หัวลำโพง

วันนี้ผมเห็นภาพหัวลำโพงในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง เลยจำได้ว่าตอนเริ่มหัดถ่ายภาพใหม่ๆ รุ่นพี่ผมหรืออาจารย์ผมมักจะบอกว่าให้ไปหัดถ่ายรูปที่หัวลำโพง เพราะจะได้ภาพบรรยากาศและผู้คน ผมเลยไปหาแฟ้มภาพเก่าๆ มาดู ภาพชุดนี้เป็นภาพที่ผมเพิ่งหัดถ่ายรูปใหม่ๆ นะครับ

หัวลำโพง ชุมทางรถไฟ สถานที่ที่มีตำนานมาอย่างยาวนาน รถไฟประเทศไทยเริ่มต้นมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 ทรงโปรดเกล้าฯ นำรถไฟเข้ามาให้คนไทยได้ใช้ในการคมนาคมติดต่อกัน เราน่าจะมีรถไฟก่อนที่ประเทศญี่ปุ่นจะมีใช้ แต่ตอนนี้ประเทศญี่ปุ่นมีรถไฟความเร็วสูงในรูปแบบต่างๆ มากมายตามลักษณะภูมิประเทศ ตามปริมาณการใช้งานของประชาชน จนเป็นที่นิยมของคนญี่ปุ่น แต่วันนี้ประเทศไทยยังคงก้าวไปไม่ถึงไหนเลยนะครับ การใช้บริการรถไฟของคนไทยจึงถูกใช้ในกลุ่มคนที่มีความจำเป็นจริงๆ เท่านั้น หรือกับผู้ที่มีรายได้น้อย สาเหตุเพราะมาตรฐานและการให้บริการยังคงไม่สามารถจะยกระดับให้ดีขึ้น ซึ่งถ้าหากดีขึ้นก็น่าจะทำให้ฐานของผู้ใช้บริการมีจำนวนสูงขึ้นตามไปด้วย ผมเคยเห็นการปรับปรุงสถานีหัวลำโพงให้มีมาตรฐานดีขึ้น ตัวอย่างเช่น ทำห้องน้ำติดแอร์ ซึ่งน่าจะเป็นห้องน้ำสาธารณะแรกๆ ของประเทศไทยที่ติดแอร์ มีร้านค้าร้านอาหารดีๆ ไว้บริการ แต่ก็เป็นแค่การปรับปรุงสถานี ในขณะที่ตัวรถไฟยังไม่ได้รับการปรับปรุง ผู้คนก็เลยยังคงไม่นิยมที่จะใช้รถไฟในการเดินทาง ผมบ่นไปตามความรู้สึกของคนไทยที่เสียดายและเห็นว่าการรถไฟในต่างประเทศ โดยเฉพาะในยุโรปได้รับความนิยมขนาดไหน ประสบการณ์ของผมต่อการไปเดินถ่ายรูปในสถานีรถไฟหัวลำโพงมีค่ายิ่งกับผม เพราะทำให้ผมได้เรียนรู้การถ่ายภาพในการเก็บรายละเอียดของผู้คน กิจกรรมที่น่าประทับใจต่างๆ อาทิ ผมเห็นป้ายบอกจุดหมายของการเดินทางจะถูกเปลี่ยนเมื่อมาถึงสถานี แต่ความมหัศจรรย์อยู่ที่การเปลี่ยนป้ายถูกทำในขณะที่รถไฟยังคงเคลื่อนตัวอยู่ ซึ่งต้องใช้เทคนิคที่เดียวนะครับ ชั้นเก็บป้ายบอกจุดหมายที่ผมถ่ายภาพเก็บมาแล้วรู้สึกว่าป้ายเหล่านี้ผ่านประสบการณ์และทำหน้าที่บอกจุดหมายให้กับผู้คนมาอย่างมากมาย ภาพของผู้คนที่นั่งรอรถไฟเพื่อที่จะเดินทางไปตามเป้าหมายของตนเอง บางครั้งก็ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจมาก อย่างเช่นในภาพที่ผู้ชายท่านหนึ่งใส่กางเกงขาสั้นพร้อมกระเป๋าเดินทางเก่าๆ หนึ่งใบ ในมือถือตั๋วรถไฟและนั่งอ่านตั๋วรถไฟอย่างตั้งใจด้วยสายตาแห่งความหวัง รูปถ่ายรูปนี้เป็นรูปหนึ่งที่ผมชอบมาก เพราะแสงและองค์ประกอบของภาพลงตัวพอดี ลองสังเกตนะครับ แสงแดดทอดลงบนตั๋วรถไฟพอดี สายตาที่จ้องมองตั๋ว อิริยาบถ เครื่องแต่งกาย กระเป๋าใบเก่าๆ ที่วางอยู่ข้างตัวมันชวนให้ผมหวนคิดถึงลุงคนนี้ทุกครั้งที่ดูรูปว่าในวันนี้เขาเดินทางไปตามจุดหมายที่ตนตั้งใจไว้แล้วหรือยัง บรรยากาศต่างๆ ในสถานียังมีมุมบอกเล่าเรื่องราวผู้คนที่นั่งรอคอยเวลาและความหวังที่ได้เข้ามากรุงเทพฯ เพื่อหางานทำ นักท่องเที่ยวบางท่านที่ต้องการเดินทางด้วยรถไฟยังคงมีให้เห็นอย่างมากมาย รางรถไฟ อาชีพต่างๆ กิจกรรมต่างๆ ที่เจ้าหน้าที่ทำที่มีให้เห็นในสถานีมีเรื่องราวให้นักถ่ายภาพได้ลองไปหัดกันนะครับ ผมแนะนำให้ใช้การถ่ายภาพด้วยเทคนิคภาพขาวดำดูบ้างนะครับ ผมยังเสียดายที่ไม่ได้ถ่ายภาพขาวดำเก็บไว้ คงต้องกลับไปถ่ายใหม่อีกสักครั้งแน่ๆ ครับ ผมเชียร์ให้ช่างภาพใหม่ๆ ลองไปเก็บภาพกันดูนะครับ มนต์เสน่ห์ของสถานีรถไฟหัวลำโพงรอคุณอยู่ครับ