ชิดชัย หิรัญโท ‘ผมอยากเป็นปลัดอำเภอ’

โดย...ป้าปอย ภาพ กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

เรียนจบมาอยากทำงานรับราชการ น่าจะประมาณปลัดอำเภอครับ หลิวชิดชัย หิรัญโท บอกพร้อมเสียงหัวเราะดูขัดเขิน หนุ่มนักศึกษาปีที่ 2 คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง บอกว่า ตอนนี้อายุ 20 ปีครับ แล้วก็มีโอกาสท้าทายเข้ามาให้ไปแคสติ้งงานในวงการบันเทิง เป้าหมายในอนาคตก็อาจมีวอกแวกไปบ้าง แต่เรื่องการเรียนด้านวิชากฎหมายเขาก็ยังตั้งอกตั้งใจร่ำเรียน เพื่อเป้าหมายปริญญาตรีในระบบมหาวิทยาลัยเปิด ที่คนรอบข้างหลายๆ คนย้ำเตือนว่า ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“ผมอยากเป็นปลัด เพราะมีภาพประทับใจเคยเห็นข้าราชการตำแหน่งนี้ได้ช่วยเหลือคนในหลายๆ ด้านครับ โดยเฉพาะในชนบท ก็อยากช่วยคนอื่นบ้างน่ะครับ ก็มีคำถามว่าจะไปอยู่ชนบทได้หรือ? ก็ไหวครับ อย่างไรก็ต้องไหว หลิวเป็นเด็กต่างจังหวัด จ.เลย ครับ” ชิดชัย เฉลยโปรไฟล์พร้อมเสียงหัวเราะเขินๆ เหนียมๆ เล่าว่า เขาเป็นศิษย์เก่าโรงเรียนภูเรือวิทยา พอจบ ม.3 ก็ขึ้นมาต่อ ม.ปลาย ที่กรุงเทพฯ

“โรงเรียนนนทรีวิทยาครับ คุณแม่ให้มาเรียนกรุงเทพฯ เพราะตอนอยู่เลยมีเที่ยวนิด (หัวเราะ) เป็นเด็กเกเรตามประสาวัยรุ่นครับ แต่หลิวก็แค่เที่ยวกับเพื่อนทั่วไปครับ เที่ยวไปหลายๆ ที่ ขี่มอเตอร์ไซค์แบบเด็กต่างจังหวัดสนุกๆ คะนองๆ ประมาณนั้น เที่ยวไปหากลุ่มเพื่อน ไปขลุกอยู่บ้านโน้นบ้านนี้ครับ แม่ก็เลยตัดสินใจพามาอยู่ที่กรุงเทพฯ มาอยู่กับคุณป้าครับ เพราะป้าดุกว่าแม่และเจ้าระเบียบมากครับ ชีวิตเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง อยู่กับป้าต้องมีกฎระเบียบเข้มงวดทุกอย่างครับ ก็เปลี่ยน จากที่เคยเที่ยวเมื่อก่อน ตอนนี้ก็ไม่เที่ยวแล้วครับ ป้าบอกว่าจะเรียนก็เรียน ต้องทำตามกฎที่ป้าตั้งไว้ ไม่เที่ยว ตั้งใจเรียน แล้วชีวิตก็ดีขึ้นมากครับ

แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ผมมีพื้นฐานที่ดี และสามารถจัดการกับตัวเองในการเรียนมหาวิทยาลัยเปิดแบบรามคำแหงได้ดี” ชิดชัย บอกยิ้มแย้ม ผ่อนคลายขึ้น

 

ความเข้มงวดทำให้เป้าหมายในชีวิตก็เปลี่ยนไปด้วย จากที่เคยตั้งเป้าหมายว่าเรียนจบก็จะกลับไปต่างจังหวัด แต่เมื่อได้ทำชิมลางงานบันเทิง และได้เห็นรุ่นพี่ๆ ในวงการทำงานกันมีความสุข ก็รู้สึกอยากมีโอกาสแบบนี้บ้าง

“ตอนนี้เริ่มถ่ายโปรไฟล์ไว้ที่โมเดลลิ่ง และแบ่งเวลาไปเรียนการแสดง เมื่อก่อนผมพูดน้อยมากถึงมากที่สุดเลยครับ การเรียนการแสดงกับ ‘ครูเฟิร์ส’ กระตุ้นให้เราพูดเยอะขึ้น แต่ก่อนเป็นคนขี้อาย แต่ตอนนี้ก็ไม่ค่อยอายแล้วครับ (บอกพร้อมรอยยิ้ม) เริ่มเรียนไปไม่กี่อาทิตย์ แต่ก็ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงตัวเองที่ดีมากๆ หลังจบคลาสผมก็เก็บคำพูดและสิ่งที่ครูสอนมาใช้ ดีขึ้นจริงๆ นะครับ คือ เขาจะสอนการหายใจ การออกเสียงว่าควรจะออกเสียงยังไงให้เสียงตรงพุ่งไปข้างหน้า ทำให้คนที่เราจะพูดด้วยฟังชัด

แล้วก็มีสอนแนะนำตัว สอนร้องเพลงครับ ก็ยากเหมือนกัน ยังทำไม่ค่อยได้เลย แต่หลิวไม่ท้อนะครับ รู้สึกตื่นเต้นมากกว่า

ผมชอบดูละครพระเอกสไตล์เข้มๆ ดิบๆ สักหน่อย แต่ก็ดูจิตใจดีๆ ด้วย (หัวเราะ) ถ้าลองทำคิดว่าคงไม่ยากเกินความสามารถนะครับ ผมมีคติในการใช้ชีวิต คือ ทำวันพรุ่งนี้ให้ดีกว่าวันนี้ครับ ยกตัวอย่างเช่น ตอนนี้ผมให้ความสำคัญกับการเก็บเงิน ถ้าวันนี้เก็บได้เท่านี้ พรุ่งนี้ก็พยายามเก็บให้มากกว่าเดิม ยกตัวเอย่างประมาณนี้ครับ หลิวก็ไม่ถึงกับเก่งมากครับ พอเก็บได้” หนุ่มน้อยวัย 20 ปี บอกพร้อมเสียงหัวเราะ

ชีวิตในการเรียนปีที่ 2 คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ชิดชัย บอกว่า ต้องดูแลตัวเอง วิชากฎหมายด้านรัฐศาสตร์ยากที่สุด ต้องเน้นอ่านหนังสือ และเน้นค้นแนวข้อสอบมาลองศึกษาเพิ่มเติม

“วิชากฎหมายต้องใช้ความจำหลายๆ อย่าง และภาษาอังกฤษยาก ก็ต้องฝึกไปครับ เมื่อก่อนมันมีสองเกรดครับ G (Good) กับ P (Pass) ก็ได้ G บ้าง P บ้าง แต่ตอนนี้เขากำลังจะเปลี่ยนแล้วครับ เป็นเหมือนทั่วๆ ไป คือ A B C D เกรดเฉลี่ยปีที่ 1 ได้เกรดเฉลี่ย 2.7 ครับ ยังไม่ดีนะครับ ขั้นต่ำน่าจะเป็น 3 ขึ้นไป สำหรับซัมเมอร์นี้ก็ลงวิชาเต็มที่ เทอมหนึ่งก็ประมาณ 24 หน่วยกิตครับ แล้วคณะที่หลิวเรียนมันมี 140 กว่าหน่วยกิต ซัมเมอร์ลงได้ 12 หน่วยกิต ทำเต็มที่ครับ

ผมตั้งเป้าหมายเรียนให้จบภายใน 4 ปีนะครับ แต่ว่าจะทำให้ดีที่สุดน่าจะประมาณ 3 ปีครึ่ง” หนุ่มนักศึกษาวิชากฎหมาย ชิดชัย บอกทิ้งท้ายมุ่งมั่น

คนรอบข้างพูดถึงหลิวว่า? “มีเพื่อนเยอะครับ คงเป็นที่นิสัยจะทำอะไรก็คือทำครับ ไม่โลเล จุดนี้ก็เลยมีเพื่อนเยอะ และมีเพื่อนทุกรูปแบบเลยครับ แล้วถึงผมเงียบๆ แต่ก็จะมีเพื่อนเข้ามาคุยกับเราเสมอ แต่ละคนก็คบกันยาว ผมให้ใจกับเขา จริงใจ”

มีสัตว์เลี้ยงไหม? “อยู่กรุงเทพฯ ไม่มีนะครับ แต่ตอนอยู่ จ.เลย เลี้ยงสุนัข 2 ตัวครับ ชื่อดำทั้งสองตัวเลยครับ (หัวเราะ) เป็นหมาไทย คือ หมามันคลอดลูกแล้วคนแถวบ้านเขาเอามาให้เลี้ยง ก็เลี้ยงครับ ก็รู้สึกดีครับ ไม่เหงาด้วย”

งานอดิเรก “เล่นฟุตบอล เข้าฟิตเนสครับ”

สีที่ชอบ “สีดำครับ”

ความสูง 178 ซม. น้ำหนัก 65 กก.

เครื่องประดับที่ติดตัวทุกครั้ง “เมื่อก่อนจะมีสร้อยติดตัวเป็นล็อกเกตครับ ได้มาจากคุณแม่ ด้านในเป็นรูปพระครับ แต่ตอนนี้ผมถอดเก็บไว้ที่บ้าน”