เสี้ยววินาที

โดย...ปู โลกเบี้ยว

เคยเจอเสี้ยววินาทีที่ทำให้เราใจหายวูบเลยมั้ย มันสอนให้เราต้องรู้จักมีสติตลอดเวลาไง ถ้าประมาทเราก็อาจจะกลายเป็นเหยื่อของอุบัติเหตุได้ง่ายๆ น่ะสิ

เหตุการณ์แรกนานมาแล้ว คืนนั้นเพื่อนชวนเที่ยวแต่เราช้ากว่าชาวบ้านเพราะถ่ายละครกว่าจะเสร็จจากแถวบางใหญ่ต้องขับรถเข้าเมือง ขณะที่กำลังพุ่งตรงไปยังถนนวิภาวดี สมัยก่อนสองข้างทางค่อนข้างมืดไม่สว่างเหมือนในปัจจุบัน ขับตามรถสิบล้ออยู่ทางเลนซ้าย จู่ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นอะไรแว้บๆ ลอยข้ามสิบล้อ เฮ้ย!คนนี่หว่า สัญชาติญานหักหลบรถออกทางเลนขวาทันทีแล้วเหยียบคันเร่งเต็มแรง แล้วรีบบึ่งให้พ้นๆ สิบล้อ มองผ่านกระจกมองหลังเหมือนคนนั้นตกลงพื้นข้างๆ ฟุตปาท คาดว่าสิบล้อคงสอยมอเตอร์ไซค์ร่วงแน่ๆ เลย แต่สิบล้อก็ไม่หยุดนะก็เห็นยังคงแล่นตามมา ใจหายวาบเข่าขาอ่อน ในใจคิดจะช่วยเขายังไงดี สมัยก่อนไม่มีโทรศัพท์มือถือด้วย มีแต่แพ็คลิ้งค์ที่ใช้ส่งข้อความ เลยตัดสินใจหาตู้โทรศัพท์ข้างทางแล้วโทร 191 บอกว่าเห็นเหตุการณ์ช่วยให้ใครมาดูหน่อย ถ้าคืนวันนั้นไม่มีสติตัดสินใจไม่เร็วพอ รถปูก็อาจทับคนตายกลายเป็นอุบัติเหตุซ้ำซ้อนแล้วก็ได้น่ะสิ

อีกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเสี้ยววินาทีคือ คืนวันหนึ่งกำลังขับรถกลับบ้านบนถนนแจ้งวัฒนะก็ประมาณตีสองแล้วล่ะ แต่ก่อนยังไม่ขยายถนน แจ้งวัฒนะยังมีคลองเล็กๆ ขนาบสองข้างทางอยู่ ใกล้จะถึงบ้านอยู่แล้วเชียว โชคดีที่เหลือบมองกระจกมองหลัง เห็นกระบะคันหนึ่งที่ขับตามหลังเราจู่ๆ ก็เป๋เข้าไปชนกับเกาะกลางถนนแล้วรถก็ลอยขึ้นจนเรามองไม่เห็น ตอนนั้นถึงจะตกใจไปชั่ววูบแต่สัญชาติญานสั่งให้เท้าเหยียบคันเร่งจนมิดให้พ้นๆ ในใจสั่ง “ต้องพ้น ต้องพ้น” หางตาเห็นไอ้รถคันข้างๆ เรามันปาดหน้าเราไปอย่างเร็ว มันก็คงเหยียบจนมิดเหมือนกับเรานั้นแหละ แล้วก็เห็นจากกระจกมองหลังว่ารถกะบะคันนั้นตกลงบนพื้นเฉียดรถเราไปนิดเดียวแล้วหมุนลงคลองข้างทางไปเลยอ่ะ เข่าขาอ่อนอีกแล้ว รีบเข้าบ้านไปเลยแต่กลับรู้สึกผิดที่ไม่ได้จอดรถลงไปช่วยเขา เลยปลุกเจ้าน้องชายให้กลับไปดูเป็นเพื่อนเพราะมันไม่ไกลจากบ้าน พอไปถึงก็เห็นรถของมูลนิธิฯ เขากำลังช่วยคนขึ้นจากคลอง ถามได้ความว่าทุกคนปลอดภัยแค่เจ็บเล็กน้อย แต่สำลักน้ำ โหย!นี่ถ้าสติแตกเกิดช็อกปล่อยมือปล่อยเท้ามีหวังรถกะบะคันนั้นได้พารถเราลงคลองไปด้วยแน่เลย

และล่าสุดเลยเมื่อไม่นานมานี้เอง บนทางด่วนตอนกำลังขับกลับบ้านประมาณเกือบจะตีหนึ่งหลังจัดรายการวิทยุ FM 95 เสร็จ ก็เร่งฝีเท้าเต็มที่บนทางด่วนเพราะรถน้อยไง เกือบไปแล้วเพราะความประมาทของเราเอง ขณะกำลังก้มลงไปกดโทรศัพท์เพื่อให้คนที่บ้านตื่นขึ้นมาเปิดประตูบ้านรอเอารถเข้าบ้าน ยังกดไม่ทันเสร็จเลย หางตาก็เห็นอะไรวาบๆ เป็นแสงสีขาวใหญ่มาก ไม่ใช่ฟ้าแลบ แต่มันคืออะไร??? พอขับเข้าไปใกล้จึงเห็นว่าเป็นรถเก๋งสีดำทั้งคันหงายท้องหมุนอยู่กลางถนน สายตารีบมองกระจกหลังทันทีเพื่อชะลอรถหลบ สักพักก็เห็นอีกหลายคันที่ตามมาค่อนข้างเร็วก็พร้อมใจกันเบรกและจอดข้างทาง ปูก็ตัดสินใจจอดข้างทางเช่นกันแล้ววิ่งลงไปยังรถที่หงายท้องอยู่ พร้อมๆ กับผู้ชายคนหนึ่งใครก็ไม่รู้เขาก็วิ่งเข้าไปเหมือนกัน เขาก้มดูคนที่ติดอยู่ในรถ ส่วนปูก็ช่วยดึงคนออกจากรถ ใจก็กลัวรถจะระเบิดเหมือนในหนัง เจ้าของรถดูงงๆ พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง ปูเลยพาเค้ามาพักข้างทาง มีพลเมืองดีที่จอดรถลงมาดู ช่วยกันโทรหาตำรวจ ถามไถ่เจ้าของรถว่าเจ็บตรงไหนมั้ย ปูยืนอยู่สักพักกะจะเป็นเพื่อนเค้า เพราะถามอะไรก็ไม่รู้เรื่องไม่รู้ว่าเมาหรือว่าช็อก หรือหลับในแล้วช็อก แต่พอคนเริ่มลงมาดูกันเยอะ ปูเลยแอบๆ หลบขึ้นรถขับกลับบ้าน มือไม้สั่นกับเสี้ยววินาที เพราะตอนนั้นกำลังกดโทรศัพท์อยู่ไง ถ้าเงยหน้าขึ้นมาไม่ทันหรือแสงสีขาวไม่เข้าตาซะก่อน รถปูนั่นแหละได้ชนรถคันนั้นกลายเป็นอุบัติเหตุซ้ำซ้อนไปแล้วล่ะ ตอนนี้คิดจะโทรศัพท์ตอนขับรถเลยหวาดๆ และพยายามไม่โทรจนกว่ารถจะติดหรือจอด