บทธรรมพิเศษน้อมอุทิศถวายแด่สมเด็จพระสังฆราชฯ(ธรรมบรรยาย ณ นครมุมไบ๒๓ ต.ค. ๒๕๕๖) (ตอน ๙)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ศรัทธาในนพระพุทธศาสนาให้ค่าความหมายไว้ว่า เป็นความเชื่อในการกระทำอันนำไปสู่ประโยชน์ และประโยชน์นั้นเป็นไปเพื่อความสิ้นทุกข์ ซึ่งความสิ้นทุกข์นั้นเกิดขึ้นได้ด้วยปัญญาวิสุทธิ... ซึ่งมีอยู่ ๔ ประการ

ศรัทธาในข้อที่หนึ่งนั้นเป็น กรรมสัทธา เป็นความเชื่อในเรื่องของกฎแห่งกรรม คือการกระทำที่มีผล เมื่อมีกรรมสัทธา...เชื่อมั่นในการกระทำว่ามีผล ก็ต้องเกิดอีกตัวหนึ่งเรียกว่า วิบากสัทธา เป็นความเชื่อมั่นในผลของการกระทำว่ามีจริง เมื่อมีกรรมมีวิบากอันควรศึกษาควรเชื่อและเข้าใจว่ามันเป็นจริงตามที่มี ก็จะมีอีกตัวเกิดขึ้นจากกรรมวิบากเรียกว่า กัมมัสสกตาสัทธา เป็นความเชื่อว่าสัตว์ทั้งหลายนั้นดำเนินชีวิตอยู่ด้วยการอาศัยกรรมหรือผลของกรรมนั้น

ทั้งสามอย่างนี้เป็นเบื้องต้นของชาวพุทธ ชาวพุทธเรียกว่ายอมรับหลักความจริง เป็นความจริงเรียกว่า กรรมนิยาม หรือ กฎ กฎแห่งความเป็นจริงของการกระทำอันเป็นไปตามความจริงที่มีอยู่ในธรรมชาติว่ากระทำสิ่งใดต้องมีผลตามการกระทำนั้น

ความเข้าใจในหลักของกฎแห่งกรรมนี้เรียกว่ามีศรัทธาตรงนี้ จึงทำให้ ดร.อัมเบดการ์ เลือกเข้ามาสู่พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาแห่งชีวิตของเขา และหมู่คณะ และท่านทั้งหลาย ที่เป็นผลพวงจากการนำของ ดร.อัมเบดการ์ ถ้าสัตว์โลกมีความศรัทธาในเรื่องของกรรมวิบากหรือผลของกรรมที่เขาอาศัยนั้น สัตว์โลกก็จะเข้าถึงความจริงว่า...บาปบุญ....คุณโทษ...สุขทุกข์นั้นเกิดจากการกระทำเพราะฉะนั้นก็จะเว้นการทำความชั่วและมุ่งทำความดี เพราะไม่มีใครอยากคิดทำความชั่ว เพราะความชั่วย่อมให้ผลเป็นทุกข์ส่วนความดีนั้นให้ผลเป็นสุข

ถ้าเราสอนให้คนในโลกนี้ยอมรับหลักความเป็นจริงเรื่องของกรรมได้ โลกนี้จะมีแต่สันติสุขเพราะไม่มีใครอยากทำความชั่ว เพราะทำแล้วผู้กระทำนั้นต้องรับผลนั้น จึงยังให้โลกนี้ว่างเว้นจากการทำความชั่วและมีแต่คนที่ทำความดี...เพราะความเข้าใจในเรื่องของกรรม คนสมัยก่อนเขาเชื่อกฎแห่งกรรม ไม่ว่าศาสนาใดๆ ก็แล้วแต่ จึงอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข ในครอบครัวพ่อแม่ก็จะเตือนลูกว่า... อย่าทำบาปนะ... อย่าทำชั่วนะ... มันจะเป็นโทษเป็นทุกข์เด็กๆ ก็จะไม่ทำ คำพูดเบาๆ เหล่านี้เป็นการแสดงเรื่องการมีศรัทธาในเรื่องของกรรม แต่สังคมในปัจจุบันทิ้งคำพูดเหล่านี้หมดแล้ว จึงดูเหมือนว่าเราอยู่กันอย่างปฏิเสธกฎแห่งกรรม...

(อ่านต่อฉบับหน้า)