วันนี้คุณเดินออกจาก ‘คุกความคิด’ แล้วหรือยัง?

โดย...จตุรภัทร หาญจริง

ผมเป็นเด็กต่างจังหวัดคนหนึ่ง ที่เฝ้าฝันว่าสักวันหนึ่งจะต้องได้ติดปีกโผบินมาใช้ชีวิตอย่างอิสรเสรี ณ เมืองกรุง เมื่อได้เข้ามาใช้ชีวิตในเมืองกรุงสมดังตั้งใจ จากเด็กวัยรุ่นที่ “ใส” ผมเริ่มพบเจอ “สารพัดสี” ที่มีทั้งสีสด หมอง เศร้า เหงา ขุ่น อิจฉา ริษยา โกรธ เกลียด ฯลฯ กลายเป็นว่าชีวิตพบเจอสารพัดสีที่มีทั้งคนเอาสีมาป้าย รวมทั้งเราเอาสีมาราดรดตัวเราเอง

สิ่งใดไม่เจ็บปวดเท่า

เราเอาสารพัดสีเหล่านั้นมาราดรดชีวิตทั้งชีวิต

ยิ่งโตขึ้น ยิ่งใช้ชีวิตมากขึ้น ยิ่งพบเจอผู้คน เจอสังคม เจอเรื่องราวที่มีทั้งร้ายและดี ยิ่งทำให้ความใสของเราเต็มไปด้วยสารพัดสี ที่อาจทำให้เรา “มองโลกในแง่ร้ายมากขึ้นกว่าเดิม”

เมื่อไรที่เรากลายเป็นคนที่มองโลกในแง่ร้ายมากขึ้นกว่าเดิม (แม้ว่าเราจะปลอบใจตัวเองว่า เรามองโลกในแง่ความเป็นจริงต่างหาก) การมองโลกในแง่ร้าย กับสังคมเมืองกรุงที่ไม่มีอะไรจริงที่สุด และไม่มีอะไรปลอมที่สุด จะทำให้เราเผลอเข้าใจผิด คิดไปว่าสิ่งที่เราทำคือการทำให้เราดำรงตนอยู่ในเมืองกรุงได้อย่างปลอดภัยที่สุด เอาตัวรอดจากสารพัดสีได้มากที่สุด แต่หารู้ไม่ว่านั่นคือ “กับดักสารพัดพิษ” ที่หากเราเผลอหลงกลกับดักนั้น เราจะกลายเป็นคนที่เดินเข้า “คุกความคิด” ไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

คุกความคิดคืออะไร?

คุกความคิดคือสถานที่ที่กังขัง จองจำ และหน่วงเหนี่ยวคนที่มองโลกในแง่ร้ายให้ร้ายหนักยิ่งขึ้นเรื่อยๆ จนใช้ชีวิตอย่างคนที่เอือมระอากับทุกสิ่ง เบื่อหน่ายกับทุกอย่าง ใช้ชีวิตแบบแกร็นๆ ไปวันๆ หาเป้าหมาย หาจุดยืนของชีวิตได้ยากลำบากมากขึ้นทุกที กลายเป็นคนมีสีหน้าแววตาแบบคนที่ไม่มีความสุข อะไรนิดอะไรหน่อยก็วิตก กังวล คิดมาก คิดเยอะ คิดไปไกล คิดร้าย คิดซับซ้อน คิดแบบซ่อนเงื่อน และผลสุดท้าย ความคิดร้ายๆ ทั้งหลายเหล่านี้ ก็กลับมาย้อนแทงใจตัวเราเองในท้ายที่สุด

ในสังคมเมืองกรุง เราอาจมองหาคนที่มีความใสได้ยากเย็นเต็มที และอาจมองเห็นคนที่มีสารพัดสีมากมายเต็มไปหมด หากเราเป็นคนหนึ่งที่หาความใสไม่เจอแล้ว และกำลังเผลอติดกับดักคุกความคิดอยู่ ทางออกเดียวคือ หาทางเดินออกมาจากคุกความคิดนั้นอย่างคนที่รู้เท่าทัน ไม่จำเป็นต้องแหกคุก เพราะการแหก หมายถึงการทำอะไรที่เป็นโทษกับตัวเราเอง หาใช่เป็นประโยชน์

เมื่อไรที่เรารู้เท่าทัน อย่างคนที่รู้ตัว เราจะรู้ว่า ทางเดินที่ช่วยทำให้เราเดินออกจากคุกความคิดนั้นยังมีอยู่ และหนึ่งในทางเดินนั้น นั่นคือ “การรักตัวเอง”

หันมารักตัวเอง ด้วยการเดินออกจากคุกความคิด เพื่อชำระล้างใจที่เต็มไปด้วยสารพัดสีกันเถิดครับ หากเราอยากเป็นมนุษย์ที่ใช้ชีวิตในเมืองกรุงได้อย่างอยู่รอด ปลอดภัย และมีความสุขมากที่สุด จงตามหาความใสของชีวิตให้เจอ แม้ไม่ได้ใสกระจ่างอย่างที่เคยเป็นมา แต่อย่างน้อยๆ ชีวิตก็ยังมีความใสเอาไว้ให้ระลึกอยู่ในใจว่า “เมืองกรุงไม่อาจทำร้ายเราได้เลย หากเราไม่ทำร้ายตัวเราเอง”