 ได้ตำแหน่งรองอันดับสอง นับจากนั้นโรซี่จึงมุ่งมั่นที่จะทำงานสายนี้อย่างจริงจัง และมั่นใจว่า “นี่แหละคือสิ่งที่เรารัก”

ปัจจุบันโรซี่เป็นนางแบบอยู่ที่นิวยอร์ก ประเทศสหรัฐ ด้วยบุคลิกหน้าตาเอเชียลุค (หลายคนบอกว่ามีส่วนคล้าย ยุ้ยรจนา เพชรกัณหา อดีตนางแบบไทยที่โด่งดังระดับโลก) จึงส่งผลให้เธอมีเอกลักษณ์โดดเด่นในบรรดาเพื่อนนางแบบด้วยกัน เธอเคยสังกัดที่เอเยนซีติดท็อป 5 ระดับโลกอย่าง Wilhelmina Model และเธอเป็นคนไทยคนแรกที่ได้รับ O1 Visa หรือวีซ่าประเภทดารา นางแบบ จากประเทศสหรัฐ

 

“นาทีที่ตัดสินใจว่าจะทำงานสายนี้อย่างจริงๆ จังๆ คือ ตอนที่ได้มีโอกาสมาทำงานเดินแบบถ่ายแบบจริงๆ หลังจากที่ผ่านการประกวดเปรียวซูเปอร์โมเดล เพราะอาชีพนี้เหมาะกับคาเรกเตอร์และนิสัยของหนูมาก”

จุดเริ่มต้นของการเป็นนางแบบอินเตอร์ของโรซี่ คือ พี่หญิงพี่โต วิทยา มารยาท แห่ง WM Model Management ส่งไปทำงานโมเดลลิ่งที่สิงคโปรก่อนกับเอเยนซีชื่อ Upfront Models (ดูผลงานของโรซี่ได้ที่ http://www.upfrontmodels.com/rosiec.html) และได้เข้าร่วมแข่งขันโมเดลเรียลิตี้โชว์ของสิงคโปร ชื่อรายการ Supermodel Me และก็ได้มาทำงานที่นิวยอร์ก ปี 2011 กับเอเยนซีชื่อ Wilhelmina Model NY ซึ่งเส้นทางนี้ไม่ได้โรยด้วยดอกกุหลาบ ทว่าก็มีความงดงามน่าเดินต่อๆ ไป

“คือถ้ายังรักสบายคงทำงานระดับอินเตอร์ไม่ได้ แม้แต่ประเทศสิงคโปร์ที่เป็นประเทศที่ง่ายที่สุดของการเริ่มโมเดลลิ่งต่างประเทศก็ตาม เพราะการทำงานที่ต่างประเทศแตกต่างจากการทำงานที่ไทยอย่างสิ้นเชิง ไม่มีการเรียกโดยตรง กริ๊งเดียวโทรไปว่างไหม มาเดินให้หน่อย แต่นางแบบทุกคนต้องผ่านการแคสติ้ง แม้แต่ท็อปโมเดลก็ยังต้องแคสติ้ง แต่อาจจะแคสติ้งจากรูป เพราะท็อปโมเดลจะยุ่งมาก”

 

ยิ่งสูงยิ่งหนาว สิ่งที่โรซี่เจอในการเป็นนางแบบต่างแดน ก็มีอุปสรรคให้ฝ่าฟันมากมาย ทว่าเมื่อเลือกทางเดินนี้แล้วเธอก็สู้ไม่ถอย “เจอความยากมีทุกวัน ทุกเวลา ทุกสถานที่ ทุกๆ วัน ที่ตื่นขึ้นมาทำงานมีปัญหามากมายที่เราต้องแก้ไข บางอย่างเราแก้ไม่ได้ เราก็ต้องปล่อยผ่านไป เพราะในฐานะนางแบบเป็นบุคคลที่ถูกเอาเปรียบที่สุด นางแบบไม่มีสิทธิออกปาก ออกเสียง เรียกร้อง ต้องสแตนด์บายให้เอเยนซีเรียกไปแคสติ้งตลอด ทุกคืนจะได้อีเมลจากเอเยนซีว่าวันต่อไปต้องไปแคสติ้งที่ไหน กี่โมง ต้องแต่งตัวยังไง นางแบบจะได้รับอีเมลวันต่อวัน ไม่มีการถามล่วงหน้า เพราะเราขึ้นกับเอเยนซีแล้ว เขาจะจัดการทุกอย่างในชีวิตเราค่ะ ที่นี่เขาปฏิบัติกับนางแบบเป็นผลิตภัณฑ์จริงๆ ต้องเอาใจใส่ในการทำงาน แต่อย่าเอาหัวใจใส่ เพราะถ้าเอาหัวใจใส่ในการทำงานปุ๊บ เราเจ็บทันที ฝรั่งเขาไม่แคร์ ไม่มีคนรักเราจริง ไม่มีคนช่วยเราจริง พอมาถึงวันหนึ่งเอเยนซีหรือเจ้านายเบื่อเรา เลิกดันเรา เราต้องทำใจและหาวิธีให้เขากลับมาชอบเราเหมือนเคย ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากมาก ฉะนั้น อยู่ที่นี่ ใจต้องเข้มแข็ง ต้องมีสติ และตามเกมให้ทัน”

แม้เส้นทางนี้จะยาก แต่ใช่ว่าหนทางจะไม่มี และสาวไทยยังสามารถก้าวมาสู่แคตวอล์กอินเตอร์ได้ “โรซี่บอกได้เลยค่ะว่าทุกคนเป็นได้ มีอยู่ 2 ปัจจัย คือ หนึ่ง โอกาส สอง ใจต้องสู้ ถ้าสองอย่างนี้เกิดขึ้นใครๆ ก็ทำงานระดับอินเตอร์ได้ค่ะ ไม่เกี่ยวว่าจะต้องสูง 180 หรือผอมเอว 23 ไม่จำเป็นเลยค่ะ เพราะที่ต่างประเทศมีงานรองรับนางแบบทุกแบบ ทุกหุ่น ทุกประเภท ทุกอายุ และอยากให้ทุกคนที่อยากเป็นนางแบบเปลี่ยนทัศนคติใหม่ว่า ไม่ใช่แค่อยากสวย อยากเท่ อยากเป็นจุดสนใจของคนจึงมาเป็นนางแบบ ถ้าคิดแบบนี้ทำได้ไม่นานเดี๋ยวก็เลิก เพราะไม่ได้มีความรักในหน้าที่อย่างจริงจัง เพียงแค่ชอบความสวยงามแค่นั้น การเป็นนางแบบไม่ได้แค่เรื่องรูปลักษณ์ภายนอก มีปัจจัยอื่นอีกมากมายที่ต้องปฏิบัติ ไม่อย่างนั้นเป็นนางแบบไม่ได้ ต้องมีการทำงานเป็นทีม การสื่อสาร ศิลปะการแสดงบนเวที การจัดการ และการเข้าหาผู้ใหญ่ ซึ่งเป็นเรื่องที่สอนกันยาก ต้องใช้ชั่วโมงบิน”

แม้ตอนนี้หลายคนเรียกจะมีคำว่า นางแบบอินเตอร์พ่วงชื่อ แต่โรซี่ยังคิดว่า เธอยังต้องเดินต่ออีกนานและอีกไกล “ทุกวันนี้บอกตามตรงว่า หนูยังไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นนางแบบที่ดี ดีพอแล้วที่คนจะเรียกเอาเป็นแบบอย่าง อาจจะเป็นเพราะด้วยสายงานอาชีพและความกดดันของการทำงานที่ต่างประเทศจะผลักดันให้หนูถีบตัวเองเสมอ ดีแล้วต้องดีอีก ไม่มีคำว่าพอ เพราะอาชีพนี้เป็นอาชีพที่ Demanding มาก ต้องคอยพัฒนาตัวเองตลอด ห้ามหยุดตัวเอง แม้ว่าจะแคสติ้งแล้วไม่ได้ งานไม่เยอะ ลูกค้าแคนเซิลงาน เราก็ยังต้องพัฒนาตัวเอง ดูแลรูปร่าง ออกกำลังกาย คุมอาหาร และสำคัญที่สุด คือ ต้องรักษาใจให้ดีเสมอ ต้องหมั่นสวดมนต์ แผ่เมตตาให้ตัวเอง ให้คนรอบข้าง ให้คนที่อิจฉาเรา หมั่นนั่งวิปัสสนา เวลาเครียดคิดอะไรไม่ออก แล้วจะหาทางแก้ไขปัญหา และวางใจได้”

 

ชื่อเสียง ความสวยงาม หากไม่ระวังก็เหมือนแมลงเม่าหลงแสงบินเข้ากองไฟ “ในการเป็นนางแบบในต่างประเทศ ต้องระวังใจตัวเอง เพราะใจเราหวั่นไหวง่าย บอบบางและเปราะบางมาก เขวง่ายมากๆ ถ้าใจเราไม่เข้มแข็งจะลุ่มหลงกับแสงสีเสียงแน่นอน และง่ายต่อการใช้ทางลัด เอาตัวเข้าแลก นางแบบทุกคนควรระวังไม่ให้ใจตัวเองมักง่าย ไม่ให้ใจตัวเองทำ ทุกอย่างเพื่อตัวเองจนบางทีลืมไปว่าเราเอาเปรียบคนอื่น”

โรซี่ไม่ได้เป็นผู้หญิงไทยเพียงหนึ่งเดียวที่ทำงานเป็นนางแบบที่นิวยอร์ก และเธอก็หวังว่าจะมีผู้หญิงไทยก้าวขึ้นสู่แคตวอล์กระดับอินเตอร์อีก หากประสบการณ์ของเธอจะเป็นแรงผลักดันเป็นตัวอย่างให้แก่นางแบบรุ่นน้อง เธอก็ยินดีต้อนรับสู่แคตวอล์ก