การรู้แจ้งในความโง่ ธัมมะที่ควรศึกษา!! (ตอน ๘)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

พราหมณ์พาวรี จึงได้กล่าวแจกแจงมหาปุริสลักษณะ ๓๒ ประการ ที่ตนเองได้เรียนมาจากบทมนต์ในศาสนาพราหมณ์ อันพราหมณ์คณาจารย์ได้พยากรณ์ไว้บริบูรณ์ตามลำดับแล้วว่า มหาปุริสลักษณะทั้งหลายมีอยู่ในพระวรกายของพระมหาบุรุษใด พระมหาบุรุษนั้นมีคติเป็น ๒ เท่านั้น คติที่สามไม่มีเลย ... คำว่า “คติ ๒” คือ ถ้าอยู่ครองเรือนก็ปกครองโดยธรรม ถึงความที่สุดคือพระมหาจักรพรรดิ แต่ถ้าเป็นผู้ออกบวชแล้วนั้น ก็ย่อมถึงความเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้งหลาย เป็นองค์ศาสดาเอกของโลก... ด้วยความมีมหาปุริสลักษณะอันเป็นลักษณะปรากฏในพระวรกายของ มหาบุรุษอันยิ่ง ซึ่งไม่มีในบุคคลโดยทั่วไป

บัดนั้น พราหมณ์มานพผู้เป็นศิษย์ทั้ง ๑๖ คนของพราหมณ์พาวรีที่มีชื่อ อชิตะ, ติสสเมตเตยยะ, ปุณณกะ, เมตตคู, โธตกะ, อุปสีวะ, นันทะ, เหมกะ, โตเทยยะ, กัปปะ, ชตุกัณณี ผู้เป็นบัณฑิต, ภัทราวุธะ, อุทยะ, โปสาลพราหมณ์, โมฆราช, ปิงคิยะ จึงได้สดับคำสั่งสอนของพราหมณ์อาจารย์ด้วยความเคารพ เพื่อจดจำข้อแนะนำต่างๆ ซึ่งได้ผูกเป็นปุจฉา เพื่อนำไปสู่การศึกษา เมื่อมีโอกาสได้เข้ากราบแทบบาทพระบรมศาสดาจารย์เป็นที่มาของ “โสฬสปัญหา” ดังที่ปรากฏสืบต่อมา

ต่อมาศิษย์พราหมณ์พาวรีทั้ง ๑๖ พราหมณ์นี้ ได้ออกเดินทางเพื่อไปเข้าเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า ซึ่งได้เสด็จไปพำนักอยู่ที่เจติยบรรพต ในสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าอันมีพระภิกษุสงฆ์แวดล้อมอยู่ ได้ทรงกระทำพุทธกิจอันยิ่งของพระองค์ ทรงแสดงพระธรรมเทศนาแก่ภิกษุทั้งหลาย ประหนึ่งราชสีห์บันลือสีหนาทอยู่ในป่า มานพทั้ง ๑๖ หรือศิษย์พราหมณ์พาวรีทั้งหลายเหล่านั้นได้เห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงได้เข้าไปนั่งอยู่ในที่อันควร...

(อ่านต่อฉบับหน้า)