มหัศจรรย์รสฝรั่งเศษ

เล่นเอามึนตึ้บแบบพาราก็ช่วยไม่ได้!!! ทั้งเรื่องและภาพเรียกว่า ไม่ปกติธรรมดา ตลอด 2 ชั่วโมงกว่าของหนังล้นทะลักด้วยจินตนาการอันแปลกประหลาด แต่ก็งดงามและให้รสชาติมหัศจรรย์แบบหนังจากดินแดนน้ำหอม

ยอมรับว่าไอเดียของผู้สร้างเขาบรรเจิดเพริศแพร้ว ซึ่งก็ต้องให้เครดิตกับต้นเรื่องคือ บอริส วีย็อง นักเขียน นักดนตรี และกวีชาวฝรั่งเศส ผู้เขียน Froth on a Daydream ซึ่งนำมาดัดแปลงเป็นบทเรื่องนี้

เล่าเรื่องของ โคแลง (โรแมง ดูรีส์) หนุ่มฐานะดีชนิดอยู่ได้สบายๆ แบบไม่ต้องทำอะไรเลย งานการก็ไม่ต้องหยิบจับ เพราะมีคนรับใช้ดูแลให้เสร็จสรรพ วันๆ เขาสนุกสนานเพลิดเพลินกับการประดิษฐ์ข้าวของเครื่องใช้ใหม่ๆ แปลกๆ ออกมา ชีวิตก็ดูเหมือนจะสมบูรณ์ดี จนกระทั่งวันหนึ่งเพื่อนซี้มาโม้ให้ฟังว่า กำลังมีความรัก เขาจึงพลันคิดได้ว่า แล้วตัวเขาล่ะ ทำไมยังไม่มี ว่าแล้วก็ออกไปตามล่าหาสาว ซึ่งชะตาก็พาไปเจอกับ โคลเอ้ (ออเดรย์ โตตู) นางเอกแสนสวย ซึ่งต่อมาก็ตกหลุมรักและแต่งงานกันในที่สุด ระหว่างฮันนีมูนสาวเจ้าก็ไปติดเชื้อประหลาดทำให้มีดอกไม้เบ่งบานอยู่ในปอด พระเอกต้องเสียเงินทองมากมายไปกับการดูแลรักษาเพื่อให้เธอกลับมาเป็นปกติและรักกันตลอดไป

เล่าเรื่องให้ฟังคร่าวๆ บางคนอาจจะเห็นว่า ไม่มีอะไรแปลกนี่ แต่อยากท้าให้ไปดูก่อน จะได้รู้ว่า เรื่องนี้เขาพิเศษจริงๆ (ใส่ไข่สองฟอง 555) เปิดเรื่องเริ่มต้นมาอย่างสดใสสวยงาม เหมือนกับความรักช่วงแรกผลิบาน แต่เมื่อนางเอกล้มป่วยลง สีสันของหนังก็จะหม่นมัวมืดทรุดโทรมไปเรื่อยๆ จากหนังสีก็กลายเป็นขาวดำในที่สุด บทพูดก็อาจจะดูประหลาดพิกล หากฟังดีๆ ก็จะพบว่ามันเต็มไปด้วยถ้อยคำเสียดสีมนุษย์และสังคม เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างก็ว่ากันไป

ฉากและองค์ประกอบต่างๆ พาให้ย้อนยุคกลับไปสู่อดีต ดนตรีนับเป็นองค์ประกอบอันโดดเด่นของหนังเรื่องนี้ โดยเฉพาะเพลงแจ๊ซของ ดุ๊ค เอลลิงตัน และเพลงเก่าใหม่อื่นๆ อีกมากมาย ในเรื่องยังนำเทคนิคทางภาพหลากหลายมาให้ตื่นตา สร้างสรรค์อุปกรณ์ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ มาให้ตื่นใจ

นี่คืออีกหนึ่งผลงานกำกับแบบเซอร์เรียลอันชวนตะลึงของ มิเชล กงดรี ผู้โด่งดังจาก Eternal Sunshine of the Spotless Mind (ปี 2004) The Green Hornet (ปี 2011) ฯลฯ ความสามารถและเทคนิคของเขานั้นเรียกได้ว่า ไม่ธรรมดา และไม่เมตตาคนดูหนังหน้าไหนทั้งนั้น โรแมง ดูรีส์ และ ออเดรย์ โตตู แสดงได้อย่างเยี่ยมยอด

ตอนหนึ่งของหนังสือ Froth on a Daydream บอริส วีย็อง เขียนไว้ว่า “สิ่งที่ผมสนใจไม่ใช่ความสุขสำหรับทุกคน แต่เป็นความสุขของบางคน” ซึ่งเป็นประโยคที่ใช้ได้ดีกับหนังเรื่องนี้ เพราะมันไม่ใช่หนังสำหรับทุกคน มีเพียงแต่บางคนเท่านั้นที่จะมีความสุขกับมัน แต่ถ้าคุณไม่มีความสุขกับหนังเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องผิด เราเตือนคุณแล้วนะ ถ้าไม่ใช่ ไม่ชอบ คุณอาจจะปวดหัวหรือหลับในโรงหนัง

แต่...ใครที่คิดว่าตัวเองชื่นชมหนังอาร์ตๆ สัญชาติฝรั่งเศส ไม่ชอบดูหนังง่ายๆ ประเภทดูตอนแรกเข้าใจทะลุถึงตอนจบ หรือรักจังหนังที่ต้องตีความ ... นี่คือ หนังที่ใช่สำหรับคุณ