ติด ตรึง ตรัง ( 3 )

ควรไปเที่ยวหาดหัวหินและบ้านปากคลอง มีกลุ่มแม่บ้านที่ทำปลาเค็มจากปลาสละหรือปลาสีเสียดตากแห้งโดยการกางมุ้ง สะอาดและแห้งพอดีๆ แถมหอมอีกต่างหาก กิโลกรัมละ 250 บาท

เรื่อง / ภาพ สุธน สุขพิศิษฐ์

ครั้งนี้ก็ยังอยู่ในตรังครับ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วหยุดอยู่ที่ปากเมง โดยนอนที่เลตรังรีสอร์ต ซึ่งอยู่ใกล้กับท่าเรือปากเมง ผมนั้นเป็นคนจำพวกสะสมอายุ ที่นอนเร็วตื่นเช้า ตื่นขึ้นมาก็สอดส่ายสายตามองหาของกิน เผอิญตรงใกล้กับท่าเรือนั้นเป็นหมู่บ้านชาวประมง ก็นึกว่าอย่างไรเสียต้องมีร้านกาแฟแบบชาวบ้านให้กิน ผมชอบร้านแบบนั้นครับ

ก็เจอเข้าจริงๆ เป็นร้านอิสลามเล็กๆ ขายกับข้าวสำเร็จรูปใส่ถาดวางเรียงเป็นตับอยู่ในตู้กระจกและมีกาแฟขายด้วย ดูกับข้าวน่าสนใจ ที่เตะตามีไก่ทอดแบบอิสลาม มีปลาทูสดทอดราดพริก ผัดเผ็ดเครื่องในไก่แบบแห้งๆ แกงเขียวหวานไก่ ที่สำคัญคือมีขนมจีนน้ำยา อย่างนี้ก็ถูกสเปก ไม่ต้องไปไหนแล้ว กินที่นี่แหละ สั่งขนมจีนน้ำยามา ปลาทูสดทอดราดพริกมาก่อน แล้วโทร.เข้าไปบอกทีมที่ยังไม่ตื่นว่านั่งกินอยู่ที่นี่ เดี๋ยวเดียวก็มากันครบ สั่งของเพิ่ม อร่อยครับ เสร็จแล้วตบท้ายด้วยกาแฟอีก ก็เลยกลายเป็นเล่นของหนักกันแต่เช้า
อิ่มดีแล้วเห็นชาวบ้านเข็นเข่งปลาจากท่าเรือไปที่หมู่บ้านก็ตามเข้าไป

ที่นั่นจะมีเพิงเล็กๆ ที่เหมือนเป็นสะพานปลากรายๆ ปูม้ากำลังถูกแกะออกจากอวนพอดี ขอซื้อก็ขายทั้งๆ ที่มีคนจากร้านอาหารมานั่งคอยอยู่ก่อนแล้ว ปูม้ากิโลกรัมละ 120 บาท ย้ำอีกครั้งกิโลกรัมละ 120 บาท ซื้อ 3 กิโลกรัม ได้เท่ากับปูม้าที่ตลาดหนองมน ชลบุรี แค่ 1 กิโลกรัม ความตะกละบวกกับความละโมบที่เจอของถูก ซื้อมาทั้งๆ ที่ยังไม่รู้จะให้ที่ไหนนึ่ง แล้วจะกินที่ไหน กินเมื่อไหร่ ก็ร้านที่เพิ่งกินข้าวมาหยกๆ นั่นเอง ซึ่งดีใจหาย คิดค่านึ่งแค่ 50 บาท แถมตำน้ำจิ้มให้ด้วย ก็เลยอุดหนุนเขาซื้อไก่ทอดกับข้าวเหนียวนึ่งที่มีหอมเจียวโรยหน้ามาด้วยอีกถุงหนึ่ง

จากนั้นก็ไปเช็กเอาต์ที่รีสอร์ต ซึ่งตามแผนต่อไปคือจะไปนอนที่หาดยาวที่เล็งไว้ก่อนแล้ว แต่ยังเช้าอยู่ต้องหาที่เที่ยวที่อื่นๆ เสียก่อน บ่ายๆ ค่อยไปเข้าที่พัก จึงตีรถมาเรื่อยๆ ตามทางที่ไป อ.สิเกา

ระหว่างทางผ่านทางเข้าหาดราชมงคลก็เข้าไป เป็นบริเวณของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตศรีวิชัย บริเวณของเขากว้างขวางมาก มีส่วนที่เป็นป่าสงวน เป็นป่าธรรมชาติดั้งเดิมแบบปักษ์ใต้ ซึ่งน่าดูมาก ตรงริมทะเลนั้นมีอาคารที่เป็นอาคารจัดแสดงพันธุ์ปลา หรืออะควอเรียม มีเด็กนักเรียนมาเที่ยวดูกันเยอะ แต่การออกแบบหน้าอาคารแย่มาก หน้าอาคารทำเป็นรูปโขดหินปลอมและตกแต่งด้วยรากต้นโกงกางปลอม บันไดก็ไม่มีราวบันได ให้คนขึ้นโหนรากต้นโกงกางปลอมขึ้นไป ซึ่งลำบากมาก ทางลาดสำหรับคนพิการก็ไม่มี คนออกแบบนั้นคิดมากคิดซับซ้อนกับหน้าตาอาคาร แต่กลับกัน การตกแต่งตู้เลี้ยงปลากลับทำแบบแกนๆ ตื้นๆ ง่ายเกินไป แค่มีน้ำให้ปลาว่ายได้เท่านั้น จริงๆ แล้วหัวใจอยู่ที่ตู้เลี้ยงปลา เป็นสิ่งที่จะตอบคำถามคนดู โดยเฉพาะเด็กๆ ว่า สิ่งแวดล้อมในน้ำของปลาแต่ละชนิดที่อาศัยอยู่ในน้ำ ทั้งน้ำตื้น น้ำลึก มีสิ่งแวดล้อมอย่างไร การจัดแสงสว่างในตู้ให้มีมิติเหมือนจริงตามธรรมชาติ สีสันของตัวปลาจะได้เด่น ดูระทึกน่าตื่นเต้น

ที่ชายหาดของราชมงคลนั้นงามเลิศ ด้วยหาดทรายกับภูเขาหินปูนที่เป็นแท่งๆ ในทะเลที่สลับซับซ้อน ออกจากหาดราชมงคลเดี๋ยวเดียวก็ถึงสิเกา เป็นอำเภอเล็กมาก มีห้องแถวไม้ให้ดูน่ารักทั้งสิ้น หลงเข้าไปตรงท่าเรือสิเกา มีแม่บ้านใจอารีคนหนึ่งแนะนำว่าควรไปเที่ยวหาดหัวหินและบ้านปากคลอง แถมยังบอกว่าตรงที่ยืนคุยกันอยู่นี้เป็นกลุ่มแม่บ้านที่ทำปลาเค็มจากปลาสละหรือปลาสีเสียดตากแห้งโดยการกางมุ้ง สะอาด ไม่มีแมลงวันตอม ถ้าอยากดูแนะนำให้ไปบ้านหนึ่ง ซึ่งอยู่ใกล้ๆ และมีขายอยู่ตลอดเวลา ผมไปบ้านที่ว่า ปลาที่พร้อมจะขายนั้นเก็บอยู่ในตู้ตาข่าย ทั้งสะอาดและแห้งพอดีๆ แถมหอมอีกต่างหาก กิโลกรัมละ 250 บาท ซื้อครับแล้วให้ห่อให้แน่น ไม่อยากให้เป็นระเบิดกลิ่นบนเครื่องบิน

ที่ซื้อเพราะคิดแล้วว่าจะต้องเอามาทำปลาสละต้มกะทิกับฟัก อาหารโบราณที่อยากกินมานาน ก็จะได้กินสมใจครั้งนี้แหละ กะปิเขาก็หอมครับ ผมยังซื้อปลาหัวตะกั่วแดดเดียวมาอีกหนึ่งถุง ซื้อมาก่อนเดี๋ยวหาวิธีจัดการทีหลัง บ้านนี้ขอแนะนำ เป็นบ้านแม่จินต์ อั้นเต็ง เคยเอาปลาสละกางมุ้งมาขายในงานโอท็อปที่กรุงเทพฯ ลองถามครับว่าจะมาอีกเมื่อไหร่ที่ 08-4293-9371

วิ่งเข้าไปที่หาดหัวหิน ระหว่างทางผ่านวิวริมทางที่เป็นป่าโกงกาง มีภูเขาหินปูนสลับกับสวนมะพร้าว เพลินตามาก มาเจอหมู่บ้านหนึ่งอยู่ริมแม่น้ำ เห็นแวบเดียวว่าเข้าท่าก็เข้าไปเลย เป็นหมู่บ้านเล็กๆ มีไม่กี่หลัง เงียบมาก มีบ้านหลังหนึ่งมีคนนั่งอยู่ก็เดินลุยเข้าไป ผมใช้ความแก่เป็นทัพหน้าเป็นใบเบิกทาง รู้ว่าคงไม่มีใครถือสาคนแก่ ขอเข้าไปดูหน้าบ้านที่เป็นระเบียงยื่นออกไปในแม่น้ำ เข้าไปแล้วต้องบอกว่านี่คือวิมาน สวยหมดจด แม่น้ำกว้างนิ่งเรียบ ฝั่งตรงข้ามเป็นป่าโกงกาง เห็นวิวภูเขาอีกแล้ว นั่งกับพื้นกระดาน ลมโกรกเย็นสบายมาก บ้านเขาทำประมงครับ มีเรือจอดหลายลำ เป็นเรือประมงชายฝั่งขนาดไม่ใหญ่นัก จากที่เขาอยู่ออกไปนิดเดียวก็เป็นทะเล เห็นแล้วอยากอยู่จริงๆ ยังบอกกับเจ้าของบ้านว่าถ้าผมอยู่ที่นี่อายุต้องยืนเป็นร้อยปีแน่ หมู่บ้านนี้อยู่ในเขต ต.บ่อหิน ครับ

เสร็จแล้วก็ไปต่อ ไปถึงหาดหัวหินที่นี่ก็ไม่เบา สวยสูสีกับหาดราชมงคล มีหนุ่มๆ 2-3 คน เอาอวนมาล้อมในทะเล ระดับน้ำลึกแค่เอว เห็นว่ามาล้อมจับปลาทู ซึ่งมาล้อมเพื่อสนุกมากกว่า ไม่ได้หวังอะไรมากมาย ตรงนั้นมีศาลาของ อบต.มาสร้างไว้ ก็เอาไก่ทอดกับข้าวเหนียวมากิน ไม่ถึงกับอิ่มนัก แต่ก็ยังดีไม่ต้องกังวลที่ต้องไปหาอะไรกินอีก แต่ก็ยังไปซื้อน้ำดื่มจากร้านชาวบ้านที่อยู่แถวนั้น ผมไปเจอกระต่ายขูดมะพร้าวของร้านนั้นเข้า ทำเป็นรูปตัวกระต่ายหลังแอ่นกำลังงาม ข้อสำคัญคือเก่า เห็นแล้วอยากได้ แต่ไม่กล้าขอซื้อ กลัวโดนกระแหนะกระแหนจากผู้ใหญ่ในทีม

เสร็จแล้วก็มาต่อที่บ้านปากคลอง เป็นบริเวณที่มีป่าโกงกางแน่นมาก มีคลองสาขาเยอะแยะ ไม่มีคนอยู่เพราะกันเป็นเขตก่อสร้างท่าเรือน้ำลึก เข้าไปเห็นกำลังก่อสร้างอยู่ ดูที่ทางของบริเวณแล้วเหมาะดี ไม่รู้มีแผนแม่บทควบคุมอาคารกับสิ่งแวดล้อมที่นั่นโดยรวมในอนาคตด้วยหรือไม่

จากนั้นก็ตีรถย้อนกลับไปที่หาดยาว ไปรีสอร์ตที่เล็งไว้ตั้งแต่ตอนที่มาจากกันตัง เป็นรีสอร์ตชาวบ้านที่สร้างไม่ได้เรื่อง แต่ยังดีที่มีระเบียง มีโต๊ะ เก้าอี้ ให้นั่ง ไม่มีแอร์ ตอนนั้นน้ำลงไปไกลมาก หาดทรายสะอาด น้ำทะเลก็ใส มีครอบครัวฝรั่งมาจากไหนไม่รู้หอบลูกจูงหลานมาเล่นน้ำ ดีเหมือนกันไม่เหงา ผมไม่ได้เล่นน้ำทะเล แต่เล่นน้ำกระป๋องเย็นๆ ที่ชายหาด สบายตาสบายใจดี

ค่ำนั้นก็เอาปูม้านึ่งมากินกับปลาหัวตะกั่วแดดเดียวที่ซื้อมาให้เขาทอด แล้วสั่งแกงส้มปลากะพง ปลาหัวตะกั่วแดดเดียวนั้นอร่อยมาก เสียดายน่าจะซื้อกลับบ้านด้วย ทีมเรานั่งล้อมวงกินกันหน้าบ้านพัก กินเสร็จก็เตรียมตัวเป็นเด็กอนุบาลเข้านอน ก็สภาพพื้นที่อย่างนั้นไปไหนก็ไปไม่รอด ไม่มีอะไรดีไปกว่านอน นี่ก็เป็นอีกวัน มีสิ่งที่พบเห็นอีกแบบหนึ่ง ถือว่าคุ้มค่าที่ได้พบเห็น ยังจะมีอีกครับของดีๆ ที่ตรังครับ