คน Gen Y ไม่สุขจริงหรือ?

โดย...นันทิยา วรเพชรายุทธ

จำได้ว่าเมื่อครั้งที่อ่านบทความต่างประเทศจากฮัฟฟิงตัน โพสต์ ซึ่งมีต้นฉบับมาจากเว็บไซต์ waitbutwhy จั่วหัวถึงคนยุค Gen Y ไว้ว่าเป็นคนรุ่นที่ “ไม่มีความสุข” ดิฉันถึงกับขมวดคิ้วชนิดไม่กลัวริ้วรอยก่อนวัยทันทีว่า จะเป็นไปได้อย่างไร

คน Gen Y หรือที่หลายคนเรียกว่า Millennial คือ คนที่เกิดมาในยุค 80sกลางยุค 90s เรียกได้ว่าเกิดตั้งแต่ประมาณปี 2523–2540 หรือมีอายุระหว่าง 34–17 ปี (บางสำนักอาจให้ช่วงเวลาตั้งแต่ปลายยุค 70sต้น 2000s)

ในมุมมองส่วนตัวนั้น คนรุ่นนี้เป็นคนที่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมากที่สุดเท่าที่เปรียบเทียบได้กับคนยุคอื่นๆ เป็นยุคสมัยที่ไม่ต้องผ่านช่วงสงครามโลกในยุค Great Generation แถมยังมีความมั่นคงพร้อม ซึ่งปู่ย่าในรุ่น Baby Boomer ได้ปูพื้น และพ่อแม่รุ่น Gen X ได้สร้างไว้ให้แล้ว

ยิ่งสังคมคนไทยหรือคนเอเชียยิ่งสบาย เพราะไม่ค่อยมีวัฒนธรรมเตะลูกออกจากบ้านตอนอายุ 18 เหมือนฝรั่ง คนทำงานหลายคนจึงไม่ต้องออกไปผ่อนค่าเช่าบ้านเอง ส่วนคนที่มีฐานะหน่อยก็ยังได้รถไว้ขับ จบมาก็หางานทำได้ไม่ยากนัก (หากไม่เลือกมากเกินไป) กับอัตราว่างงานประเทศไทยที่แสนต่ำไม่ถึง 1% ยังไม่พอ นี่ยังเป็นยุคสมัยไร้พรมแดนที่อินเทอร์เน็ตช่วยเปิดกว้างเชื่อมต่อประสบการณ์เดียวกันได้ทั้งโลก โดยมีการบินโลว์คอสต์ช่วยตอบสนองความฝันการเดินทางของชนชั้นกลาง

ทว่า จากบทความดังกล่าวซึ่งออกจะเป็นบริบทแบบฝรั่งมากกว่าเอเชีย ความพร้อมเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่รับประกันถึง “ความสุข” เสมอไป

ความสุขคือสิ่งที่เกี่ยวเนื่องระหว่าง “ความคาดหวัง” และ “ความเป็นจริง” คนรุ่นเบบี้บูมเมอร์นั้นจะเน้นการทำงานหนักเพื่อสั่งสมไปสู่ความสำเร็จในอนาคต คือ มีความสุขเมื่อแก่ ส่วนคนรุ่นเจนเอ็กซ์ได้รับการอบรมมาจากรุ่นก่อนหน้าและรุ่นตายาย ทำให้เน้นการทำงานหนักและคาดหวังน้อย แต่ยุคนี้คือช่วงที่เศรษฐกิจเติบโตอย่างรวดเร็วเกินคาด เรียกว่าเป็นยุคสร้างตัวของมหาเศรษฐีหลายคน ทำให้คนเจนเอ็กซ์มีความสุขเมื่อความจริงดีกว่าที่คาดหวัง

แต่กับคนเจนวายที่ดูพรั่งพร้อมนั้น ปัญหากลับอยู่ที่คนรุ่นใหม่มักจะเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง และ “ฝันสูง” เร็วเกินไป โดยไม่ได้คิดเรื่องการสั่งสมพื้นฐานมากพอ งานต้องตอบโจทย์ทั้งเงินทอง ความสำเร็จ และให้ความสุขในแบบฉบับที่ต่างกันไปของแต่ละคนไปพร้อมกัน เนื่องจากคนยุคนี้ไม่ได้ต้องการความมั่นคงเป็นหลักเหมือนคนรุ่นก่อนๆ แต่ต้องการความสุขที่ตอบโจทย์เฉพาะตัวได้ เช่นที่นิตยสารไทม์เคยระบุถึงคนยุคมิลเลเนียล ว่าเป็นคนรุ่นที่หมกมุ่นแต่ตัวเองเป็นหลัก โดยสะท้อนได้ส่วนหนึ่งจากวัฒนธรรม Selfie

เมื่อความสำเร็จไม่อาจเกิดขึ้นได้จริงหรือเร็วอย่างที่คาดหวัง พวกเขาไม่ได้เจ๋งอย่างที่คิดในสนามการแข่งขันจริง ความสุขจึงเริ่มลดลง

สิ่งสำคัญอีกประการที่ลดทอนความสุขของคนเจนวายก็คือ “โซเชียล มีเดีย” หลายคนต่างเล่าถึงความสำเร็จของตัวเอง ซึ่งหลายครั้งก็ถูกตกแต่งให้ดูดีเกินจริง ส่วนอีกหลายคนก็มักติดตามเพจของดาราหรือไฮโซที่มีชีวิตชวนฝัน จนก่อให้เกิดความอิจฉาอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

แต่ในบริบทของเราอาจแตกต่างออกไปอยู่สักหน่อยตามที่เขียนไว้ข้างต้น จากครอบครัวและศาสนาที่ยังพอช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจได้ และสังคมที่ยังพอให้คุณค่ากับ “ความดี” อยู่บ้าง นอกเหนือไปจากมาตรวัดอย่างเงินและความสำเร็จเพียงอย่างเดียว

ความสุขง่ายๆ ย่อมเกิดขึ้นได้แบบไม่จำกัดว่าเป็นคนยุคเจนไหน หากใช้ชีวิตอย่างสมดุลให้เป็น