อะไรคือ ปาราชิกสังฆาทิเสสของภิกษุในพุทธศาสนา!!! (ตอน ๕)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

๓.อาชีวปาริสุทธิศีล พระสงฆ์ต้องเลี้ยงชีพที่บริสุทธิ์ โดยแสวงหาปัจจัย ๔ ได้แก่ จีวร บิณฑบาต ที่อยู่ และยารักษาโรค โดยชอบธรรม ต้องหลีกเลี่ยงการแสวงหาโดยไม่ชอบธรรม เช่น การขอจากคฤหัสถ์ที่ไม่ใช่ญาติ และมิใช่ปวารณา โดยองค์ธรรม ได้แก่ วิริยะ ความเพียรที่แสวงหาโดยชอบธรรมที่ปรากฏดังพระบาลีที่ว่า... ปจฺจยปริเยสนวายาโม. ความเพียรในการแสวงหาปัจจัย ถ้าหาปัจจัยที่มาได้โดยไม่ชอบธรรม ก็ต้องอาบัติทุกกฏ เมื่อต้องอาบัติแล้ว ศีลที่สำรวมในพระปาฏิโมกข์ของพระภิกษุก็ไม่หมดจด เป็นอันตรายต่อการไปสู่สวรรค์หรือสุคติ หรือการบรรลุมรรคผล ภิกษุต้องปลงอาบัติตามวิธีที่บัญญัติไว้ เพื่อให้ศีลกลับมาบริสุทธิ์พ้นจากอันตราย ภิกษุในพระศาสนาจึงควรรักษาศีลที่เกี่ยวกับการเลี้ยงชีพอีกด้วย

๔.ปัจจัยสันนิสิตศีล แปลว่า ศีลที่อาศัยปัจจัย หมายถึงการพิจารณาประโยชน์ของการใช้สอยปัจจัย ดังที่เราสวดพิจารณาด้วยพระบาลีพระคาถาที่ว่า ปะฏิสังขา โยนิโส จีวะรัง หรือ ปิณฑะปาตัง หรือ เสนาสะนัง หรือ คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขารัง ดังที่เราแปลความย่อในเบื้องต้นของการพิจารณาใช้สอยในจีวรว่า เรานุ่งห่มจีวรเพื่อขจัดความหนาว ด้วยเห็นการใช้ประโยชน์ในปัจจัย ๔ หรือเพื่อขบฉันบรรเทาเวทนาเก่าป้องกันเวทนาใหม่ เพื่อการดำรงชีวิต เพื่อการประพฤติพรหมจรรย์ หรือในเสนาสนะก็เช่นเดียวกัน ป้องกันเหลือบยุงลมแดด สัตว์เลื้อยคลานทั้งหลาย หรือคิลานเภสัช เพื่อการที่มีสุขภาพที่สมบูรณ์พร้อมที่จะทำการประพฤติอยู่ในวิถีชีวิตที่ต้องประพฤติพรหมจรรย์

ในการสอยใช้ปัจจัย ๔ ของพระสงฆ์ ไม่ว่าบริโภคอาหารก็ต้องพิจารณาทุกคำข้าว หรืออาจพิจารณาหลังจากบริโภคแล้ว ก่อนถึงรุ่งอรุณของวันใหม่ถ้าลืมพิจารณาก็ต้องพิจารณา ถ้าไม่พิจารณาจนกระทั่งถึงอรุณขึ้น ก็ต้องเป็นผู้บริโภคที่เป็นอิณบริโภค คือ บริโภคอย่างเป็นหนี้ ก็หมายความว่า ภิกษุบริโภคเหมือนติดหนี้ ความหมาย คือ ทานที่ถวายแด่ภิกษุผู้ทรงศีล จะต้องมีความหมดจดแห่งทักษิณา คือ ทักษิณาต้องวิสุทธิ เพื่อให้ผลทานมีอานิสงส์มาก

(อ่านต่อฉบับหน้า)