เด็ก เด็ก

โดย...ปู โลกเบี้ยว

ถ้าอยากได้เด็กดีมีคุณธรรมสักคน เราจะเลือกจากอะไรดี บางคนก็ว่าเลือดเข้มกว่าน้ำ บางคนก็ว่าอยู่ที่การเลี้ยงดูมากกว่า

ชีวิตมนุษย์ก็มีกันอยู่ 3 ขั้น ขั้นที่ 1 คือ เราดันเลือกเกิดไม่ได้ บุญกรรมทำมายังไงก็ไม่รู้ แต่การเลือกไม่ได้ในขั้นแรกนี้ก็ไม่ได้เป็นตัวปิดกั้นไม่ให้เราเป็นคนดีนิ ชิมิ.... ขั้นที่ 2 คือ สิ่งแวดล้อมที่เราต้องอาศัยอยู่ ไม่ว่าจะเป็นตัวบุคคล คือ พ่อแม่พี่น้องลูกเต้า หรือผัวเมีย เพื่อนฝูง ถ้าเป็นตัวสถานที่ ก็คือ สภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัย โรงเรียน ที่ทำงาน *_* ถ้าได้พ่อแม่ผัวเมียส่งเสริมเราก็ดีไปด้วย ถ้าไม่มัวแต่ขัดกันมันจะไปเจริญได้ไง สภาพความเคยชินสิ่งที่มองเห็นก็มีส่วนทำให้ชีวิตของคนคนหนึ่งดำเนินไปในทิศทางใด ดีชั่วร้ายเลว >_< ได้เหมือนกันนะจ๊ะ....ขั้นสุดท้าย ก็คือ ตัวเราเองนั้นแหละ ที่เป็นตัวกำหนดทิศทางชีวิต จะเอาดีหรือจะใฝ่ต่ำล่ะ ถ้าพ่อแม่ส่งเสริมให้อาศัยอยู่ในสลัมก็เอาดีเป็นเจ้าคนนายคนร่ำรวยได้ แต่ถ้าขี้เกียจ ดันไม่ขึ้น ก็ตกอับยับเยินได้เช่นกันจร้าาาา ๑_๑

ละครทองเนื้อเก้า ก็เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างที่เลือดดีของพ่อน่าจะเข้มข้นกว่าสภาพแวดล้อมและการเลี้ยงดู เลยทำให้เจ้าวันเฉลิม กลายเป็นลูกไม้ที่หล่นได้ไกลต้นมาก แม่ลำยองเลวแสนชั่วแค่ไหน แต่เจ้าวันก็ยังเป็นเด็กดีมีน้ำใจและอดทนสุดๆ อ่ะ กตัญญูอีกตั้งหาก :) จากที่ปูเก็บสถิตินะ ชีวิตมนุษย์ 3 ขั้นข้างต้นนั้น ขั้นที่ 2 ค่อนข้างจะสำคัญมากในชีวิตคนคนหนึ่ง เพราะการเลี้ยงดู ความเคยชินได้รู้ได้เห็นจะเป็นตัวกำหนดและกระตุ้นให้เด็กคนหนึ่งเป็นคนดีหรือชั่วได้ ~_~ มีคนชอบมาถามว่าลูกจะเลี้ยงมั้ย พึ่งพาได้มั้ย ตามวันเดือนปีเกิดเด็กบางคนไม่ต้องผลักดันเลย เขาก็มีความสำนึกรับผิดชอบของเขาเอง แต่ในบางคนต้องอาศัยความเคยชินได้เห็นจึงจะกระทำตาม */* ปูมักจะบอกว่า ถ้าคุณเลี้ยงพ่อเลี้ยงแม่ ลูกคุณเห็นก็จะทำตามโดยอัตโนมัติเองนั้นแหละ ถ้าเลี้ยงดูใกล้ชิดพวกเขาก็จะอยู่กับเราเหมือนตอนที่คุณยายอยู่กับแม่ ^_,^ แต่ถ้าเลี้ยงด้วยเงิน พวกเขาก็จะเลี้ยงเราด้วยเงินเช่นกัน และไม่รู้สึกผิดเพราะเกิดความเคยชินที่เห็นการกระทำเยี่ยงนี้มาตั้งแต่เด็ก...

เพื่อนนักแสดงของปูเลี้ยงลูกได้น่ารักมาก เลี้ยงให้เป็นเด็กที่มีจิตใจดี ชอบช่วยเหลือคนอื่นและยิ้มแย้มตลอดเวลา อย่างเช่นเวลาที่รับประทานข้าวกัน (ในกองถ่ายละคร) พอกินเสร็จ เด็กๆ ก็ช่วยกันเก็บจานทั้งของตัวเองและของพี่ป้าน้าอาที่รับประทานด้วยกันบนโต๊ะไปเก็บให้ พอเห็นแล้วรู้เลยว่าพ่อแม่เลี้ยงมาดี ไม่ใช่กินเสร็จสะบัดตูดทิ้งให้คนอื่นหรือคนใช้เก็บ อันนี้ไม่น่ารักเลยอ่ะ แค่เรื่องเล็กน้อยถ้าเขาถูกสอนมาดีหรือเห็นในสิ่งที่พ่อแม่ทำแล้วเขาทำตาม เพียงเท่านี้ไปไหนมาไหนใครๆ ก็เอ็นดูแล้ว *_,*

เราเป็นคนไทยเจอผู้หลักผู้ใหญ่ก็ควรทักทายด้วยการไหว้ เห็นแล้วน่ารักน่าเอ็นดู เพราะความอ่อนน้อมถ่อมตนชิมิ แต่เด็กสมัยนี้ไม่ค่อยทำ รู้สึกกระดากเขินอาย ก็เพราะไม่ได้เกิดความเคยชินที่จะทำไง พ่อแม่ไม่ได้ทำเป็นตัวอย่าง พวกเขาก็เลยคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เรื่องผิด เหมือนที่พวกเด็กๆ เขาเห็นพ่อแม่ทะเลาะตบตีกันทุกวัน...ทุกวัน จนเกิดความเคยชิน พอเวลามีเรื่องมีน้ำโหขึ้นมาก็จะใช้กำลังเพราะเคยเห็นพ่อแม่ทำ ไม่ผิดไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับพวกเขา เพราะเห็นจนชินไง 0~0

ที่น่ากลัวมากกกกก...คือ ให้เด็กได้เรียนรู้ด้วยตัวเอง เพราะพ่อแม่ไม่มีเวลาสั่งสอน เอาแต่ทำมาหาเงินอย่างเดียว ถ้าไม่มีเวลาดูแลลูกก็ไม่รู้จะผลิตมันขึ้นมาทำไมอ่ะนะ @_@ แล้วสมัยนี้อ่ะ เด็กๆ มันก็เรียนรู้เอาจากโซเชียลเน็ตเวิร์ก ดูเอาจาก youtube ได้ง่ายๆ :( เด็กๆ ก็ไม่สามารถแยกแยะได้เองว่า อะไรคือสิ่งที่ถูกหรือผิด ยกตัวอย่าง >_< เด็กน้อยลูกพนักงานในห้างแห่งหนึ่ง อีคุณแม่ต้องทำงาน เอาลูกมาเลี้ยงด้วย ก็ปล่อยให้เล่นเองดูแลตัวเอง ไอ้เจ้าเด็กน้อยวันๆ ก็นั่งดูทีวีที่เขาโชว์ในห้าง พออยากเล่นอะไรก็เดินไปหยิบของเล่นเขามาเฉยๆ งั้นแหละ (ขโมยล่ะ) รปภ.เรียกแม่มาปรับจ่ายค่าเสียหายก็แล้ว ส่งเด็กกลับบ้านก็แล้ว สุดท้ายอีแม่ก็ไม่มีใครเลี้ยงลูก ก็ต้องหอบลูกกระเต้งมาเลี้ยงที่ห้างอีกจนได้ อีลูกก็หยิบของเล่นจกของกินชาวบ้านเขาไปเรื่อย รปภ.ระอากันเป็นแถว แม่ก็ต้องคอยตามไปจ่ายเงิน

เฮ้อ!...แล้วอนาคตอีเด็กนี่จะเป็นยังไงเนี่ย (*_*) ปวดกะบาลแทนจริงๆ เลยยยย