ชีวิตร้อยบาท

โดย...ชัยฤทธิ์ ยนเปี่ยม

เงิน 100 บาท สำหรับคุณวันนี้ใช้ได้นานแค่ไหน?

ในเมืองใหญ่ทั้งหลาย ค่าครองชีพถีบตัวสูง ร้อยบาทไม่พอยาไส้ในแต่ละวันแน่ คนทำงาน พนักงานออฟิศ ใช้แค่มื้อเดียวก็อาจหมดเกลี้ยง

เฉพาะค่ารถเดินทางไปทำงาน สามัญชนคนธรรมดา นั่งวินมอเตอร์ไซค์ ต่อเรือคลองแสนแสบ ขึ้นรถเมล์ กว่าจะถึงเป้าหมายอย่างต่ำก็ 50 บาท ไม่นับราคาที่คำนวณเป็นเงินไม่ได้กับการติดสาหัสเสียเวลาเป็นชั่วโมงอีก

ถ้าเอาสะดวก และโชคดีเส้นทางที่ไปผ่านรถไฟฟ้า แต่สุดท้ายก็ต้องต่อมอเตอร์ไซค์เข้าซอยอีก ก็เฉียดร่วมร้อย หรือจะเอาแบบม้วนเดียวจบขึ้นแท็กซี่อย่างน้อยก็ร้อยต้นๆ นี่เฉพาะขาไป ไม่นับขากลับบ้าน คำนวณเบ็ดเสร็จค่าเดินทางในแต่ละวัน 100150 บาท แบบพอดีๆ ค่ารถเดือนหนึ่งแต่ละคนก็ 3,0005,000 บาท

ในกลุ่มคนมีรถ ดูจะสะดวกสบายกว่า แต่ก็ต้องเสียค่าน้ำมัน ค่าทางด่วน เงินก้อนใหญ่กับค่าซ่อมบำรุง เข้าศูนย์ ค่าประกันรายปีอีก

แวะดูค่าอาหารแต่ละวัน ข้าวราดแกง ก๋วยเตี๋ยว อาหารจากตลาดนัดข้างออฟฟิศ ก็ขยับตามราคาน้ำมัน ก๊าซที่เพิ่มขึ้น แต่พวกนี้ขึ้นแล้วไม่มีลง เฉลี่ยจานหนึ่ง 35 บาท เอาให้อิ่มพิเศษบวกไข่ดาวใบเท่าไข่นกกระทาก็ 4050 บาท ตบด้วยน้ำผลไม้ปั่น คาปูชิโน่อีกแก้วละ 30 บาท ต่างจากแต่ก่อนดื่มน้ำอัดลมใส่น้ำแข็ง 10 บาท สรุป สามมื้อแบบตัวคนเดียว ไม่ต้องน้ำใจงาม ซื้อมาแบ่งเพื่อนฝูงพี่น้อง เฉลี่ยก็ 150 บาทต่อวัน

วันไหนไปเดินห้างหาความสุข ตากแอร์เย็นๆ เดินดูของให้ชื่นใจ อาหารในฟู้ดคอร์ตตามห้างใหญ่ก็สูงขึ้นไปอีก 30% บางที่คุณภาพงั้นๆ แต่จานละเกือบร้อย ไม่แต่ในห้างดังเดี๋ยวนี้ร้านอาหารฟุตปาทข้างถนน แม่นั่นแม่นี่ ติดแบรนด์โฆษณาเก๊ ผัดไทย ข้าวมันไก่ ชวนชิมทั้งหลาย ก็ใช่ย่อย พลัดหลงไปชิมหนึ่งครั้ง เข็ดหัวใจไปอีกนาน ประเภทใส่กุ้งตัวมินิ ไม่เหมือนภาพหน้าร้าน ไก่ หมู โปะข้าวหั่นซะบางเฉียบ ไม่รู้จะทำสถิติโลกหรืออย่างไร เหลือแต่วิญญาณหมู ข้าวก็ทำแบะๆ บางๆ ให้ดูกว้างเต็มจาน กะเพราไก่อาหารยอดฮิต ก็มีแต่ผัก มั่วๆ ขลุกผสมจนต้องแจ้งตำรวจตามหาไก่ในจานหายไปไหน บางรายราคาถูกก็จริง แต่ก็ลดไซส์ลง สุดท้ายก็ต้องสั่งสองจาน เสียเงินเพิ่มอยู่ดี

ได้น้อยไม่ว่า แต่เจ็บใจคือ การโดนหลอก กระทั่งในร้านสะดวกซื้อ บรรดาแซนด์วิช ขนมปังไส้ต่างๆ วางเรียงรายชวนซื้อ แกะออกมาหัวร่อไม่ออก ไส้ที่ดูเยอะ เป็นแค่ประดับแค่ผิวภายนอกเท่านั้น

การอยู่อย่างพอเพียงในเมืองใหญ่ จึงบังคับตัวเองสูง อดทนต่อสิ่งยั่วยุอย่างถึงที่สุด โดยเฉพาะการตลาดยุคใหม่ที่พ่อค้าแม่ขายงัดกลยุทธ์สารพัดมาล่อใจลูกค้าให้ควักเงินออกมา ทั้งแพ็กเกจสินค้าสวยน่ารัก การจัดร้าน ตัวสินค้า บรรยากาศในร้าน จะเดินไปไหนก็มีแต่ของยั่วใจ อยากซื้อไปหมด

บ้างประชดว่า ถ้าจะประหยัดอดออมในเมืองใหญ่นี้ คงต้องอยู่คนเดียว อย่าเข้าสังคม มิฉะนั้น ทุกก้าวย่าง ทุกกิจกรรม ทุกสถานที่ที่เดินทาง มีราคาที่ต้องจ่ายจุกจิกและมากกว่าแต่ก่อน หรือไม่ก็ต้องระเห็จตัวเองไปใช้ชีวิตในต่างจังหวัดในบรรยากาศสงบ ธรรมชาติ ขูดรีดเอาเปรียบน้อยกว่าสังคมมหานคร

นึกถึงวันวานเมื่อสิบปีก่อน 100 บาท อาจตีค่าได้เท่ากับ 1,000 บาท ในวันนี้ ดำรงชีวิต ซื้อของกิน อยู่ได้หลายวัน แน่นอนกาลเวลาผ่านไป เงินเฟ้อเพิ่มขึ้นทุกปี ต้นทุนสินค้าแพงขึ้น ขณะที่ค่าของเงินในกระเป๋าเราลดลงทุกปี 100 บาท วันนี้ อีก 5 ปีผ่านไปก็คงเหลือ 20 หรือ 50 บาท

ชีวิตพนักงานออฟฟิศก็หวังได้ค่าแรงเพิ่มขึ้นจากนายจ้าง เงินเดือนที่อาจปรับขึ้น อาจไม่ได้ช่วยให้หายใจคล่องขึ้น แต่แค่ชดเชยให้เท่าทุนกับมูลค่าของเงินที่ลดลงในแต่ละปี

ใกล้ปลายปีเข้ามาทุกที ชาวลูกจ้างทั้งหลายต้องรอลุ้นจะได้เงินเดือนเพิ่มกี่เปอร์เซ็นต์ และโบนัสเพียงพอกับการปลอบขวัญในยุคที่ค่าครองชีพกระชากหัวใจอยู่อย่างนี้หรือไม่