หมี&มอม...สัตว์เลี้ยงตัวโปรด จิตรา ก่อนันทเกียรติ

โดย...จอยฟูล ซีเล็คชัน/ ภาพ วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

วันนี้มีนัดกับ จิตรา ก่อนันทเกียรติ นักพูดและนักจัดรายการ ผู้เล่าเรื่องจีนได้สนุก พวกเราใกล้ถึงบ้านของเธอแล้ว แน่ะ!เสียงเห่าดังมาแต่ไกล ทำให้ต้องชะเง้ออยู่แถวประตูรั้วเพราะไม่กล้าเข้าไป คนแถวนี้รู้ดีว่าต้องห่างๆ รั้วบ้านหลังนี้ไว้ เพราะเจ้าหมาๆ ในบ้านดุขึ้นชื่อ ชื่ออะไรบ้าง ขอเชิญตามมาแง้มประตูรั้ว!

แฮ่...ฮื่อ...ฮื่ม....ฮึ่มๆ ฮ่งๆๆๆๆๆๆ เสียงเห่ากระโชกกระชั้นถี่ยิบ บอกยี่ห้อ “หมาดุ” แบบไม่ต้องมีป้ายเตือน...ขู่แล้วยังไม่ไป กัดซะดีมั้ยเนี่ย (หมาคงคิดอย่างนี้) นั่นไง! จิตรา ผู้เป็นเจ้าของหมาและเจ้าของบ้านเดินออกมาแล้ว แต่พวกเราทีมงานก็ใช่ว่าจะปลอดภัย เพราะขนาดเจ้าของยังขยาดๆ หมาตัวเอง โดยเฉพาะเจ้ามอม สุนัขยอดดุที่ในวันนั้นไม่สามารถเก็บภาพมันได้เลย เนื่องจากมอมไม่ชอบตากล้อง

“พวกนี้ก็จะเป็นรุ่นที่ 2 แล้ว รุ่นแรกจะมี 4 ตัว ได้แก่ ร็อกกี้ เป๋ บ๊อบและอีกตัวหนึ่ง รุ่นนั้นเป็นมะเร็งเสียชีวิตกันหมด เนื่องจากฉีดปลวกแล้วไม่ได้ระวังพวกหมาๆ สูดดมนานๆ เข้า ก็มีผลให้หมาเป็นมะเร็ง ใครจะฉีดปลวก อย่าลืมระวังหมาในบ้าน”

สำหรับหมารุ่นปัจจุบัน เป็นหมาที่จิตราได้ตั้งปณิธานไว้ก่อนหน้าว่า ถ้าจะเลี้ยงหมารอบใหม่ จะไม่ซื้อแต่จะเอื้อเฟื้อต่อบรรดาหมาที่เกิดมาแล้วไม่มีเจ้าของหนึ่ง หมาถูกทอดทิ้งหนึ่ง หมาชะตากรรมนำพาของจิตรารอบนี้ จึงเป็นหมาข้างถนน (ก็ไม่เชิง) ด้วยเป็นหมาที่เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวเรือย่านอาร์ซีเอแห่งหนึ่ง ซึ่งคุ้นเคยกัน เนื่องจากไปกินที่นี่บ่อย เป็นผู้ทำคลอดให้

“เพื่อมิให้เป็นภาระต่อโลกและต่อ กทม. เจ้าของร้านเป็นผู้ปวารณาตัวในการทำคลอดสุนัขจรจัด ค่อยๆ เลี้ยงดูแลให้แข็งแรงน่ารัก ใครอยากได้ ก็เชิญมาอุ้มไป เมื่อทราบเรื่อง จึงได้ให้เลขาฯ ไปอุ้มมา 2 ตัว” จิตราเล่า

สองตัวที่ว่า คือ มอมกับหมี และอีกตัวหนึ่ง ชื่อ นวล สำหรับมอมคือเจ้าตัวดุ ขณะที่หมีขี้ประจบมาก มอมก็ดุมาก เป็นดังนี้เพราะมอมโดนหมีกำราบไว้หนัก มอมก็เลยดุแบบไม่ไว้หน้าค่าชื่อแก่ใครทั้งสิ้น (แม้กระทั่งกับจิตราเอง...แฮ่) ประกอบกับช่วงแรกที่นำมาเลี้ยงเป็นช่วงที่นักเล่าเรื่องจีนกำลังยุ่งกับงาน เลยไม่มีเวลาเล่นหรือผูกมิตรกับหมีมอม

“หมีขี้ประจบ มอมขี้ระแวง ที่ดุก็เพราะระแวง แต่ถ้าเราเล่นกับมอม หมีก็จะเข้ามากัด (เฮ้อ) ช่วงหลังถึงเจอทริกว่าต้องให้ขนมมันกิน พอตอนกลางคืนจะพากันมานั่งรอขนมหน้าสลอน มันก็เลยยอมๆ อ่อนๆ ข้อให้มั่ง แต่ก็ยังดุ ไม่ยอมให้เล่น ไม่ยอมให้จับตัว (แฮ่)”

ส่วนภาพที่ถ่ายมาในวันนี้ อย่างที่บอกแล้วว่า มอมไม่ยอมให้ถ่าย (สงสัยจะไม่ไว้ใจสื่อ) ตัวที่ถ่ายภาพมาได้คือ หมีกับจ้อน จ้อนเป็นสุนัขของเพื่อนบ้าน ที่สุดแสนจะตรงกันข้ามกับหมาบ้านนี้ คือเป็นมิตรและยิ้มแย้มแจ่มใสมากๆ ในฐานะเพื่อนบ้านก็มักเตร็ดเตร่มาเยี่ยมเยียน

ส่วนนวล สุนัขอีกตัวหนึ่ง จิตราเล่าว่า นวลคือผู้อยู่มาก่อน โดยไปเจอป้ายที่ร้านขายอาหารสัตว์แห่งหนึ่งว่า อยากได้คนรับเลี้ยง ก็ส่งแม่บ้านไปอุ้มมา นวลอยู่ดีมีสุขกระทั่งหมีมอมมา ตั้งแต่นั้นก็อยู่ไม่สุขได้ ส่วนใหญ่นวลจะเสียสละ โดยวันจันทร์ถึงวันศุกร์มันจะมุดรูโพรงอยู่อาศัยที่ใต้บ้านพี่สาว ซึ่งก็อยู่ในรั้วเดียวกัน สุดสัปดาห์เก็บหมีมอมเข้ากรง นั่นแหละ นวลถึงได้โอกาสมุดออกจากรูบ้าง

จิตราเล่าว่า ก่อนหน้านี้ถ้าจะเลี้ยงหมาก็คือซื้อ ไม่ได้คิดอะไร อย่างไรก็ตาม ได้แนวคิดเรื่องการช่วยเหลือสัตว์ในการรับเลี้ยงสุนัขที่ไม่มีเจ้าของ ซึ่งเป็นเรื่องที่ดี เพราะได้ดีทั้งหมาทั้งคน

“ถ้าเราไม่เลี้ยงมัน มันก็กลายเป็นหมาข้างถนน ได้รับความลำบากลำบนทนกิน ส่วนเราก็ได้ผลดีกับตัวเองคือผลบุญ และหมาดุอย่างน้อยก็ช่วยกันคนคิดไม่ดี ไม่ให้ขึ้นบ้าน” จิตราเล่า