พลังขับเคลื่อนภารกิจที่ยิ่งใหญ่

โดย...ปูปรุง [email protected] ภาพ คลังภาพโพสต์ทูเดย์

เราต่างเกิดมาพร้อมกับความรับผิดชอบยิ่งใหญ่ อย่างน้อย 1 อย่างในชีวิตเสมอ อาจเป็นการสอบแข่งขัน การสืบทอดธุรกิจ การเป็นหัวหน้าครอบครัว หรือหนักหน่อย คือ การสะสางภาระหนี้สิน ฯลฯ

แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม สิ่งที่ทุกคนต้องมีคล้ายๆ กันก็คือ ความรู้สึกที่เหมือนมีเป้หนักอึ้งอยู่ข้างหลัง และของที่อยู่ในเป้นั้นก็เป็นสิ่งมีค่าสำหรับคุณ และไม่มีวันที่คุณจะทิ้งมันเพื่อเดินตัวเปล่าได้เลยถ้ายังไม่ถึงจุดหมายปลายทางที่ต้องไป

สำหรับฉันคงไม่มีความรับผิดชอบอะไรที่ยิ่งใหญ่และหนักอึ้งเท่ากับการที่ตัวเองต้องเป็นทั้งพ่อและแม่ของลูกชายสองคนในเวลาเดียวกันอีกแล้ว

ในวันนี้...วันที่ตัวเองย้อนกลับไปมองเส้นทางที่ผ่านมา พบว่ามีหลายสิ่งที่เราสามารถแบ่งปันและให้กำลังใจกันได้ ในฐานะเพื่อนมนุษย์ที่เราต่างเคยยืนอยู่ในจุดที่มีความรู้สึกคล้ายๆกันมาก่อน สิ่งที่ได้เรียนรู้และทำให้ฉันสามารถผ่านพ้นมันมาได้นั้น จะไม่มีวันเกิดขึ้นได้เลยถ้าขาดสิ่งต่อไปนี้

‘ความเชื่อ’

มันคือความเชื่อที่ว่าทุกๆ อย่างจะง่ายขึ้น ถ้าเรารู้จักแบ่งให้มันเป็นชิ้นที่เล็กลง สำหรับฉันคือการแบ่งช่วงระยะเวลา

มองให้ใกล้ๆ อย่ามองไกลเกินไปนัก เพราะเมื่อเรามองไกล เราจะรู้สึกว่า ชีวิตมีสิ่งที่ต้องทำ ต้องรับผิดชอบมากมายเต็มไปหมด

สุดท้าย—ก็จบลงด้วยความรู้สึกท้อและเหนื่อยทั้งๆ ที่อาจจะยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ การปรับความคาดหวังจึงช่วยได้มาก

และการตั้งเป้าหมายที่ไม่ไกลสุดเอื้อมจนเกินไป แต่ก็ไม่ใกล้เสียจนตัวเองไร้แรงฮึด ย่อมเป็นสิ่งที่ประคับประคองให้เราเดินหน้าต่อได้ไกลและนานขึ้น

‘ความรัก’

ความรักเป็นแรงผลักดันที่มีพลังเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตามขอให้คุณเชื่อเถอะว่า ตราบใดที่เราทำทุกสิ่งด้วยความรักแล้ว ความรู้สึกที่ว่ามันคือหน้าที่ หรือเป็นภาระที่ต้องรับผิดชอบมันจะหายไปทันที และที่สำคัญจะทำให้เราทำสิ่งนั้นโดยไร้ความคาดหวังหรือความกดดันใดๆ ทั้งสิ้น แต่สิ่งที่ได้รับกลับกลายเป็นความสุขกลับมา เป็นความสุขที่ว่าเราโชคดีที่มีโอกาสได้ทำสิ่งนี้ให้กับคนที่เรารัก หรือสิ่งที่เรารัก

‘ความสมดุล’

ไม่มีสิ่งใดที่จะสวยงามที่สุดแล้วเท่ากับการค้นพบจุดที่สมดุล อย่าลืมว่า ภารกิจที่ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่สิ่งที่จะทำสำเร็จได้ในวันเดียว และการรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา ปรับเปลี่ยนได้ถ้าจำเป็น ไม่ตึงหรือย่อหย่อนจนเกินไป ย่อมดีกว่าการมุทะลุดึงดัน และการสำรวจจิตใจตัวเองบ่อยๆ จะทำให้คุณพบจุดสมดุลนี้ได้ดีขึ้น

‘ความกล้า’

สำคัญที่สุดคือกล้าที่จะยอมรับและไม่กลัวความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้น มีความอดทนต่อความผิดพลาดที่เกิดขึ้นแล้ว และมองว่ามันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย แต่เป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นได้เสมอในกระบวนการเรียนรู้ชีวิต

‘ความหวัง’

ความหวังเป็นเครื่องยนต์อีกชิ้นที่จะขับเคลื่อนเราไปข้างหน้าเช่นกันแม้อนาคตจะเป็นสิ่งไม่แน่นอน แต่เราก็มีสิทธิที่จะเชื่อมั่นมันได้

สำหรับฉันเคยมีความหวังกับการสร้างความฝันก้อนเล็กๆ ทีละก้อนสองก้อนกระทั่งทุกวันนี้ ความฝันเล็กๆ หลายๆ ก้อนนั้นได้กลายเป็นความจริงที่ไม่เล็กแล้ว และทั้งหมดก็เป็นเพราะเรามีความหวังนำทางขับเคลื่อนให้มันเป็นความจริงนั่นเอง

ท้ายที่สุด อยากฝากข้อคิดที่ได้จากหนังสือในดวงใจเล่มหนึ่ง มันเป็นหนังสือที่ว่าด้วยเรื่องของความคิด เขียนขึ้นโดย จอห์น ฮันต์ ผู้ที่เป็นทั้งนักประพันธ์มือรางวัล และเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ระดับโลกของ TBWA ซึ่งเป็นหนึ่งในเอเยนซีระดับโลกในวงการโฆษณา เขาได้จำแนกคนทั้งหมดที่เราพบเจอออกเป็นสองแบบไว้อย่างน่าสนใจมากๆ

สองแบบที่ว่านั้น คือ คนแบบรุ่งอรุณ กับ คนแบบตะวันลับฟ้า มีเนื้อหาโดยย่อว่า คนแบบรุ่งอรุณจะส่งพลังงานออกมา แต่คนแบบตะวันลับฟ้าจะดูดกลืนพลังงานเข้าไป

คนแบบรุ่งอรุณจะเดินผ่านชีวิตด้วยความคิดที่ว่า สิ่งดีที่สุดกำลังจะมา ขณะที่คนแบบตะวับลับฟ้าหนักอึ้งอยู่ด้วยความรู้สึกที่ว่า สิ่งดีที่สุดอยู่ในอดีต อนาคตอยู่ในความถดถอย และปัจจุบันหมายถึงการเดินลงจากเขา!!

ทั้งหมดยิ่งตอกย้ำชัดเจนว่า ความคิดภายในนั้นมีความสำคัญอย่างที่สุด เพราะมันหมายถึงอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตคุณ

ในที่สุด สร้างความเป็นตัวคุณ อันมาจากความคิดนั้นๆ เสมอ ซึ่งมันจะบ่งชี้เองว่า คุณจะสามารถปีนข้ามภูเขาเบื้องหน้าของตัวเองไปได้หรือไม่ และมีความสุขมากน้อยแค่ไหน ในแต่ละช่วงเวลาของการทำภารกิจเหล่านั้น