เพียว โลกุตรพล นักวาดภาพประกอบ(ฝัน)

โดย...นกขุนทอง ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

คนที่ไม่มีฝัน คือ คนที่หมดลมหายใจแล้ว... ทว่าจะมีสักกี่คนกันที่สามารถก่อร่างสร้างฝันนั้นให้เป็นจริงขึ้นมาได้

ยาก ง่ายในความฝันนั้น ไม่สำคัญเท่ากับตามหาฝันและลงมือทำ

เฉกเช่นเดียวกับชายหนุ่มหน้าใส วัย 24 ปี สไตล์บอยแบนด์คนนี้ “เพียว โลกุตรพล” จากเด็กหนุ่มธรรมดาที่มีหลายสิบหลายร้อยฝันที่อยากจะเป็น อยากจะทำ บ้างก็กลายเป็นฝันเพ้อเจ้อก็มี แต่ช่างปะไร! ในเมื่อยังสนุกคิดที่จะมีฝันให้หล่อเลี้ยงจิตใจ และแล้วในวันนี้มีหนึ่งความฝันล่ะน่าที่เขาสามารถทำให้เป็นจริงขึ้นมาได้ และทำได้ดีจนกลายเป็นที่ยอมรับของสังคมนั้นคือ “นักวาดภาพประกอบ”

“ผมเรียนเกี่ยวกับหนังสือพิมพ์ (ภาควิชาสารสนเทศ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) แต่ผมรู้สึกมาตลอดว่า ฟีลที่ต้องมาทำตรงนี้ไม่เหมาะกับเรา และตอนที่เรียนผมชอบกราฟฟิกมาก ชอบตอนเลย์เอาต์ คือชอบงานด้านนี้มากกว่าคอนเทนต์ ผมได้มีโอกาสรู้จักครูโต (ม.ล.จิราธร จิรประวัติ) ตั้งแต่ตอนเรียนวิชากราฟฟิกแอนด์ดีไซน์ ผมชอบวาดรูปลงไปในกราฟฟิกด้วย ครูเห็นก็เลยสนับสนุนให้มาทำภาพประกอบ พอเรียนจบถึงตอนนี้ผมก็เป็นผู้ช่วยของครูโต ทั้งงานที่สตูดิโอและงานสอนที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย”

เพียว เล่าว่า นอกจากวิชาเรียนศิลปะตามหลักสูตรการเรียนการสอนแล้ว ก็ไม่เคยเรียนศิลปะที่ใด แต่ทักษะในการวาดรูปเกิดจากการอยากวาดแล้วก็วาดไปเรื่อยๆ นั่นล่ะคือการฝึกฝนฝีมือโดยไม่รู้ตัว รวมถึงเขาไม่เคยคิดจะลงเรียนวิชาศิลปะอย่างจริงจัง และไม่เคยคิดจะมาทำเป็นอาชีพด้วย แต่แล้วความฝันของเพียวก็มีคำว่าศิลปะเข้ามา เขารู้สึกมีความสุข ผ่อนคลายเมื่อวาดรูป เขาอยากทำงานเกี่ยวกับวาดรูปนี้แหละ

“ตอนนี้ผมโชคดีที่ค้นพบสิ่งที่ตัวเองต้องการเจอแล้ว บางคนอาจจะเจอเร็ว บางคนอาจจะเจอช้า มันไม่ได้สำคัญไปกว่ากัน เพราะระหว่างนั้นเราก็ทำไปก่อน แล้วค่อยๆ คิดว่ามันเหมาะไม่เหมาะกับเรายังไง ทุกเรื่องเราลองไปเรื่อยๆ แต่ต้องตอบตัวเองให้ได้ ชอบไม่ชอบ อย่างผมเรียนเลขไม่ชอบ ภาษาอังกฤษชอบก็น่าจะใช้ แล้วต่อเป็นอะไรได้บ้างในฟีลของภาษา วาดรูปชอบไหม ชอบที่จะวาดหรือระบายสี ชอบตัดกระดาษ ชอบสีน้ำ ดูไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็เจอตัวเองที่ชัดเจน ถ้ายังไม่รู้ไม่เป็นไร ก็ลองไปเรื่อยๆ สักวันต้องเจอ

อย่างผมลองมาเยอะมาก วาดรูปชอบที่สุด ตั้งแต่อนุบาล ที่บ้านมองว่าไม่มั่นคง ซึ่งมันไม่มั่นคงจริงๆ ก็ลองทำอย่างอื่น ลองเรียนดนตรี กีฬาว่ายน้ำ อยากเป็นสถาปนิกเพราะได้วาดรูปที่เราชอบ ได้เงินด้วย แต่ไม่ถนัดเรื่องโครงสร้าง เปลี่ยนมาเป็นอินทีเรียร์ดีไหม พอมาทำในอาชีพนี้รู้สึกไม่สนุกอย่างที่คิด ในที่สุดการวาดรูปเป็นตัวเองดีที่สุด มีความเป็นตัวเองในงาน ภาพของผมสังเกตดีๆ จะรู้สึกโพสิทีฟ คงเป็นเพราะเรามีความสุขที่ทำ เรียนอะไรไม่สำคัญเท่ากับเรารักที่จะวาดภาพไหม มีความสนใจ ศึกษาคู่สี ช่างสังเกต หมอนใบนี้คู่สีดีนะ เราเอามาทำเป็นอย่างอื่นได้ไหม เอาลายหมอนมาเป็นลายเดรส รู้จักได้รับแรงบันดาลใจมากกว่าก๊อบปี้งาน เป็นตัวของตัวเอง”

เส้นทางมาสู่นักวาดภาพประกอบของเพียวไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เพราะในวงการนี้มีตัวจริงอยู่ และในโลกของการตลาดก็ไม่ได้ง่ายนักในการต้อนรับนักวาดภาพประกอบหน้าใหม่ และยังเป็นอาชีพที่หลายคนยังกังขาว่าจะพอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้หรอ มีกี่บริษัทที่ไหนกันรับคนทำงานแบบนี้ บลาๆๆ แต่นั่นไม่สามารถหยุดยั้งการก้าวมาสู่เส้นทางอาชีพนี้ของเพียวได้เลย

“อาชีพนี้เด็กรุ่นใหม่อยากเป็นเยอะนะ แต่ตลาดงานยังน้อยอยู่ เทียบกับนิวยอร์ก เป็นอาชีพที่เฟื่องฟูมาก บ้านเราตอนนี้ความต้องการที่ใช้ภาพประกอบน้อยลง เมื่อก่อนแมกกาซีนใช้ภาพประกอบมากกว่านี้ งานน้อยลงแต่ผู้คนอยากเป็นนักวาดภาพประกอบมากขึ้น แต่ยังดีที่ตอนนี้เป็นงานทางโปรดักต์ เหมือนของพรีเมียมของบริษัทต่างๆ ส่วนงานรูปประกอบเรื่องน้อยลง มายึดเป็นอาชีพอาจยาก ก็ทำเป็นอาชีพเสริม อย่างผมก็รับสอนศิลปะด้วย แต่เราต้องวาดรูปสวย มีช่องทางในการให้คนเห็นผลงาน ทุกวันนี้ผมใช้โซเชียลมีเดีย ใช้อินสตาแกรม (pure_pl) ลงรูปผ่านทางนี้ให้คนเห็นง่าย เห็นเราบ่อยๆ เขาชอบสไตล์นี้ก็จ้างเรา ซึ่งตอนนี้ก็บอกว่าเป็นที่น่าพอใจครับ แต่งานวาดภาพประกอบมันก็จำกัดแค่คนในเมือง ต่างจังหวัดยังไม่บริโภคงานแบบนี้เท่าไหร่

ตอนแรกที่บ้านก็ไม่สนับสนุน แต่ผมสามารถพิสูจน์ตัวเองได้ว่า อาชีพนี้สามารถเลี้ยงดูเราได้ มีงานเข้ามาเรื่อยๆ สำหรับน้องๆ ที่อยากทำแต่ที่บ้านไม่สนับสนุน ผมว่าเราไม่จำเป็นต้องทำเป็นงานหลักก็ได้ บริหารเวลาให้ดี จริงๆ อย่างพี่ซันเต๋อก็เป็นก๊อบปี้ไรเตอร์แต่ยังวาดภาพประกอบได้ ผมรู้จักหลายคนที่เรียนบัญชีมาแล้วมาเรียนวาดรูปอยากเป็นนักวาดภาพประกอบ เละก็เคยเจอที่มีเด็กนักเรียนเดินมาบอกว่า ค้นพบว่าตัวเองไม่ชอบวาดรูป แต่มาเรียนเพราะพ่อแม่อยากให้เรียน ซึ่งผมคิดว่าในที่สุดเราจะเรียน จะจบอะไรมา สิ่งที่เราทำแล้วมีความสุขเราน่าจะอยู่กับมันได้นานและยังมีความสุขต่อไป”

เพียวฝากถึงคนตามฝันไว้เช่นนั้น

ภาพแบบเพียว

“ภาพของผมเป็นภาพประกอบแนวสดใส สไตล์งานของเราชัดเจน มีความเป็นเด็กแต่โทนสีผู้ใหญ่ เป็นสีเบจไม่ค่อยมีสีสดในงาน มีฟอร์มง่ายๆ วงกลมสามเหลี่ยมสี่เหลี่ยม มีความเป็นกราฟฟิกอยู่ในงาน และส่วนมากงานของผมดูแล้วมีความสุข

กว่าจะหาสไตล์ตัวเองเจอหนึ่งปี เพราะเราวาดรูปมาตลอด เราจะเริ่มชัดเจนว่าแบบนี้ชอบไม่ชอบ และครูโตสอนว่าต้องมีความชัดเจนและให้เหตุผลให้ได้ เช่น เสื้อตัวนี้ชอบใส่ เสื้อแบบนั้นฉันใส่ไม่ได้เพราะอะไร ทุกอย่างต้องมีคำตอบให้กับตัวเอง ชอบสีของกาแฟ ก็วาดผู้หญิงสีผิวกาแฟ พอเราชัดเจนถึงมาทำงานได้”