การรู้แจ้งในความโง่ ธัมมะที่ควรศึกษา!! (ตอน ๕)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

พราหมณ์ที่มาขอนั้น ได้เกิดความไม่ชอบใจเท่าไหร่กับการตอบปฏิเสธของพราหมณ์พาวรี ที่มีชื่อเสียงเป็นที่เคารพศรัทธาของหมู่ชนมากแถบริมฝั่งแม่น้ำโคธาวารี ซึ่งตนนึกคิดว่า ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่พราหมณ์พาวรีจะไม่มีทรัพย์เพียงแค่ ๕๐๐ จึงเกิดความโกรธเคือง บันดาลเป็นโทสะกล่าวกับพราหมณ์พาวรีว่า “เมื่อเราขออยู่ ท่านไม่ให้เรา ในวันที่ ๗ ศีรษะของท่านจะแตกเป็น ๗ เสี่ยง” เรียกว่า พราหมณ์ที่มานี้ จะอาศัยตบะที่ตนเองบำเพ็ญแก่กล้า สาปแช่งลงโทษให้ศีรษะของพราหมณ์พาวรีแตกเป็น ๗ เสี่ยง โทษฐานปฏิเสธคำขอ...

เรื่องการสาปแช่งของผู้บำเพ็ญตบะว่าน่าเกรงกลัวนี้... นี่เป็นความเชื่อของเจ้าลัทธิทั้งหลายในชมพูทวีป แม้ในปัจจุบันก็ยังมีความเชื่อดังกล่าว ด้วยรับฟังสืบกันมาว่า ผู้ที่บำเพ็ญตบะแก่กล้า ถ้าอธิษฐานสิ่งใดนั้นก็่ย่อมจะสำเร็จ จะเอามือลูบพระอาทิตย์ เอามือลูบพระจันทร์ จะเดินแหวกกองไฟ จะนอนอยู่บนหนาม บนเหล็กแหลม จะอยู่ทรมานอย่างไรก็สามารถกระทำได้ตามประสงค์ ด้วยผลแห่งการบำเพ็ญตบะที่แก่กล้า ฉะนั้น เมื่อกล่าวพูดสิ่งใดก็เป็นคำที่ศักดิ์สิทธิ์ตามความเชื่อของเขา... จึงไม่แปลกที่การประกาศดังกล่าวของพราหมณ์ที่ดูเหมือนมีตบะแก่กล้า ทำให้พราหมณ์พาวรีซึ่งมีความเชื่อในวิถีของชาวพราหมณ์อยู่แล้ว เกิดความเกรงกลัวจนกินไม่ได้ นอนไม่หลับ...

ความกลัวของพราหมณ์พาวรีนั้น ยังให้เกิดความทุกข์ ไม่สบายใจ ทุกข์กาย ทุกข์ใจ ทุกข์ใจสู่ความทุกข์กาย ทุกข์กายสู่ความทุกข์ใจ เหมือนเราเจ็บปวดทางกาย จิตมันเสพ จากกายมันก็ทุกข์ตามไปด้วย เช่นเดียวกัน คนที่มีความทุกข์ทางใจ มันก็ส่งผลทางกายให้ซูบซีด ซีดเซียว อาหารกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ดุจนั่งนอนบนลูกศร ก็คือ ความโศก และไม่ยินดีในการที่จะประพฤติความดี ดั่งที่เคยปฏิบัติเจริญฌานภาวนา ฌานก็คือสมาธิชั้นสูง ก็ให้เกิดความละ เบื่อหน่าย เพราะจิตเกิดความกังวล หวาดวิตก หรือความกลัว จิตเกิดความเศร้าหมองขึ้น พอเศร้าหมอง สมาธิก็ไม่ตั้ง จิตจะเข้าสู่ฌานก็ไม่มี พราหมณ์พาวรีจึงมีภาวะจิตที่อ่อนแอและซึมเศร้าซึมเซา หลังจากที่พราหมณ์นั้นสาปแช่งและกลับไป เพราะกลัวว่าภายใน ๗ วันนั้น ศีรษะของตนนั้นจะแตกแยกเป็น ๗ เสี่ยง ตามคำสาปแช่งของพราหมณ์ผู้ที่มีเล่ห์อุบายหลอกลวงที่เข้ามาขอทรัพย์

(อ่านต่อฉบับหน้า)