เวลาและการเฝ้ารอ

โดย...ชัยฤทธิ์ ยนเปี่ยม

ทั้งที่โลกหมุนรอบตัวเอง 24 ชั่วโมงใน 1 วัน แต่ทำไม “เวลา” ของแต่ละคน มันจึงสั้นยาวแตกต่างกัน

บางคนบอกเวลาของฉันช่างผ่านไปอย่างเอื่อยๆ เชื่องช้า จนต้องทุกข์ทรมานที่เฝ้าคอยให้ถึงวันนั้น

ยิ่งอยู่กับตัวเองนานๆ ระคนกับความเครียด เก็บกด ฝังหัว เวลาแค่ 1 วันของบางคน จึงนานเหมือน 1 ปี

ผู้ต้องโทษในคุก จะรู้ว่าเวลาช่างยาวนานเพียงใดกว่าจะได้เป็นอิสระอีกหลายสิบปี เหมือนรออีกชาติภพ ไม่ต่างจากคนข้างนอก แม้จะมีอิสระ ไม่มีกรงขังมาขวางกั้น แต่ถ้าถูกขังคุกทางใจก็เหมือนตายทั้งเป็น

หลายคนอยากให้วันนึงมีเวลามากกว่า 24 ชั่วโมง จะได้สะสางงานคั่งค้างให้เสร็จ เพราะเวลาที่มีอยู่ไม่พอกับการจัดการปัญหาสารพัดสารเพเบื้องหน้า

“เวลา” จึงเป็นเรื่องของความรู้สึก และขนาดของการเฝ้ารอ

ช่วงเวลาแห่งความสุข มันจึงรู้สึกผ่านไปอย่างรวดเร็ว ยิ่งสุขสุดเท่าไร ก็ยิ่งไปไวทวีคูณ

ช่างต่างจากความทุกข์ที่เราคิดว่า ทำไมโลกนี้ช่างไม่เป็นธรรม ไฉนถึงมาเกาะกินให้เศร้าตรมหัวใจ จะสลัดเท่าไรก็ไม่ออก

บางครั้งก็รู้สึกว่า ความสุขจากการได้เที่ยวพักร้อนในดงป่า นอนริมชายหาด ไปเกาหลีดูหิมะตก หาใช่สุขที่เราได้อยู่ ณ สถานที่แห่งนั้นในวันนั้น

แต่กลับเป็นช่วง 12 สัปดาห์ก่อนที่เราจะได้หยุด ที่ได้จินตนาการกับความสุขที่จะมาถึงอย่างไม่สิ้นสุด เพราะหลายครั้งที่เราเดินทางไปยังสถานที่จริง มันกลับไม่เหมือนกับภาพที่คิดไว้ หรือแปะสวยหรูในโปสต์การ์ด

และแม้บรรยากาศการเที่ยวจะดีเกินคาด เราจึงอยากหวงแหน แช่แข็งความสุข ณ ช่วงเวลานั้นไว้ให้นาน จนกังวลว่ามันจะผ่านไปเร็ว เลยมานับถอยหลังอีกไม่กี่วันก็ต้องกลับมาทำงานแล้ว

ช่วงที่สุขที่สุด กลายเป็นช่วงที่ผสมทุกข์ เหตุเพราะกลัวความสุขจะหายไปเร็ว เนื่องจากในชีวิตหลายคนมีช่วงเวลาดีๆ ไม่มาก จึงอยากเก็บเกี่ยวความสุขไว้ให้นาน

และก็ “เวลา” ที่ทำให้วัตถุ สิ่งของ มนุษย์ สึกหรอ ย่อยสลาย แก่เฒ่าไปตามสังขาร

บางคนหลับตาแป๊บเดียว นึกย้อนอีกที ผ่านมา 10 ปีแล้ว

จากวันนั้นถึงวันนี้ คนรอบข้างเปลี่ยน เพื่อนฝูง มิตรสหาย ครอบครัว สิ่งแวดล้อมเปลี่ยน กระทั่งตัวเราก็ความคิดเปลี่ยน แต่ความทรงจำดีๆ บทเรียนสำคัญในอดีต มีคุณค่าสำหรับเราเสมอ

ไม่ว่า “วันเวลา” จะเดินทางไปไกลเท่าไร การได้หวนคิดชีวิตในอดีตขณะไร้เดียงสา มันก็เป็นความสุขเล็กๆ ที่เห็นตัวเราลองผิดลองถูก คึกคะนอง รู้เท่าไม่ถึงการณ์ ถูกหลอก หรือช่วงแห่งสีสันในมหาวิทยาลัย เทียบกับชีวิตจริงที่ได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น

หนังสือเล่มนั้น หนังเรื่องนั้น ในวันที่เคยอ่านขณะนั้น สนุก มีเนื้อหา ตามกรอบคิดในวัยอดีตอีกแบบ เมื่อมาอ่านอีกครั้งในวันที่เติบใหญ่ มีมุมมองประสบการณ์ ไม่น่าเชื่อว่าเล่มเดียวกัน เรื่องเดียวกัน สะท้อนเนื้อหาที่ลึกซึ้งคนละเรื่อง

“เวลา” มันเดินทางอย่างคงที่ ไม่ดับสูญ ไม่มีขอบเขตสิ้นสุด ไม่ว่าจะกี่หมื่นปีแสง หลายครั้งเคยนึก ถ้าไม่เกิดเป็นตัวเราแล้วจะเป็นอะไร เป็นสัตว์ สิ่งของที่ไหน อย่างไร กระทั่งเพ้อพกไปไกล ถ้าไม่มีสิ่งมีชีวิตในโลกหรือดาวพระเคราะห์ใดๆ คงเหลือแต่จักรวาลว่างเปล่า ทุกอย่างดับสูญ ไม่มีอารมณ์ ความรู้สึก การแก่งแย่ง แล้วมันจะเป็นอย่างไร???

เวลามันทำหน้าที่ของมันไปเรื่อยๆ แต่เราได้ทำหน้าที่สัมพันธ์กับเวลาหรือไม่

กลับมามองสิ่งรอบตัว ส่องกระจกในวันที่เวลาเปลี่ยนแต่ละวัน

อย่างน้อยก็ได้เห็นหน้าตาตัวเองแจ่มชัดขึ้น หลอกคนอื่นได้ แต่หลอกตัวตนของเราไม่ได้