The Massages of Jewelry

โดย...สถาบันวิจัยและพัฒนาอัญมณีและเครื่องประดับแห่งชาติ (องค์กรมหาชน)

เครื่องประดับเกิดขึ้นเพื่อตอบสนองความพอใจทั้งทางด้านจิตใจและร่างกาย รวมถึงความรักในการตกแต่งภาพพจน์ของมนุษย์ ซึ่งได้ถูกหยั่งรากลึกตั้งแต่สมัยโบราณ และมีการค้นพบหลักฐานเป็นภาพของคนที่ตกแต่งด้วยเครื่องประดับที่มีอายุกว่า 2 หมื่นปี

เครื่องประดับในยุคแรก เป็น Natural Substances ผลิตผลจากการล่าสัตว์ เครื่องประดับมีคำจำกัดความในยุคก่อนว่า เป็นเครื่องตกแต่งที่สวยงาม มีคุณค่า เต็มไปด้วยอำนาจเวทมนตร์

เมื่อมนุษย์ยังคงต้องต่อสู้กับธรรมชาติ มนุษย์กลับให้ความสำคัญกับสิ่งซึ่งไม่มีคุณค่าความสำคัญในการดำรงชีวิตเลย ยุคเริ่มต้นของตกแต่ง ได้แก่ พวกพืช ผัก นก แมลง ที่มีสีสันสวยงามน่ามอง หรือเกี่ยวข้องกับวิถีชีวิต แม้ปัจจุบันก็ยังปรากฏมีใช้อยู่ นักมานุษยวิทยาค้นพบว่า เครื่องตกแต่งยุคแรกได้มาจากสัตว์ซึ่งนำมาจากการล่าเพื่อนำมาเป็นอาหารและทำเครื่องนุ่งห่ม หรือป้องกันตัวจากอันตราย ส่วนที่ใช้ได้ เช่น ฟัน กราม เขา งา นำมาใช้ทำเป็นอาวุธ หรือนำมาร้อยเป็นเครื่องตกแต่งร่างกาย ด้วยความเชื่อว่าการได้สัมผัสกับสิ่งของซึ่งเป็นสิ่งป้องกันตัวและใช้ในการต่อสู้ ทำให้คนที่สวมใส่มีความกล้าหาญเช่นเดียวกับสัตว์ชนิดนั้น และยังแสดงออกถึงความสามารถของผู้สวมใส่ว่าเก่งกาจที่สามารถพิชิตสัตว์นั้นได้ เช่น ชาวเผ่าอินเดียนแดง มีผู้นำกลุ่มเพียงคนเดียวที่สามารถสวมเครื่องประดับศีรษะบอกถึงสถานะทางสังคมของผู้ล่า แบ่งแยกด้วยสีสัน รูปทรง และมีสัญลักษณ์บ่งบอกความกล้าหาญ และความเชี่ยวชาญอีกด้วย

การประกอบสิ่งต่างๆ เป็นเครื่องตกแต่งอิงกับขนาดที่เหมาะสม ความงาม สี ซึ่งต้องเป็นสีที่สวยที่สุด ในความรู้สึกผสมผสานกับวัสดุอื่นให้เกิดการขัดกันของรูปทรง ฝีมือละเอียด มีโครงสร้างที่ใช้ทำเสื้อผ้า นอกจากของตกแต่งแล้ว มนุษย์บางกลุ่มมีความต้องการให้ร่างกายของตนดูเด่นแตกต่างจากกลุ่มอื่น จึงทาสีบนร่างกาย สีที่ได้ก็มาจากสีของดิน ลวดลายแสดงถึง Ego ของคน เหมือนการนิยมสักร่างกายเป็นลวดลายต่างๆ

มีการค้นพบโลหะ หินสี กระดูก ฟัน เครื่องประดับทองคำ และทองแดง ที่นำมาใช้งานตั้งแต่ช่วงยุคหิน หรือที่รู้จักในยุคของ Neolithic ยุคที่โลหะเป็นของมีค่าและหายาก (คำว่า Metal เป็นภาษากรีก แปลว่า ต้องค้นหา หรือสำรวจ) ดังนั้นของที่ทำจากโลหะเป็นสัญลักษณ์ของคนมีฐานะดี

และนอกจากการค้นพบพวกเครื่องประดับข้างต้นแล้ว ยังมีการค้นพบลูกปัด (Beads) เป็นการเปลี่ยนแปลงสิ่งของที่แข็งทนทาน เช่น หินสีมาเป็นงานศิลปะ วัสดุในธรรมชาติที่มีความคงทนหาได้ง่ายในท้องถิ่น เช่น ก้อนกรวดผิวเรียบจากกระแสน้ำริมทะเล หรือแม่น้ำกัดเซาะ นำมาเจาะรูโดยใช้สว่านมือ ลักษณะรูเป็นรูปกรวย นิยมมาตั้งแต่สมัย 15,000 BC. การขัดผิวหน้าของวัสดุทำให้หินสีฉายแสงความงามออกมา หินบางชนิดมีสีสดกว่า บางชนิดแข็งแกร่งกว่า จึงเกิดศาสตร์ที่เรียกว่า ศิลปะในห้องทดลอง ส่งเสริมให้มนุษย์เสาะหาหินชนิดต่างๆ มาทำเป็นลูกปัดหลากสี ภายหลังการขัดแต่งได้พัฒนาขึ้นมาเป็นการเจียระไน และนำหินสีมาเข้าตัวเรือน แทนการเจาะรูร้อยสร้อยเช่นเดิม