คิดอย่างไรกับคำว่า‘ไทยเฉย’?

สุธิวัส นารีวงศ์ พนักงานบริษัทเอกชน

“คนบางคนกลัวคนที่จะแตกต่าง บางคนรังเกียจคนที่แตกต่าง บางคนไม่ชอบคนที่แตกต่าง บางคนดูถูกคนที่แตกต่าง บางคนหัวเราะเยาะคนที่แตกต่าง แต่เราทุกคนอาจจะลืมไปว่าเราทุกคนย่อมแตกต่าง และทุกคนมีสิทธิที่จะแสดงออกได้ต่างกัน แต่การแสดงออกนั้นสมควรอยู่ในบรรทัดฐานของคำว่าถูกต้องด้วย”

 

นิภาวรรณ กิติกุล พนักงานบริษัทเอกชน

“คิดว่าที่เขาไม่ได้แสดงตน อาจเป็นเพราะว่ากลัวจะเกิดผลกระทบกับตัวเองในบางด้าน เช่น มีผลต่อหน้าที่การงาน หรือเพื่อนฝูงที่เขาคิดตรงกันข้าม และอีกกรณีหนึ่งที่คนกลุ่มนี้ไม่ออกมาชุมนุมหรือเรียกร้องสิทธิอาจเป็นเพราะว่าเขากลัวเกิดอันตรายกับตัวเอง”

 

อนัตติยา จำปาดะ ธุรกิจส่วนตัว

“เรื่องนี้มันก็แล้วแต่สิทธิส่วนบุคคล ว่าใครจะคิดอย่างไร จะมองว่าเป็นเรื่องปกติมันก็ปกติ เพราะตั้งแต่ปี 2547 มา คนไทยคุ้นเคยกับการชุมนุมมาก แต่หากจะมองว่าสภาวะไม่ปกติก็มองได้ กลุ่มไทยเฉยนี้แหละอาจจะต้องกลับมาทบทวนใหม่ ว่าอะไรเป็นยังไง บางครั้งอาจจะสายไปเสียแล้ว”

 

ปิยะนัท จีนหมิก พนักงานบริษัทเอกชน

“คิดว่าคนกลุ่มนี้ เป็นพวกคนที่ไม่อยากเดือดร้อนในด้านการเมือง หรืออาจจะเป็นกลุ่มที่คิดว่าตัวเองไม่ได้รับผลกระทบ อยากจะทำอะไรก็ทำไป ซึ่งจริงๆ แล้วผลกระทบมันต้องมีและส่งผลกับตัวเราอย่างแน่นอนไม่มากก็น้อย”

 

พลอยรัตน์ เสนะเสียง พนักงานรถเมล์

“มี 2 แง่ 1.พอมาชุมนุมถ้าเกิดเรื่องบานปลายก็ไม่อยากเดือดร้อน ไม่อยากให้เสียหาย 2.ถ้าไม่ออกมาคือคนอีกฝ่าย มองว่าการแสดงความเห็นต้องดูด้วยว่าคุ้มไหม เราจะต้องศึกษาจริงๆ ว่าเจตนารมณ์ของเขาว่าเป็นอย่างไร อาจตกเป็นเครื่องมือได้”