หัวอกแม่

โดย...ปู โลกเบี้ยว

การเป็นแม่คนนี่มันสุดยอดจริงๆ เลยนะ มิน่าเวลาที่เราดื้อหรือมีปัญหากับแม่ ผู้ใหญ่ทั้งหลายก็มักจะเตือนสติเราว่า ไม่รู้หรอกว่าเป็นแม่คนนั้นมันลำบากแค่ไหน ต้องอุ้มท้องเรามาเป็นเวลา 9 เดือน ตอนคลอดก็เจ็บปวดแสนสาหัส

แม่ คือ พระในบ้าน ใครอกตัญญูต่อแม่นี่บาปหนามาก เราก็ไม่เคยเป็นแม่คนก็ไม่เข้าใจไง แต่จากที่ได้สัมภาษณ์บรรดาคุณแม่ทั้งหลายมานั้นก็ตอบไม่ต่างกันเท่าไรว่าสุดๆๆๆ เอาตั้งแต่ตอนลูกอยู่ในท้องเลยนะ แม่จะอึดอัดสุดๆ ท้องยิ่งใหญ่ยิ่งอึดอัดหายใจลำบากหรือไม่ก็หนักจนมันไปกดกระเพาะปัสสาวะ ทำให้ปวดฉี่บ่อยๆ หรือหนักจนปวดหลังเพราะต้องแบกรับน้ำหนักทั้งลูกและส่วนเกินที่บรรดาคุณแม่มีไขมันเพิ่มขึ้นอีกล่ะ เวลาที่ลูกดิ้นแรงๆ แม่ก็แทบจะขาดใจเพราะเหมือนในท้องมันจะบิด ยิ่งใครแพ้ท้องด้วยแล้วยิ่งหนักเลยทีเดียวเชียว

น้องปุ้ยสวัสดิการของกองถ่ายละครปีกมาร เล่าให้ฟังว่า ตอนหนูท้องหนูน่ะแพ้ท้องด้วยพี่ ชอบกินเนื้อดิบๆ พวกลาบก้อยอะไรอย่างงี้ ปกติไม่เคยกินเลยนะไม่กล้ากินด้วยของดิบๆ ปกติจะกินแต่ปลา ปลาดุกย่าง ส้มตำนี่ชอบมาก แต่พอท้องปลาผักไม่กินแฮะ อยากกินแต่เนื้อดิบๆ ไอ้เจ้าลูกที่เกิดมาตอนนี้ก็อายุ 7 ขวบแล้ว ก็ชอบกินเนื้อดิบๆ เหมือนกัน ปูก็ว่าน้องเขาเลยว่า อ้าว! ทำไมหนูให้ลูกกินล่ะ จะบ้าเหรอเนื้อดิบๆ นะแล้วลูกก็ยังเล็กอยู่ด้วย น้องปุ้ยบอก ห้ามได้ซะที่ไหนล่ะอาละวาดสิ ก็พ่อมันแหละดันกินให้ลูกเห็น เผลอแผล็บเดียวลูกคว้าใส่ปากแล้วติดใจ หนูเลยปล่อยเขา แต่เดือนสองเดือนก็จะให้กินยาถ่ายพยาธิสักที เพราะกลัวลูกจะป่วยเหมือนกัน น่านนนไง....

น้องจินทำเสื้อผ้าเล่าบ้างว่า ตอนท้องก็แพ้ท้องเหมือนกันพี่ อยากกินแต่มะม่วงถ้าไม่ได้กินจะเวียนหัวเป็นลมตัวอ่อนขาอ่อน และขี้โมโห เวลาไปซื้อถ้าไม่ได้ดังใจก็ด่าแม่ค้าแบบที่ไม่กลัวแม่ค้าตบ ทุกวันนี้ไอ้ตัวเล็กขี้โมโหและไม่กลัวใครเสียด้วย โห! ไม่น่าเชื่อว่ามันจะมีอิทธิพลมาจากตอนท้อง พอถึงอีตอนจะคลอดนี่สิเห็นน้องๆ ว่าหนักกว่าอีก แต่บางคนก็คลอดง่ายนะ ไม่เจ็บปวดด้วยล่ะ ปูว่าทั้งแม่ทั้งลูกคงทำบุญมาดี แต่ส่วนใหญ่น้องๆ เล่าว่าเจ็บปวดสุดๆ จนบางคนเกิดความกลัว กลัวเจ็บปวดแล้วตัวเองจะทนไม่ไหวเลยต้องยอมผ่าตัด แต่ใช่ว่าผ่าตัดแล้วจะไม่เจ็บปวดนะ เพราะตอนที่หมอบล็อกหลังเขาเอาเข็มใหญ่มากๆ สอดเข้าไปที่สันหลัง ตอนนั้นน่ะปวดทรมานสุด ๆ

น้องมิ้งสไตลิสต์เสื้อผ้ากองถ่ายเล่าว่า ตัวเองกลัวมากเพราะฟังคนนั้นทีคนนี้ทีไซโคไว้เยอะ เลยกลัวมากยอมบล็อกหลัง พอหมอสอดเข็มที่สันหลังก็จะรู้สึกชาตั้งแต่คอลงไปถึงข้างล่างเลย แต่ยังรู้สึกตัวตลอดเวลานะ ตอนหมอกำลังผ่าตัดเขาจะเอาผ้ามาบังไม่ให้เราเห็น แต่เรายังคงรู้สึกตัวตลอด คุณหมอก็จะขานตลอดเวลาถึงขั้นตอนการผ่าตัด ว่าตอนนี้ผ่าชั้นที่ 1 แล้วนะคะ ผ่าชั้นที่ 2 นะคะ โอ๊ย! หนูว่าทรมานกว่าอีกเพราะไม่เห็นแต่ได้ยินทุกอย่าง เลยทำให้จินตนาการไปไหนต่อไหนไง จนกระทั่งได้ยินหมอบอกว่า “อ้าว...น้อง...เอาหัวออกมาแล้วนะคร้าาา” จากนั้นลูกก็ร้อง สักพักพอหมอตัดสายสะดือเสร็จ เขาก็อุ้มลูกมาวางบนอก โหย! พี่...น้ำตามาจากไหนไม่รู้ไหลพรากๆๆ แต่หนูเสียดายที่ไม่มีรูปให้พี่ดูนะเพราะผัวหนูกลัวเลือด คุณหมอบอกว่าถ้าไม่กล้าจริงอย่าเข้าไปเพราะถ้าคุณพ่อเกิดเป็นลมขึ้นมาก็จะทำให้ทุกคนทำงานหนักกว่าเก่า คือต้องมาดูแลถึงสองคนแทนที่จะเต็มที่กับคุณแม่คุณลูก

อันนี้จริงนะ เพื่อนปูคนหนึ่งคลอดลูกก็บังคับคุณสามีให้เข้าไปถ่ายรูปถ่ายวิดีโอตอนคลอด และอย่างน้อยก็จะได้มีสามีอยู่ข้างกายทำให้มีกำลังใจ ขณะที่คุณหมอกำลังทำคลอดอยู่นั้น หัวลูกโผล่แล้วแต่ติดอะไรไม่รู้ ไอ้เพื่อนบอกว่า “เราก็เบ่งจนไม่ไหวแล้วนะตัวเอง” คุณหมอเลยบอกว่าคงต้องดูด สักพักสามีที่กำลังยืนๆ ถือกล้องอยู่ก็ล้มตึงหงายท้องไปเลย ไอ้เราก็นะไม่เห็นอะไรไงเพราะเขาเอาผ้าบังไว้ พอเห็นผัวล้มตึงก็ใจเสียไง เฮ้ย! ลูกเราเป็นอะไรหรือเปล่า พิการหรือเปล่า ครบ 32 มั้ย เวลาที่เขาเอาเครื่องมาดูดๆ น่ะ ดูดเอาหัวลูกหลุดออกไปหรือป่าว จินตนาการไปเรื่อยเลยไง ใจแป้วมาก คุณสามีบอกที่เป็นลมเพราะตกใจคิดว่าลูกเป็นมนุษย์ต่างดาว เพราะตอนที่หมอเขาเอาเครื่องมาดูดและดึงหัวลูกออกนั้น หัวลูกเหมือนโคนเฮดมากเลยตกใจ แต่สักพักหัวเด็กก็หดกลับไปเหมือนเดิม ดูสิ ทำเอาเราเกือบช็อกแน่ะ นี่ไงเขาถึงห้ามพวกใจไม่ถึงน่ะ...อย่าเข้าไปเชียว ตอนคลอดนะเจ็บปวดกายแน่ๆ อยู่แล้ว แต่พอลูกเป็นตัวเป็นตนนี่สิ กลายเป็นเจ็บใจไง น้องมิ้งบอกว่า ขนาดลูกหนู 8 เดือนฟันกำลังขึ้นแต่ยังโผล่ไม่พ้นเหงือก ลูกคงเจ็บเหงือกเพราะลูกร้องตลอด เราเป็นแม่น้ำตาไหลพรากเชียวสงสารลูก ทำให้คิดถึงแม่ตัวเองขึ้นมาทันทีเลยว่า โห! เวลาที่เราเป็นอะไรหรือทำอะไรผิด แม่เราคงจะเสียใจ ไม่เคยรู้เลยว่ามันเจ็บปวดขนาดไหน นี่ลูกแค่ 8 เดือน แล้วกว่าลูกจะโตคงต้องมีเรื่องให้เจ็บช้ำน้ำใจอีกมากมายเชียว เหมือนตอนที่เรามักดื้อรั้นกับแม่แล้วเห็นแม่ร้องไห้ไง...