ไทยนี้รักสงบ?

โดย...ชัยฤทธิ์ ยนเปี่ยม

ตลอดเดือนกว่าที่ผ่านมา สื่อต่างชาติจับตาเหตุการณ์ชุมนุมใหญ่ในเมืองไทยที่ประชาชนนับล้านออกมาโค่นล้มระบอบทักษิณเคียงคู่ม็อบยูเครนที่กรุงเคียฟเรียกร้องให้รัฐบาลลาออก

มีการบัญญัติศัพท์มากมาย อธิบายพฤติกรรมหลากหลายของคนไทยในศึกม็อบนกหวีดที่ทุบสถิติยอดผู้ชุมนุมมากที่สุดในประวัติศาสตร์การเมืองไทย

ไทยเฉย คนที่ไม่มีเวลาสนใจปัญหาบ้านเมืองเพราะต้องทำมาหากิน และเบื่อต่อปัญหาความขัดแย้ง นักการเมืองทะเลาะกัน รอให้มีการเลือกตั้งแล้วค่อยไปใช้สิทธิลงคะแนนหย่อนบัตรเลือก สส.ตอนนั้น ใครชนะก็ให้เป็นรัฐบาล อีก 4 ปีค่อยมาเลือกกันใหม่ นักการเมืองที่ใช้อำนาจมิชอบมักเปรมปรีดิ์ ถ้ามี “ไทยเฉย” เยอะๆ จะได้ไม่ต้องถูกตรวจสอบ

ไทยตื่น คนที่ทนไม่ไหวต่อพฤติกรรมนักการเมืองที่รุมทึ้งประเทศอย่างไร้ความละอาย ทั้งทำผิดกฎหมาย ละเมิดจริยธรรม ช่วยครอบครัว พวกพ้อง ไม่ทำเพื่อส่วนรวม ขณะเดียวกัน นักการเมืองยังดูถูกประชาชน พูดอย่างทำอย่าง กลับกรอก ลื่นไหลไปเรื่อย จับไม่ได้ไล่ไม่ทัน จนประชาชนระเบิดความไม่พอใจออกมา

การออก พ.ร.บ.นิรโทษกรรมล้างผิดให้ตนเองและพวกพ้องอ้างเสียงข้างมากทำอะไรก็ได้ จึงเป็นปรากฏการณ์ที่ไทยตื่นขึ้น และอีกครั้งเมื่อรัฐบาลปฏิเสธคำวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญ ทำให้ประชาชนลุกฮือขึ้นมาต่อต้านนับล้าน กลายเป็นการปฏิวัติประชาชนจนสามารถหยุดกฎหมายนิรโทษกรรมของเสียงข้างมากในสภาได้ ขณะที่รัฐบาลต้องถอยล่า ประคองสถานการณ์ ทิ้งไพ่ยุบสภาคืนอำนาจให้ประชาชน

ไทยมึน ขณะที่สองฝ่ายกำลังเปิดศึกรอบทำเนียบรัฐบาล ฝ่ายม็อบนกหวีดรุกเพื่อหวังยึดที่มั่นสำคัญนี้ แต่ถูกสกัดด้วยแก๊สน้ำตาจากเจ้าหน้าที่ตำรวจจนผู้ชุมนุมบาดเจ็บนับร้อยในช่วงการสู้รบสองวัน แต่จู่ๆ เมื่อเข้าสู่รุ่งเช้าวันที่ 3 ธ.ค. รัฐบาลก็ยอมเปิดให้ผู้ชุมนุมเข้าไปยัง บช.น. และทำเนียบรัฐบาลได้อย่างง่ายดาย โดยไม่มีการปะทะ ขณะที่แกนนำม็อบเมื่อได้เข้าไปก็ไม่ได้บุกยึด แต่ถ่ายรูปเป็นที่ระลึก และต่างมอบดอกไม้ให้กันเป็นภาพสมานฉันท์ ประทับใจคนไทยและต่างชาติ นั่นเพราะใกล้ถึงวันที่ 5 ธ.ค. 2556 ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจะเสด็จออกมหาสมาคม ณ วังไกลกังวล หัวหิน จึงไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ความรุนแรงขึ้นกระทบบรรยากาศแห่งความสุขของคนไทยทั้งชาติ

ไทยงง ที่งุนงงเป็นที่สุดก็คือ เป้าหมายของม็อบ กปปส. นำโดย สุเทพ เทือกสุบรรณ ที่ต้องการสภาประชาชน และนายกรัฐมนตรีตามมาตรา 7 ว่าจะทำได้อย่างไร สภาประชาชนจะประกอบไปด้วยใคร มีช่องทางและอำนาจอย่างไร แม้แต่ฝ่ายสนับสนุนก็ตั้งคำถามนี้ไม่น้อย

ไทยอดทน ทุกครั้งที่มีม็อบการเมืองมาชุมนุมขับไล่รัฐบาลในพื้นที่กรุงเทพฯ ซึ่งในช่วงหลังปักหลักยืดเยื้ออยู่กันเป็นเดือน แน่นอนย่อมสร้างความไม่พอใจให้กับอีกฝ่าย ทว่า 10 ปีหลังมานี้ คนกรุงปรับตัวได้ดีกับม็อบการเมืองที่ยึดพื้นที่เศรษฐกิจ และพื้นที่สัญลักษณ์ เช่น ราชประสงค์ ราชดำเนิน หรือเมื่อมีการเคลื่อนทัพดาวกระจายกระทบปัญหาจราจรจนเป็นอัมพาตทั้งเมือง เพียงแต่ขอให้แจ้งเส้นทางที่จะเดินขบวนล่วงหน้าจะได้เลี่ยงถูก

อีกความอดทน คือ หงุดหงิดกับความขัดแย้งไม่จบสิ้น สองฝ่ายผลัดกันรุกรับ บ้างก็เล่นนอกกติกา มีเกมใต้ดิน และยังต้องอดทนฟังข่าวสารการเมืองเครียดๆ อดทนกับความเห็นต่าง และการเมนต์ในเฟซบุ๊กที่ไม่เข้าหูจนต้อง Unfriend ไปหลายราย

ไทยนี้รักสงบ จะขัดแย้งอย่างไร คนไทยดินแดนแลนด์ออฟสไมล์ ก็ยังอดทน ไม่ใช้ความรุนแรงตอบโต้ แต่หลายปีหลังมานี้ การต่อสู้เอาชนะกันของแต่ละฝ่ายหลายครั้งสุดโต่ง ออกนอกกรอบ มีการใช้อาวุธหนักเบา ยอดความสูญเสียนับวันจะรุนแรงเพิ่มขึ้น จนมีการตั้งคำถามว่า ไทยนี้รักสงบจริงหรือไม่ หรือจะเป็น “ไทยนี้รักสงบแต่ถึงรบไม่ขลาด”