ความเห็นเป็นพิษ

โดย...ณศักต์ อัจจิมาธร

อาจเป็นเพราะคำว่า “คุณกำลังคิดอะไรอยู่” ที่โชว์หราอยู่บนช่องอัพเดต สเตตัส บนเฟซบุ๊ก จึงทำให้ใครหลายคนเลือกที่จะกดนิ้วลงไปบนคีย์บอร์ดเพื่อบอกความรู้สึก นึกคิดบางประการออกไปให้โลกออนไลน์รับรู้

หากเครือข่ายสังคมออนไลน์เป็นอีกโลกหนึ่งที่ผู้คนใช้ชีวิตควบคู่ไปกับโลกจริงที่เป็นอยู่ สังคมออนไลน์ก็ดูเหมือนจะเป็นสังคมแห่งอิสรภาพในการแสดงความคิดเห็นชนิดที่โลกจริงเทียบไม่ติดเลยแม้แต่น้อย หรือจะเรียกว่าเป็นสังคมอุดมความเห็นก็คงไม่ผิดนัก

ผมเชื่อว่า เมื่อเปิดหน้าจอเฟซบุ๊กของตัวเองขึ้นมา แทบทุกคนจะได้พบกับสารพันความคิด ความเห็นของเพื่อนฝูง หรือไม่ก็เป็นของเพื่อนของเพื่อน หรือบรรดาเพจต่างๆ ที่เราไปกดไลค์ไว้เด้งขึ้นมาให้อ่านกันไม่หวาดไม่ไหว

ทว่า บางความคิดความเห็นที่กระจายเกลื่อนอยู่บนเฟซบุ๊กนั้นกลายเป็นพิษที่ย้อนกลับมาเล่นงานเจ้าของทั้งที่รู้ตัวและไม่รู้ตัว

สถานการณ์การเมืองที่ร้อนแรงตั้งแต่เดือนที่ผ่านมาต่อเนื่องมาถึงในขณะนี้ ทำให้หลายความเห็นบนเฟซบุ๊กกลายเป็นมีดอันคมกริบที่สามารถตัดสายสัมพันธ์ของผู้คนทั้งในโลกออนไลน์และโลกจริงให้ขาดสะบั้นลงได้จนน่าตกใจ

ปรากฏการณ์ “อันเฟรนด์” กลายเป็นโรคระบาดที่แพร่หลายไปยังชาวเฟซบุ๊กเป็นวงกว้าง

หรือหากไม่อันเฟรนด์ก็มักจะมีข้อความทำนองท้าทายว่า หากไม่ถูกใจกับสิ่งที่เจ้าของเฟซบุ๊กโพสต์ขึ้นมาก็ไม่ต้องเข้ามาดู หรือไม่ก็เลิกเป็นเพื่อนกันให้รู้แล้วรู้รอดไป

ขณะที่บางคนก็ถึงกับตั้งคำถามกับผู้ที่เป็นเฟรนด์มานานแบบออกอากาศสาธารณะให้ผู้คนอื่นๆ ได้รู้ว่า ทำไมถึงยังชื่นชอบกลุ่มการเมืองบางกลุ่มที่มีผู้คนออกมาต่อต้าน

แม้จะสร้างความสะดวกในการสื่อสารแต่ในอีกมุมหนึ่ง ใช่หรือไม่ว่าโซเชียลมีเดีย ทำให้เรามีความกล้าที่น่ากลัวมากขึ้นกว่าเดิม

ความกล้าที่ว่านั้นคือความกล้าที่จะบอกความคิด ความเห็นบางอย่างออกไปทันที ทั้งที่ก่อนหน้านี้หากไม่มีโซเชียลมีเดียเราอาจจะเลือกเก็บความคิดเห็นเหล่านั้นไว้ในใจ หรือไม่ถ้าอยากจะบอกกับใครสักคนก็อาจจะใช้วิธีการพูดแบบอ้อมๆ เพื่อให้ใครคนนั้นรับทราบ ไม่ใช่โพล่งออกไปตรงๆ ผ่านหน้าจออย่างเผ็ดร้อน

ใช่หรือไม่ว่าโซเชียลมีเดียทำให้เราไม่จำเป็นต้องใช้ความยับยั้งชั่งใจ หรือไตร่ตรองก่อนที่จะพูดสิ่งใดออกมาอีกต่อไป

หลายคนเถียงว่าหน้าเฟซบุ๊กส่วนตัวเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่เจ้าของจะแสดงอะไรก็ได้ตามที่ใจต้องการ หากไปกระทบกระทั่งใครก็คงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

คำกล่าวนี้อาจถูกเพียงครึ่งเดียวเพราะแม้หน้าเฟซบุ๊กส่วนตัวจะเปรียบเสมือนบ้านที่มีรั้วรอบขอบชิด แต่สิ่งต่างๆ ที่เจ้าของบ้านทำ ต่างถูกนำไปแสดงผ่านป้ายที่อยู่หน้าบ้านให้ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้เห็น ฉะนั้นสิ่งต่างๆ ที่เจ้าของเฟซบุ๊กทำในบ้านก็เป็นเรื่องที่ต้องยอมรับว่า สิ่งเหล่านั้นก็จะถูกมองเห็นโดยผู้คนนอกบ้านเช่นกัน

ในยุคที่โลกจริงและโลกเสมือนกลายเป็นโลกคู่ขนานที่ผู้คนใช้ชีวิตเชื่อมโยงไปพร้อมๆ กัน ความคิด ความเห็นที่ถูกแสดงในโลกเสมือนย่อมมีผลต่อโลกแห่งความเป็นจริงอย่างปฏิเสธไม่ได้

ฉะนั้น ก่อนตัดสินใจบอกบางสิ่งที่อยู่ในใจออกมาผ่านหน้าจอบนโลกออนไลน์อาจจำเป็นที่ต้องคิดให้ดีเสียก่อน

เพราะหากความเห็นที่เราแสดงออกมาเกิดความเป็นพิษ พิษนั้นย่อมส่งผลถึงตัวตนของเราในโลกแห่งความเป็นจริงอย่างปฏิเสธไม่ได้